Να έχεις καβατζάρει τα 80 σου, περιμένοντας να γιορτάσεις-τι να γιορτάσεις δηλαδή;- τα 81 σου, να έχεις βιώσει την μετεμφυλιακή εποχή, να έχεις μετάσχει-με όποιο τρόπο- στους διεκδικητικούς αγώνες του 15% και του 114, να έζησες τη σκοτεινή επταετία 1967-74, να πήρες μαζί με άλλους, στους αδύνατους ώμους σου, την υπεράσπιση των αγωνιστών της Δημοκρατίας που πάλεψαν κατά της χούντας και βασανίστηκαν, μέχρι θανάτου μερικές φορές, αντιμετωπίζοντας «σοφούς» δικαστές, εφέτες κυρίως, να  μετράνε με το υποδεκάμετρο τις προθεσμίες μέσα στις οποίες έπρεπε να καταγγελθούν βασανισμοί  σωμάτων και κυρίως ψυχών, για να βρουν τρύπες αθώωσης των βασανιστών και να ζεις την σημερινή πραγματικότητα.

Τον ασυγκράτητο διώκτη των πολέμιων Άδωνι, την αγέλαστη , που παριστάνει την υπουργό παιδείας  Κεραμέως, τον αρχισερίφη  Χρυσοχοϊδη, προϊόν του εκσυγχρονισμένου σοσιαλισμού , την θυγατέρα  ενός από τους εφέτες που αθώωναν βασανιστές, πρόεδρο σπουδαίου καλλιτεχνικού οργανισμού της Θεσσαλονίκης, και τον αμήχανο, άβουλο και   «εξαιρετικά μορφωμένο και κομψό» κατά Σαββόπουλο Μητσοτάκη, σύμβολο εξ άλλου της αντίστασης κατά της Χούντας σύμφωνα με τους αγιογράφους του, να υποδύεται τον πρωθυπουργό.

Εσύ δεν έχεις τίποτα να περιμένεις, εκτός από τα αναδρομικά που υπολογίζουν για λογαριασμό σου, τα διάφορα φερέφωνα της πιο ακραία συντηρητικής κυβέρνησης των τελευταίων χρόνων, αλλά να  βλέπεις τα εγγόνια σου, στα πρόθυρα της ακαδημαϊκής τους ζωής, όπως λέγαμε  παλιότερα,    να μπαίνουν σ’ αυτήν με συνθήκες τρόμου, χειρότερες από αυτές που υπήρχαν όταν ξεκινούσες εσύ. Γιατί εσύ ήξερες ποιος ήταν ο εχθρός, αλλά αυτά ,μέσα στην απόλυτη σιωπή και την συσκότιση  της αλήθειας που έχει επιβληθεί, δεν ξέρουν. Ή δεν μπορούν να καταλάβουν. Αφού όλοι μαζί έχουν βαλθεί να τα  εξαπατήσουν. Ακόμα και η, δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει ουσιαστικά ο τίτλος της, γενική γραμματέας νησιωτικής πολιτικής, να σε διαβεβαιώνει ότι επανασυνδέεται η Θεσσαλονίκη με τα νησιά του ανατολικού αιγαίου, τόσο όσο για να καταβληθεί η επιχορήγηση.  Από 8 Μαρτίου μέχρι 31 Μαίου και μετά καλό κολύμπι.

Και μη ξέροντας τι να κάνεις, αφού στις σημερινές διαδηλώσεις και τις εξεγέρσεις δεν μπορείς πια να μετέχεις, και άλλες δυνατότητες δεν σου δίνονται, γυρνάς με το νου πίσω, εκεί στα 1965, όταν για άλλη μια φορά καταλύονταν η δημοκρατική τάξη, ανεξάρτητα από την ποιότητά της, επαναλαμβάνοντας τη συμμετοχή σου, στις ογκώδεις  και ασυγκράτητες διαδηλώσεις και πορείες, που κανένας Χρυσοχοϊδης ποτέ δεν θα μπορέσει να ανακόψει  ξανακραυγάζοντας τα συνθήματα της εποχής, ανάμεσα στα οποία κορυφαία θέση κατείχε το «Μητσοτάκη κάθαρμα».

Υ.Γ. Χθες γνωστοποιήθηκε ο θάνατος του πρώτου γενικού γραμματέα της ΕΦΕΕ, μετά το Δ΄. Πανσπουδαστικό  Συνέδριο του 1963, Βασίλη Κωστόπουλου, παλιού συναγωνιστή και σύντροφου, με τον οποίο αργότερα διαφωνήσαμε πολιτικά, αλλά  οι περγαμηνές των δύσκολων χρόνων δεν διαγράφονται.