Μια ολόκληρη Λέσβος ανηφορίζει και πάλι προς την Αγιάσο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οικογένειες με μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, νέοι και προσκυνητές που περπάτησαν πολλά χιλιόμετρα, φτάνουν στον μεγάλο ναό της Παναγίας για να γονατίσουν μπροστά στη Χάρη Της.

Το απόγευμα της Παρασκευής 14 Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελέστηκε με βαθιά κατάνυξη ο Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός στην Παναγία της Αγιάσου.

Στην πανηγυρική ακολουθία χοροστάτησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μυτιλήνης, Ερεσού και Πλωμαρίου κ. Ιάκωβος, ο Μητροπολίτης Μπουκόμπας και Δυτικής Τανζανίας κ. Χρυσόστομος και ο Μητροπολίτης Σαρίφα Συρίας κ. Δημήτριος.

Ψαλμωδίες, αναμμένα κεριά και βουβές προσευχές

Μέσα στον ναό, οι ψαλμωδίες ενώνονταν με τις προσευχές των πιστών. Αναμμένα κεριά, βλέμματα στραμμένα στη θαυματουργή εικόνα και χείλη που ψιθύριζαν ονόματα αγαπημένων ανθρώπων συνέθεταν μια εικόνα πίστης που άγγιζε την καρδιά.

Άλλοι έφτασαν για να πουν ένα «ευχαριστώ». Άλλοι για να εκπληρώσουν ένα τάμα. Κάποιοι για να ζητήσουν υγεία, κουράγιο και προστασία για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Όλοι, όμως, έμοιαζαν να μοιράζονται την ίδια ελπίδα και την ίδια βαθιά ανάγκη να ακουμπήσουν για λίγο το βάρος τους στην Παναγιά.

Ένα ασταμάτητο ποτάμι ανθρώπων

Η ροή των προσκυνητών προς τη θαυματουργή εικόνα παρέμενε αδιάκοπη. Με υπομονή και ευλάβεια, οι πιστοί περίμεναν τη στιγμή που θα έφταναν μπροστά Της, θα έκαναν τον σταυρό τους και θα ακουμπούσαν το μέτωπό τους στην εικόνα.

Για πολλούς η διαδρομή μέχρι την Αγιάσο είχε αρχίσει ώρες νωρίτερα. Με τα πόδια, κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο, ακολούθησαν τον δρόμο της πίστης, κρατώντας ζωντανό ένα έθιμο που περνά από γενιά σε γενιά.

Η Παναγία που αγκαλιάζει όλο το νησί

Κάθε Δεκαπενταύγουστο η Αγιάσος γίνεται η πνευματική καρδιά της Λέσβου. Τα στενά της γεμίζουν ανθρώπινα βήματα, τα καμπαναριά σκορπούν το μήνυμα της μεγάλης γιορτής και η μορφή της Παναγίας γίνεται καταφύγιο για κάθε φόβο, αγωνία και προσδοκία.

Η νύχτα της παραμονής είναι για τους πιστούς μια νύχτα προσευχής και ελπίδας. Μια νύχτα κατά την οποία η Αγιάσος δεν κοιμάται, περιμένοντας να ξημερώσει η μεγάλη ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Και μέσα στο πλήθος ακούγεται ξανά και ξανά η ίδια σιωπηλή προσευχή...«Παναγιά μου, φύλαγε τον κόσμο και σκέπαζε τη Λέσβο».