Γιατί δεν πρέπει να «τρέφουμε αυταπάτες». Χρήζουμε όλοι θεραπείας, από αυτήν την τρομερή εξάρτηση!!! Και ας προστεθεί παρακαλώ στον κατάλογο των εξαρτήσεων του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών (DSM), γιατί επιτέλους πρέπει να αρχίσει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα από εγκεκριμένες θεραπευτικές δομές…

Ας δούμε κάποια ενδεικτικά δεδομένα που αφορούν στους εξαρτημένους αυτής της χώρας λοιπόν (πηγή: ΙΝΕ ΓΣΕΕ-Ετήσια Έκθεση 2020:Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση).

• 2019: Από το σύνολο 2.830.885 προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα, οι 1.277.396 αφορούσαν συμβάσεις πλήρους απασχόλησης, οι 1.203.794 αφορούσαν συμβάσεις μερικής απασχόλησης και οι υπόλοιπες εκ περιτροπής συμβάσεις απασχόλησης. Ποσοστό επισφαλούς απασχόλησης ήδη στο 54,9%!
• Α΄ εξάμηνο 2020 & εποχή COVID: Από τις 850.401 προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα, οι 423.554 αφορούν σε επισφαλή απασχόληση, δηλαδή μερική και εκ περιτροπής εργασία. Σαφής μείωση του αριθμού των προσλήψεων και ας μη μιλήσουμε ειδικότερα για τον κλάδο της εστίασης και καταλυμάτων όπου το ποσοστό μερικής απασχόλησης αυξήθηκε σε 27% από το 17% του 2019. Δεδομένα που προφανώς αναδεικνύουν τις προσπάθειες απεξάρτησης από αυτήν την κατάρα του μισθού…

• 2020: Η αύξηση των οικονομικά μη ενεργών συμπολιτών μας, αυτών δηλαδή που απομακρύνθηκαν από την αγορά εργασίας είτε με απόλυση είτε με αναστολή εργασίας (λαμβάνοντας λιγότερο του 50% του μισθού τους) είτε με όποιο άλλο τρόπο, υπερβαίνει τις 100.000 και το Μάιο του 2020 ανέρχεται σε 180.000 ανθρώπους παραπάνω σε σχέση με το 2019. Γιατί υπάρχουν και αυτοί οι συμπολίτες που δεν παίρνουν καν μισθό και δυστυχώς δεν μπορούν να συμπάσχουν με τους υπόλοιπους εξαρτημένους…

Και επειδή δεν μπορούμε να «τρέφουμε αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση», τουλάχιστον ας προστατευτεί το ατομικό μας δικαίωμα στη θεραπεία. Ας φτιαχτεί μια δομή απεξάρτησης από το μισθό, τώρα στο πλαίσιο της συλλογικής μας προστασίας από την υγειονομική κρίση, είναι ευκαιρία…