Πριν κάμποσες μέρες, ίσως και μήνα διάβασα μια είδηση  ΣΤΟ ΝΗΣΙ, που με κατατρόμαξε. Έλεγε λοιπόν, πως το κτηνοτροφικό κεφάλαιο της Λέσβου, μειώθηκε κατά 10%.

Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε αγροτιστής, ούτε ειδικός στα θέματα της οικονομίας του πρωτογενούς τομέα. Είμαι όμως Λέσβιος που αγαπά και πονά τον τόπο. Περίμενα να δω αντιδράσεις, όχι για το ποιος φταίει ή για το ποιοι δημιούργησαν αυτή την κατάσταση, αλλά για το τι σημαίνει αυτό και πώς μπορεί να αντιμετωπισθεί  το κατ’ εμέ, τον, απλής λογικής άνθρωπο, αυτή η καταστροφική πορεία. Γιατί η μείωση του κεφαλαίου ενός βασικού παραγωγικού κλάδου σημαίνει καταστροφή.

Στη Λέσβο, το τρίτο σε μέγεθος νησί της χώρας, δεν έχουμε δυστυχώς να επιδείξουμε πολλά πράγματα, ως αποτελέσματα της παραγωγικής μας δραστηριότητας.

Στις μεγάλες αλυσίδες ειδών διατροφής της επικράτειας, δυο πράγματα μπορεί να βρει κανείς. Το λαδοτύρι Μυτιλήνης και το ούζο Πλωμαρίου. Τίποτα άλλο, ούτε καν τυποποιημένο λάδι, για την ποιότητα του  οποίου, πολύ και δικαίως υπερηφανευόμαστε.

Αντίθετα η μικρή Λήμνος, που υπάγεται στο νομό Λέσβου γεμίζει τα ράφια των καταστημάτων διατροφής, βρίσκουμε κρασιά, τυρά, παξιμάδια, ζυμαρικά, ταχίνι και δεν ξέρω τι άλλο. Ακόμα και τα πολύ μικρά Κύθηρα, μας συστήνουν τα παξιμάδια τους.

Δεν τολμώ βέβαια να μιλήσω  για την Κρήτη, που τροφοδοτεί την χώρα με ό, τι προϊόν μπορεί να φαντασθεί κανείς. Ακόμα και τα δικά μας υπέροχα πικροράδικα τα εμπορεύονται σ’ όλη την Ελλάδα, προς 6 ευρώ το κιλό. Τα περίφημα κρητικά σταμναγκάθια.

Η Λέσβος, εξαιρετικά πλούσιο νησί, σε ελαιόλαδο, γάλα για την επεξεργασία του οποίου δεν υπάρχει ακόμα το επί έτη και έτη σχεδιαζόμενο εργοστάσιο γάλακτος, αλιεύματα  στους δυο φοβερούς και παραγωγικούς κόλπους Καλλονής και Γέρας, κάστανα και μήλα Αγιάσου, εξαιρετικό σε ποιότητα και εφευρετικότητα γαστριμαργικό πολιτισμό, αξεπέραστη φύση κι ένα παγκόσμια γνωστό απολιθωμένο δάσος, στέκεται αμήχανη μπροστά σ’ αυτό που λέγεται ανάπτυξη και παραγωγική δραστηριότητα. Αν εξαιρέσει κανείς τον Γυναικείο Συνεταιρισμό Μεσοτόπου, που δραστηριοποιείται εντός και εκτός του νησιού (στην Αθήνα δηλαδή) και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Σιγρίου, που χάρη στην αδιάλειπτη σκληρή δουλειά του διευθυντή του Νίκου Ζούρου έχει αναγνωρισθεί παγκόσμια, τίποτα άλλο δεν κινείται στον τόπο.  Χωρίς να ξεχνώ βέβαια την βιοτεχνία παξιμαδιών Σουσαμλή της Αγιάσου, που όμως δεν έχει ουσιαστικά ξεπεράσει τα όρια του νησιού.

Η μείωση κατά 10% του κτηνοτροφικού κεφαλαίου, που μπορεί στα επόμενα χρόνια να αυξηθεί, οπότε ή η παραγωγή λαδοτυριού και φέτας θα μειωθεί μέχρις εξαφανισμού ή θα γίνεται εισαγωγή γάλακτος, όπως κάποιοι ψιθυρίζουν, δήθεν εμπιστευτικά. Και αυτό, τουλάχιστον φαινομενικά, δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.

Με μιαν τοπική αυτοδιοίκηση, που  προσπαθεί να αλληλοεξοντωθεί, (γιατί η δημιουργία των δύο δήμων έγινε έτσι χωρίς σχεδιασμό και χωρίς υπολογισμό των μελλοντικών επιπτώσεων)   με μια Περιφέρεια που αποπειράται να ασκήσει  πολιτική επί του προσφυγικού, με μια Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών ανύπαρκτη, με συγκοινωνίες, που και λόγω κορονοϊού δεν λειτουργούν, ευχόμαστε και περιμένουμε την τουριστική μας ανάσταση. Τη στιγμή που το Πλωμάρι λέει το νερό νεράκι, όταν το φοβερό, εκπληκτικό, ανεπανάληπτο και δεν ξέρω τι άλλο, «Φράγμα του Σεδούντα»  25 χρόνια τώρα δεν ολοκληρώνεται. Σε μια περίοδο μάλιστα που η περιοχή, λόγω της πανδημίας δέχτηκε ελάχιστο ξένο κόσμο κι όταν ετοιμάζεται, όπως λένε, η πύλη εισόδου Πλωμαρίου. Πώς θα τους ποτίσεις αυτούς, που περιμένεις να έλθουν, πώς θα τους πλύνεις, πώς θα τους δροσίσεις; Με νερό εμφιαλωμένο, που ακόμα κι από την Ιταλία μας έρχεται.

Η Λέσβος έχει δυνατότητες τεράστιες, παραγωγικής ανάπτυξης και οικονομικής ευρωστίας. Ανθρώπους που να ονειρεύονται και να σχεδιάζουν το μέλλον που της αξίζει, δεν διαθέτει.

Έχω υποσχεθεί απ’ αυτήν εδώ τη στήλη, πως θα πανηγυρίσω την ώρα που θα πραγματοποιηθεί η επανασύνδεση των λιμανιών Μυτιλήνης –Θεσσαλονίκης.  Λόγω της πανδημίας η υπόσχεση αυτή της Γενικής Γραμματέως Αιγαίου Χριστιάνας Καλογήρου, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Περιμένω, όπως κι όλοι οι ενδιαφερόμενοι υπομονετικά.

Το νησί όμως, η ανάπτυξή του, η αξιοποίηση του πλούτου του, η αφύπνισή του δεν μπορεί να περιμένει. Απαιτείται όραμα, σχέδιο, μελέτες, δράση και δουλειά για να πάρει μπρος. Και αυτά με ευχολόγια δεν γίνονται.           

Υ.Γ. Ά και να μην ξεχάσω. Ο ανεπανάληπτος πρωθυπουργός μας, ευαγγελιζόμενος την τρομακτική ανάπτυξη που θα σημειωθεί στη χώρα το 2021, είπε πως αν σε κάθε Δήμο υλοποιηθεί ένα έργο, η εκτίναξή μας στα επίπεδα των υπερανεπτυγμένων χωρών θα είναι γεγονός. Στη Λέσβο, ποια έργα υλοποιούνται ή τέλος πάντων σχεδιάζονται;