Δεν ξέρω αν το μάθατε, που το μάθατε δηλαδή, αλλά είπα να σας το θυμίσω μια και η χαρά ή η λύπη από τα χθεσινοβραδινά εκλογικά αποτελέσματα μπορεί και να κυριάρχησε στο θυμικό σας.

Το λοιπόν το Σαββάτο το βράδυ, ξημερώνοντας Κυριακή στην Παναγιούδα συγκρούστηκαν μετωπικά δυο μοτοσυκλέτες. Πολύπειρος αστυνομικός μου έλεγε χθες πως για μετωπική σύγκρουση μοτοσυκλετών δεν έχει ξανακούσει…

Το ακούσαμε λοιπόν και ετούτο στο νησί μας. Και κάποιοι θα ‘ρθουν πρόσωπο με πρόσωπο σήμερα και αύριο το αποτέλεσμα της σύγκρουσης. Κάποιοι. Αν και θα έπρεπε όλοι…

Τρεις νέοι άνθρωποι. Μια 16χρονη κοπελίτσα, η Στρατονίκη – Γαλάτεια ή όπως αλλιώς τη φωνάζανε οι φίλοι της, σχεδόν παιδί. Ένας 29χρονος, ο Νίκος που ο αδελφός του σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα πριν δυο χρόνια στον Καρά Τεπέ. Κι ένας 40χρονος, ο Μιχάλης. Κι οι τρεις έφυγαν από τη ζωή σε ένα ακόμα τροχαίο δυστύχημα στους δρόμους της Λέσβου. Μόνο που ετούτο ίσως να μην είναι σαν όλα τα άλλα. Λέω πως ίσως ετούτο να είναι το κάτω το σκαλί που δεν ήταν το αυτοκίνητο με τα παιδιά που έπεσε στο λιμάνι της Μυτιλήνης πριν λίγα χρόνια.

Ετούτο είναι ένα δυστύχημα - μήνυμα προς όλους. Προς όλη τη Λεσβιακή κοινωνία που πρέπει να αφήσει στην μπάντα επιτέλους τις «δηθενιές» και να σταματήσει να παίρνει φόρα για να συγκρουσθεί με κάποιον μετωπικά. Κι ας το ξέρει πως ετούτο θα είναι το τέλος.

Γιατί η κοινωνία ξέρει πως ετούτη η σύγκρουση είναι το τέλος.

Ο πατέρας και η μητέρα που παίρνουν παπάκι στο παιδάκι τους γιατί όλα έχουν, κι ας μην έχει δίπλωμα, γιατί…. «όλα έχουν». Ξέρουν πως μια μέρα μπορεί να δουν το παιδί τους στο φέρετρο. Τα εκατοντάδες παπάκια που με το που ήρθε η άνοιξη πλημύρισαν την πόλη όσο πουθενά αλλού στην άλλη Ελλάδα κάποιοι μπαμπάδες και κάποιες μαμάδες τα πλήρωσαν. Τα σχολειά που μετατρέπονται σε παρκινγκ για τα παρανόμως κυκλοφορούντα δίκυκλα των «παιδιών». Δάσκαλοι και αστυνομικοί που «πέρα βρέχει». Σιγά μην ασχοληθούν …και «με ετούτο»! Δικαστές που δεν καταδίκασαν ποτέ και κανέναν από τους γονείς που θα έπρεπε να τιμωρούνται με την ανώτατη ποινή για την παραμέληση εποπτείας ανηλίκου.

Γονείς εν γένει και ασχολούμενοι με τα παιδιά (κατ’ ευφημισμός σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων λέγονται) που διοργανώνουν με την υπογραφή τους… πάρτι σε κέντρα διασκέδασης (καφέ κατ’ ευφημισμόν και με την ανοχή αρχών μηδέ των φορολογικών εξαιρουμένων) και τα μπουκάλια της βότκας και του ουίσκι γίνονται σωρός στα τραπέζια. Στην είσοδο ως ανέκδοτο στέκει η πινακίδα «απαγορεύεται η χρήση αλκοόλ από ανήλικους» μαζί με την απαγόρευση εισόδου σε «κάτω των 17 ετών άτομα χωρίς συνοδό». Όσον αφορά τους μεθυμένους ανήλικους ξέρετε… Ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα από διοργανωτές, φίλους και τους εν γένει παρανομούντες. Τον κρύβουν πίσω από τους κάδους των σκουπιδιών εκεί στην είσοδο του πάρκου Χατζηδήμου όπου τον πετάνε. Πάλι καλά που δεν τον πετάν και μέσα… (Και μη το αμφισβητήσει ετούτο κανείς γιατί και σχετική φωτογραφία υπάρχει).

Τι σας λέω τώρα θα μου πείτε…. Σωστά. Τι σας λέω. Σε λίγες εβδομάδες περήφανοι θα μιλάμε για την… ελπίδα. Το τι έγραψαν στις πανελλαδικές εξετάσεις τα παιδιά μας και στις εφημερίδες τα συγχαρητήρια θα πηγαίνουν και θα έρχονται. Ορθώς προς τους γονείς και όχι τα παιδιά. Προς τους γονείς που συντήρησαν και συντηρούν το τέρας της παραπαιδείας…. Το κόστος των τύψεων αν και ετούτες μάλλον απουσιάζουν γενικώς.

Το κοριτσάκι από τα Πάμφυλα, ο 29χρονος από τη Θερμή και ο 40χρονος από τα Μυστεγνά. Σήμερα κι αύριο στις εκκλησιές των χωριών τους θα είναι το ξόδι τους. Νυφούλα και γαμπροί, παντρεμένοι με το χάρο και με κουμπάρους μια κοινωνία ανίκανη να βοηθήσει, μια κοινωνία που εγκληματεί σε βάρος του μέλλοντος του τόπου, μαϊμούδες που δεν ξέρουν παρά να σιωπούν, να μην ακούν και να μη βλέπουν.

Μια κοινωνία που παίρνει φόρα για να συγκρουσθεί μετωπικά με το χάρο.

Τρεις σταυροί σε ετούτη την κοινωνία χθες Κυριακή τα χαράματα.  Το κοριτσάκι από τα Πάμφυλα, ο 29χρονος από τη θερμή και ο 40χρονος από τα Μυστεγνά εψήφισαν.