Παρακολουθώ μέρες τώρα τους ολολυγμούς , τις οιμωγές και τα κροκοδείλια δάκρυα όλων αυτών που «στεναχωριούνται» για την άνοδο της τιμής των αλεύρων και των ηλιελαίων, που εισάγονται από την  Ουκρανία.

Σε μια χώρα που μια από τις βασικές της παραγωγές είναι το ελαιόλαδο,  δεν είδα έναν εκπρόσωπο ελαιοπαραγωγικής επιχείρησης ή συνεταιρισμού να βγαίνει και να υπερασπίζεται το, υποτίθεται, εθνικό μας  προϊόν, τώρα μάλιστα που η τιμή του, όπως λένε οι γνωρίζοντες, εξισώθηκε με κείνην του ηλιελαίου.  Είτε γιατί κανένας από τους παντογνώστες δημοσιογράφους δεν τους κάλεσαν, είτε αυτοί δεν επιδίωξαν να εκφράσουν την δική τους άποψη, αν βέβαια έχουν.

Και δεν αναφέρομαι βέβαια στην ανύπαρκτη (γιατί άραγε την διατηρούν ακόμα;) Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Λέσβου, αλλά ξέρω πως υπάρχουν άλλες σοβαρότερες επιχειρήσεις ή συλλογικές οντότητες που προσπαθούν ακόμα για το ελληνικό ελαιόλαδο.

Στο νησί τις μόνες σοβαρές εκδηλώσεις για την  υπεράσπιση του ελαιολάδου τις έκανε η ΛΕΣΧΗ ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ, διοργανώνοντας  δύο διημερίδες  με χρονική απόσταση πέντε ετών, στις οποίες κλήθηκαν να συνεισφέρουν τις γνώσεις τους, καθηγητές των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης της ιατρικής και της βιολογίας και πασίγνωστοι μάγειρες που ανέπτυξαν τα πλεονεκτήματα του δικού μας λαδιού, ακόμα και στο τηγάνισμα.

Κανείς δεν μας έδωσε σημασία, εκτός από τον πρώην νομάρχη και βουλευτή Παύλο Βογιατζή, που μας βοήθησε οικονομικά για την  έκδοση ενός φυλλαδίου με την περίληψη των επιστημονικών απόψεων που εκτέθηκαν. Επειδή ο Βογιατζής γνωρίζει από λάδι.

Δυστυχώς πλέον του ότι κανείς δεν μας έδωσε σημασία, τη μεγάλη ζημιά την έκαναν και εξακολουθούν να την κάνουν οι διάφοροι ασχολούμενοι με τα επισιτιστικά επαγγέλματα στο νησί, που επιμένουν να τηγανίζουν και ίσως να μαγειρεύουν με σπορέλαια, τον μεγαλύτερο εχθρό του ελαιολάδου, τονίζοντας εμφαντικά στους καταλόγους τους, πως στις σαλάτες  προσθέτουν «αγνό παρθένο ελαιόλαδο». Μέχρι εκεί.

Αργότερα η ΛΕΣΧΗ  ΠΛΩΜΑΡΙΟΥ, πρότεινε στη νομαρχία, δεν θυμάμαι ποιος νομάρχης ήταν τότε, την καθιέρωση μιας ειδικής διάκρισης για τα επισιτιστικά καταστήματα, που αποδεδειγμένα θα χρησιμοποιούσαν παντού ελαιόλαδο.  Κι αυτή η πρόταση έμεινε στα αζήτητα, ώσπου κάποτε, νομίζω επί περιφερειάρχου   Χριστιάνας Καλογήρου, της αλησμόνητης, καθιερώθηκε ένα ειδικό σήμα, χωρίς καμιά μνεία της ΛΕΣΧΗΣ και χωρίς κανένα ουσιαστικό κίνητρο, που βέβαια γρήγορα βρέθηκε στα σκουπίδια.

