Πνοή πατέρα, δασκάλου, αδελφού, φίλου.

Καπετάνιε, αρματολέ, δάσκαλε, αυταπαρνημένε, αιώνιε Φιλόλαε,

Ακούστηκε ότι τράβηξες τον δρόμο σαν Μαΐμος για την παράκτια και ορεινή Αργολίδα της ηλιοβασιλεμένης δεκαετίας του ’80. Σε είδανε να περιπλανιέσαι σαν Άγιος Τρελός στα μεσογειακά δάση των Γαργαλιάνων, της Γιάλοβας και της Βοϊδοκοιλιάς και να ιππεύεις σαν άλλος Δον Κιχώτης στα δρυοδάση της Ορεινής Τριφυλίας, εκ Πολυπύλου ορμώμενος.

Άλλοι σε είδαν σαν Μένιππο να διακτινίζεσαι ασταμάτητα μεταξύ τούτου του μάταιου κόσμου και του άλλου, σαν μαθητής του Αϊνστάιν που δαμάζει τον χωροχρόνο. Κάποιοι σε συνάντησαν σαν αλογόμυγα του Σωκράτη, να ταράζεις με τα φτερά σου τους βολεμένους αέρηδες και να δημιουργείς σεισμούς και τσουνάμι, σαν προσωποποιημένο φαινόμενο της Πεταλούδας.

Έναν τέτοιο σεισμό προκάλεσες και τις προάλλες, όταν μαζεύτηκαν αγαπημένοι σου συγγενείς και φίλοι —κι αυτούς συγγενείς τούς έλεγες— για να σε κατευοδώσουν στον μυστικό τόπο των μυστικών, να πάρεις δυνάμεις, να γυρίσεις και να τους γαμήσεις!

Σ’ αυτόν τον τόπο όπου δεν θα μπορούν να σε βρουν, αλλά απλώς θα σε νιώθουν. Εκεί όπου θα απειρίσεις την εξαιρετική συναισθηματική ιδιοφυΐα σου, όπως τα λέει η επιστήμη της Παιδαγωγικής, της Φιλοσοφίας και της Ψυχολογίας.

Αυτή η συναισθηματική ιδιοφυΐα που σε κάνει να ζεις μέσα σε μία στιγμή, με όλη την ιστορική πληρότητα και αξιοπρέπεια, σαν Άπορος, Άρχοντας, Κυνικός, Επαναστάτης, Τρελός, Φιλόσοφος, Άνθρωπος, Καπετάνιος, Δάσκαλος, Ρεμπέτης. Να μετουσιώνεις το μηδέν στο όλον. Να συμβάλλεις στο γραδάρισμα μιας ολότελα αγραδάριστης κοινωνίας.

Η δουλειά που άφησες μέχρι την επάνοδο χρειάζεται πολλές και αυθεντικές πλάτες για να συνεχιστεί, σαν αυτές τις λίγες επώνυμες και τις ανώνυμες που από την πρώτη στιγμή σε αναγνώρισαν ως αιώνιο Αετόπουλο και σε στήριξαν.

Ειδικά τους ανώνυμους, με τους οποίους δημιούργησες Θεατρική Σχολή παγκοσμίου επιπέδου, δίνοντάς τους χώρο έκφρασης και δημιουργίας και για τους οποίους έφτιαξες και το Τρενοτεχνείο.

Καπετάνιε, μοναδικέ και αυθεντικέ συνεχιστή του Σωκράτη, του Διογένη, του Αριστοφάνη, του Πλούταρχου, του Λουκιανού και του συγγενή σου Βέγγου, ήδη οι ανεμόμυλοι, μεταμφιεσμένοι με τη μορφή της ανθρώπινης υποκρισίας και της ύστερης τεχνολογικής αφροσύνης, άρχισαν να επιτίθενται.

Τον νου σας, συνοδοιπόροι, στον συλλογικό δρόμο που χάραξε ο Προμηθέας της αέναης λογικής. «Στο άνυδρο τοπίο του μέλλοντος» καιροφυλακτούν καρακόλια, ψηφιακές Κήρες και αλγοριθμικές Άρπυιες, έτοιμες να κατασπαράξουν το συλλογικό πνεύμα και την κοινωνική διάνοια.

«Έρρωσθε και γρηγορείτε», συγγενείς.