Με οδύνη και αποτροπιασμό παρακολούθησα τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στο νησί μας μετά την καταστροφή της αθλιότητας της Μόριας και ανησυχώ πάρα πολύ για την εξέλιξη της κατάστασης.

Η Λέσβος μας εδώ και δεκαετίες δέχεται μεταναστευτικά κύματα από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Πιέστηκε τρομερά από τις προσφυγικές ροές του 2015, όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από το νησί μας. Η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά που επέδειξαν οι συμπατριώτες μας έγιναν παράδειγμα για όλο τον πλανήτη και έσωσαν την τιμή και την υπόληψη του ελληνικού και του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Όμως, η αντοχή, η ανθρωπιά και η ανοχή που επιδείξαμε, έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης, φορτώνοντας το νησί με χιλιάδες δυστυχείς εγκλωβισμένους, τη στιγμή που οι ευρωπαϊκές χώρες αλλά και η πλειονότητα των δήμων της χώρας μας αρνούνται να φιλοξενήσουν πρόσφυγες και μετανάστες, αρνούνται να δείξουν αλληλεγγύη προς το λαό του νησιού μας.
Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο!

Πρέπει να αρνηθούμε οποιαδήποτε νέα μόνιμη δομή και να απαιτήσουμε :
την άμεση αποσυμφόρηση του νησιού μας.
τη μεταφορά των προσφύγων-μεταναστών σε ευρωπαϊκές χώρες ή σε άλλους δήμους της χώρας με ανθρώπινες συνθήκες.
την άμεση ενίσχυση των δομών υγείας του νησιού καθώς και του νοσοκομείου, με προσλήψεις προσωπικού.

Δυστυχώς το νέο σύμφωνο μετανάστευσης και κοινής πολιτική ασύλου που βλέπουμε να προκρίνεται στην ΕΕ είναι σε λάθος κατεύθυνση και δεν βοηθά τις χώρες “πρώτης υποδοχής”, όπως η χώρα μας. Από την άλλη όμως είναι απαράδεκτο και υποκριτικό να μην έχει γίνει από την κυβέρνηση όλο αυτό το χρόνο αίτημα μετεγκατάστασης προσφύγων και μεταναστών προς την Ευρώπη, όπως δήλωσε η Ευρωπαία επίτροπος Κρις Γιόχανσον.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται το μεταναστευτικό, πέρα από τη λύση των προβλημάτων στους τόπους τους που είναι το ιδανικό αλλά μάλλον αδύνατο, θα πρέπει να είναι συγκεκριμένος:
Καταπολέμηση δικτύων διακίνησης.
Δημιουργία ασφαλών διαδρομών.
Κατάργηση μόνιμων δομών στα σύνορα. Κέντρα ταυτοποίησης και παροχής ασύλου με επαρκές προσωπικό και με μέγιστη παραμονή εκεί λίγων μηνών.
Φροντίδα για όσες – όσους λαμβάνουν πολιτικό άσυλο.
Δίκαιος διαμοιρασμός σε όλα τα κράτη – μέλη.
Διαφύλαξη ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να καταδικάσουμε τις απάνθρωπες κραυγές που ακούστηκαν και γράφτηκαν αυτές τις μέρες. Πολλοί από εμάς είμαστε απόγονοι προσφύγων που υπέστησαν στο πετσί τους την αντίδραση που προξενεί ο φόβος του “άλλου”. Ξέρουμε πολύ καλά όλοι πώς αντιμετωπίστηκαν οι πρόσφυγες του 1922 και στο νησί μας αλλά και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Η φωτιά στη Μόρια μάλιστα μπορεί να θυμίσει τους εμπρησμούς σε καταυλισμούς προσφύγων από “Έλληνες” που δεν ήθελαν τους “τουρκόσπορους”.
Ο ρατσιστικός λόγος, που ενθαρρύνθηκε και καλλιεργήθηκε από πολιτικούς και ΜΜΕ, απενοχοποιεί τη ρατσιστική βία, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στο έγκλημα, στη γενοκτονία, στην εθνοκάθαρση. Οι λαοί της βαλκανικής ειδικά, έχουν υποφέρει τρομερά και για δεκαετίες από όλο αυτό.

Η Ευρώπη γέννησε το διαφωτισμό αλλά και τον μεσαίωνα και το ολοκαύτωμα.
Εμείς με ποια Ευρώπη θα επιλέξουμε να είμαστε;