Είναι αυτό που νομίζεις. Στην κυριολεξία είναι αυτό που νομίζεις. Είσαι μέρος ενός μεγάλου βρώμικου παιχνιδιού. Για την ακρίβεια εσύ δεν είσαι καν το πιόνι, ας πούμε ότι είσαι ο φόντος, η βολική λύση, ο κομπάρσος εκεί πίσω στη γαλαρία που τεχνηέντως σε βαζουν να θυμώνεις και να μαλώνεις με τον αδερφό σου ζώντας στο ίδιο περιθώριο όσο το δράμα εξελίσσεται.

Το νησί σου και η θάλασσα σου εγινε κέντρο επιχειρήσεων, Θέατρο του παραλόγου. Ένα σύγχρονο δουλεμπόριο με εμπόρους και εμπορεύματα και κέρδη. Σε αυτό το κοντραμπάντο τα μεγάλα αφεντικά είναι απρόσωπα και φορούν μάσκες, πολλές όμορφες μάσκες. Οι βιασμοί και οι πνιγμοί είναι μέρος του ταξιδιού. Οι ηθικοί είναι πλέον δυσδιάκριτοι και τα Ευρωπαικά κράτη που έκλεισαν τα σύνορα εξαντλούν το "ανθρώπινο ενδιαφέρον" τους με τσεκ εκ του μακρόθεν σε κυβερνήσεις αποδεδειγμένα ανίκανες να σταματήσουν το ανθρώπινο ποτάμι των εξαθλιωμένων, πώς θα μπορούσαν άλλωστε;
Μόνη λύση που φαίνεται να βρίσκει σύμφωνους Ευρωπαίους, συνΈλληνες και Εξουσία τα "νησιά φυλακές".

Κλειστές υπερδομές για την ακρίβεια που ο μακροχρόνιος εγκλεισμός θα εξωθεί τους ανθρώπους στα άκρα και τα κακοποιά στοιχεία που μοιραία θα ζουν ανάμεσά τους μέσα σε μια μεγάλη πολιτεία ούτε θέλω να φανταστώ τί θα συνεχίσουν να κάνουν στις ευάλωτες ομάδες.

Στο ξαναλέω, είναι αυτό που νομίζεις. Απέναντι ενας γείτονας που συνεχώς απειλεί και προκαλεί, πίσω μία Ευρώπη που θεωρεί εξαιρετική πολιτική την τακτική της στρουθοκαμήλου και μέσα αυτιά και μάτια ερμητικά κλειστά μή τυχών και ακούσουν και δουν τα αποτελέσματα των μέχρι κρατικών αποφάσεων στη ζωή ημών των ιθαγενών...

Και μέσα σε όλο αυτό το γαϊτανάκι της υποκρισίας, της εξαθλίωσης και του χρήματος εσύ και εγώ.

Εσύ και εγώ να βριζόμαστε, να βλέπουμε και να κατηγορούμε τα θύματα και να χαμογελάμε με βαθιά υπόκλιση στον θύτη, στον όποιον θύτη.

Ίσως το θείο βρεφος να κρατήσει επ'άπειρον κλειστούς τους ναούς του κόσμου γιατί απουσιαζει. Ίσως το θείο βρέφος να βιάζεται σε μια τουαλέτα, να πνίγεται στο Αιγαίο, να χρησιμοποιείται όμηρος μικροπολιτικής και Παγκόσμιας Πολιτικής.
Ίσως και σύ που βρίζεις τα θύματα όντας θύμα να είσαι το ίδιο φοβισμένος με εμένα για ότι μέλει να γενεί και κρυφά μέσα σου να φοβάσαι.

Ίσως, λέω ίσως αύριο να γίνεις και συ μια μικρή παράγραφος σε ενα νέο βιβλίο ιστορίας με έννοιες ωραίες και ψεύτικες που θα απουσιάζουν οι λέξεις "δουλεμπόριο", "φιλότιμο", "ιθαγενείς", "μόνη μας ελπίδα το μαζί".
Ίσως.