Στο νησί λοιπόν, που λέει ότι σεμνύνεται για την  εξαιρετική ποιότητα του ελαιολάδου του, ακόμα και οι νοικοκυρές παρακολουθώντας από την τηλεόραση τους «εθνικούς μάγειρες» έμαθαν  πως τα καλύτερα φοινίκια, που τώρα τα αποκαλούνε μελομακάρονα, όπως οι Αθηναίοι, γίνονται με σπορέλαιο.

Δηλαδή η μάνα μου, οι γιαγιάδες μου και η γυναίκα μου σήμερα, που τα έφτιαχναν  χρησιμοποιώντας ελαιόλαδο μας τάϊζαν σκουπίδια.

Είναι σίγουρο πως έχω ουσιαστικές διαφωνίες με το ΚΚΕ, αλλά δεν μπορώ να μην συμφωνήσω με την θέση του πως η  ΚΑΠ  κοινή αγροτική πολιτική την έλεγαν, ήταν η ταφόπλακα που επιδίωκαν να βάλουν στη χώρα μας, οι μεγάλοι της αποκαλούμενης   Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί τώρα μαθαίνω από αυτά που λένε οι αυστηρά καθοδηγούμενες τηλεοράσεις, πως η χώρα μας παράγει την τετραπλάσια σταριού που χρειάζεται, αλλά με τις ευλογίες της Ε.Ε. μετέτρεψαν την παραγωγή του μαλακού σταριού σε σκληρό, γιατί αυτό χρειάζονται οι Ιταλοί για να παράγουν τα ζυμαρικά τους, τα οποία επίσης πολλές ελληνίδες νοικοκυρές προτιμούν από τα  ελληνικά, γιατί δεν «λασπώνουν». Λες και ότι από τη μάνα τους έμαθαν να τρώνε τα μακαρόνια «αλ τέντε».

Διαρκούσης της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, έμαθα ότι ακόμα και ο μέγας επενδυτής που μας λανσάρισε  ο σπουδαίος  υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις,  γιατί  θα ανασύσταινε την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, επέτυχε απολύτως εισάγοντας το 100% της ζάχαρης που χρειαζόμαστε από την Σερβία. Αυτήν που το ΝΑΤΟ με τους «ανθρωπιστικούς» του βομβαρδισμούς επέτυχε  να την κάνει περίκλειστη χώρα, κατορθώνοντας να της αφαιρέσει και αυτό το Μαυροβούνιο, που είναι απόλυτα σερβική περιοχή.

Και επειδή επεκτάθηκα πολύ, να γυρίσω στην αφετηρία μου.

Την κρίσιμη αυτή στιγμή, στέλνοντας καλάσνικοφ στην Ουκρανία και αφήνοντας του Ερντογάν  να ανακηρύσσεται σε παγκόσμιο ειρηνοποιό και μεσολαβητή, ούτε τα εθνικά μας προϊόντα  δεν είμαστε ικανοί να υπερασπιστούμε.

Λησμονώντας βέβαια εδώ στη Λέσβο, πως αν δεν ερχόντουσαν οι Αλβανοί και η ελαιοπαραγωγική μας ικανότητα θα είχε εξαερωθεί. Μη μπορώντας να ξεχάσω βέβαια ότι πριν 30 ίσως και παραπάνω χρόνια μια τοπική εφημερίδα, που εξακολουθεί να κυκλοφορεί και σήμερα είχε κάθε μέρα μια είδηση για κλοπές, διαρρήξεις, δηώσεις και άλλα εγκλήματα των οποίων οι δράστες δεν είχαν συλληφθεί  αλλά «εικάζεται ότι πρόκειται περί Αλβανών».

Κάπως έτσι φτάσαμε στον Κύτελη και τον Μουτζούρη, αναμένοντας για την σωτηρία μας το νέο μαργαριτάρι, που ονομάζεται  Αλκιβιάδης Στεφανής.