Το πρόσφατο όργιο αστυνομικής βίας και καταστολής ούτε πρωτοφανές, ούτε τυχαίο μπορεί να χαρακτηριστεί, ούτε και σαν στιγμιαία επίδειξη ισχύοςμιας κυβέρνησης που εν μέσω πλέον της εξαιρετικά κρίσιμης εξάπλωσης της πανδημίας, με καθημερινούς νεκρούς πασιφανώς πλέον ολόδικής τηςευθύνηςλόγω ακατάλληλης διαχείρισης, επιμένει να επενδύει μονομερώς και εμμονικά στην καταστολή, στον φόβο και στην αντιλαϊκή προπαγάνδα.

Ο Υπουργός ΠΡΟΠΟ στις 6 Νοέμβρη δηλώνει: ¨Η Αστυνομία στην πανδημία είναι το ΕΣΥ της Υγείας¨-όχι ασφάλεια δεν νιώθει ο πολίτης, αλλά φόβο και πανικό. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Στο νέο επίκαιρο αφήγημα «προστασίας του πολίτη» που η κυβέρνηση κατασκευάζει και επιβάλλει συμπεριλαμβάνονται δύο νέα στοιχεία.

Πρώτον,ότι και οι κινητοποιήσεις πλέον (όσο και να τηρούνται μέτρα ασφαλείας)όσο και οι κάθε είδους συγκεντρώσεις θα αναστέλλονται και θα διαλύονται άμεσα καθώς επίσης θα απαγορεύεται και θα διώκεται και η προπαγάνδιση και η πρόσκληση προς αυτά στα socialmedia. Τίθεται σε αμφισβήτηση πλέον η ελευθερία λόγου και έκφρασης με την πρόφαση και κάλυψη τουνόμουΝ. 4619/2019 (άρθρα 183 & 184), όπου τιμωρείται όποιος ή όποια προκαλεί διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων, βιαιοπραγίες ή διχόνοια ή διεγείρει σε απείθεια κατά των νόμων ή των διαταγμάτων ή εναντίον άλλων νόμιμων διαταγών της αρχής.

Δεύτερο στοιχείο λοιπόν,και η προληπτική πλέον καταστολή όπου το κυρίαρχο κράτος θα καταδιώκει κάθε φωνή αντίστασης και ανυπακοής όπως τα απλά μοιράσματα ανακοινώσεων, οι αναρτήσεις και τα πανό αλλά και θα προβλέπει αποκλεισμό ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων όπως στην περίπτωση των Εξαρχείων την ημέρα μνήμης του Α.ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ αλλά και πλατειών όπως πρόσφατα στην πλ. Σαπφούς την ημέρα του εορτασμού του Πολυτεχνείου.

Ασφαλώς πρόκειται για εκτροπή-εξέλιξη ενός φαιοκίτρινου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού που βαδίζει σταθερά προς ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης μίας ακραίας νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης-επικίνδυνηςόπως αποδεικνύεται για την δημόσια υγεία και για το κοινωνικό σύνολο-η οποία βαδίζει στα χνάρια και το δρόμο που χάραξαν άλλες ακροδεξιές πολιτικές σε Ευρώπη και ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια.

Οι απαγορεύσεις, η καταστολή και η βία προκαλούν-όπως είναι φυσικό- μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις. Οι διαδηλωτές τόσο στην πορεία του Πολυτεχνείου ή και στην ημέρα μνήμης του Γρηγορόπουλου εξέφρασαν την ελεύθερη, αυθόρμητη βούληση και αντίδρασή τους ενάντια στην κρατική τρομοκρατία. Ξεχύθηκαν στους δρόμους, τηρώντας μεν τα περιβόητα υγειονομικά μέτρα ασφαλείας αλλάαψήφησαν τις απαγορεύσεις και τα πρόστιμα.

Καθώς δέχθηκαν στους δρόμους την αδικαιολόγητα σκληρή κρατική βία, απλά εξέθεσαν εύγλωττα την κυβέρνηση για τα πραγματικά της κίνητρα πίσω από τις απαγορεύσεις και την απονομιμοποίησαν στα μάτια του κόσμου. Οι απαντήσεις δόθηκαν με τρόπο που το κίνημα ξέρει να απαντάει

. Το ερώτημα είναι εάν θα συνεχισθεί αυτή η πορεία δίκαιης ανυπακοής σε αντικοινωνικά και αντιδημοκρατικά εν τέλει μέτρα ή θα υπάρξει μία οπισθοχώρηση προς την «κανονικότητα» που ονειρεύεται να οριστικοποιήσει η κυβέρνηση.