Τη βαθιά σχέση του με τη Λέσβο, τη διαδρομή του από το Λισβόρι στις μεγάλες θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, αλλά και την αντίληψή του για την κοινωνική λειτουργία της τέχνης ανέπτυξε ο Θοδωρής Προκοπίου, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον ραδιοφωνικό σταθμό του «Ν» 99 fm.

Ο ηθοποιός βρίσκεται αυτές τις ημέρες στο νησί για έναν κύκλο παραστάσεων, με επίκεντρο τον θεατρικό μονόλογο «ΔΙΟΓΕΝΗΣ – Άνθρωπον Ζητώ», σε κείμενο Θανάση Σκρουμπέλου. Η παράσταση θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 17 Αυγούστου, στις 9 το βράδυ, στο Φεστιβάλ Ανεμώτιας, ενώ θα ακολουθήσει νέα παρουσίασή της την Τετάρτη 19 Αυγούστου στο Λισβόρι, τον τόπο όπου γεννήθηκε ο ίδιος.

Ενδιάμεσα, την Τρίτη 18 Αυγούστου, στο Πολιτιστικό Κέντρο Μεσοτόπου, ο Θοδωρής Προκοπίου θα παρουσιάσει τον μονόλογο «3 Σεπτέμβρη 1843 – Μακρυγιάννης», ο οποίος διανύει τον τρίτο χρόνο της πορείας του. Η συγκεκριμένη παράσταση είχε κάνει πρεμιέρα στη Λέσβο, το καλοκαίρι του 2023, στη Ρωμαϊκή Έπαυλη Μυτιλήνης.

Ο Διογένης φτάνει μέχρι το 2026

Μιλώντας για το «ΔΙΟΓΕΝΗΣ – Άνθρωπον Ζητώ», ο ηθοποιός εξήγησε ότι το έργο μεταφέρει τον αρχαίο κυνικό φιλόσοφο στη σύγχρονη εποχή. Ο Διογένης πραγματοποιεί ένα ταξίδι στον χρόνο, φτάνει έως το 2026 και εξακολουθεί να αναζητά τον άνθρωπο — όχι απλώς ως βιολογική παρουσία, αλλά ως φορέα αγάπης, προσφοράς και αλληλεγγύης.

Στην πορεία του συναντά μετανάστες και πρόσφυγες, ενώ το έργο συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Ο Θοδωρής Προκοπίου αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη Λέσβο και στο βάρος που σηκώνει εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία στο προσφυγικό ζήτημα.

Όπως σημείωσε, η παράσταση μιλά για «τις αρετές και το καλό που κρύβουμε όλοι μέσα μας», το οποίο όμως συχνά σκεπάζεται από τη δυνατή φωνή της απληστίας και τη διαρκή απαίτηση για «κι άλλο, πιο ψηλά, πιο δυνατά».

«Η ζωή είναι και κάτι άλλο πέρα από αυτό που βλέπουμε», ανέφερε, υπογραμμίζοντας ότι επιθυμία του είναι μετά από κάθε παρουσίαση να ακολουθεί συζήτηση με το κοινό για όσα ένιωσε και εισέπραξε.

Το κείμενο της παράστασης υπογράφει ο Θανάσης Σκρουμπέλος, τη μουσική ο Γιώργος Βαρσαμάκης, το σκηνικό και το κοστούμι η Ματίνα Γιώργα, ενώ τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Νίκος Γκεσούλης.

«Κάθε παράσταση είναι μοναδική»

Ο Θοδωρής Προκοπίου μίλησε με θερμά λόγια για την πρόσφατη παράσταση στο Ακράσι, η οποία, λόγω των ισχυρών ανέμων, μεταφέρθηκε στον κλειστό χώρο του Πολιτιστικού Συλλόγου «Γιάννης Κοντέλλης». Περίπου 140 άνθρωποι, όπως ανέφερε, την παρακολούθησαν «σχεδόν με κομμένη την ανάσα».

«Κάθε παράσταση είναι μοναδική. Τίποτα δεν είναι ίδιο», τόνισε. Για τον ίδιο, το θέατρο δεν αποτελεί απλώς μια επαγγελματική δραστηριότητα, αλλά μια ζωντανή συνάντηση με τον κόσμο, η οποία διαφοροποιείται κάθε φορά.

Οι παραστάσεις στη Λέσβο πραγματοποιούνται με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, έπειτα από συνεννόηση με τους τοπικούς φορείς. Ο ηθοποιός εξήγησε ότι ζήτησε να καλυφθούν μόνο τα απαραίτητα τεχνικά έξοδα και μια μικρή αμοιβή για τους συνεργάτες του.

«Σε μια εποχή που ο άλλος δεν έχει να φάει, είναι άσχημο να του ζητάς. Είναι καλύτερα να του δώσεις και μετά θα σου το δώσει διαφορετικά», σημείωσε.

Επτά χρόνια «Θεόφιλος»

Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση κατείχε ο «Θεόφιλος», ένας από τους σημαντικότερους ρόλους της θεατρικής πορείας του Θοδωρή Προκοπίου. Ο μονόλογος του Θανάση Σκρουμπέλου, σε σκηνοθεσία Νίκου Βερλέκη, παρουσιάζεται για έβδομη χρονιά σε σχολεία, πανεπιστήμια, σωματεία και πολιτιστικούς χώρους σε όλη την Ελλάδα.

Ο ηθοποιός μίλησε για τον χλευασμό και την απόρριψη που βίωσε ο λαϊκός ζωγράφος όσο ζούσε, αντιπαραβάλλοντάλλοντάς τα με τη διαχρονική αξία του έργου που άφησε πίσω του.

«Αυτοί πέθαναν. Τι άφησαν πίσω τους; Ο Θεόφιλος άφησε ένα έργο που θα επηρεάζει γενιές και γενιές», τόνισε.

Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη τα παιδιά της Λέσβου να έρχονται από νωρίς σε επαφή με το έργο του Θεόφιλου, προτείνοντας η επίσκεψη στο Μουσείο Θεόφιλου και στο Μουσείο–Βιβλιοθήκη Στρατή Ελευθεριάδη–Tériade στη Βαρειά να αποτελεί μία από τις πρώτες σχολικές εκδρομές τους.

«Όσοι πάθανε για το όνειρό τους εγερθήσονται άφθαρτοι», είναι η φράση του έργου που, σύμφωνα με τον Θοδωρή Προκοπίου, συμπυκνώνει τη ζωή του Θεόφιλου: ενός ανθρώπου που ακολούθησε το όνειρό του, πληρώνοντας το τίμημα της χλεύης, της ειρωνείας και της απόρριψης, αλλά τελικά παρέμεινε ζωντανός μέσα από τη δημιουργία του.

Από το Λισβόρι στην Αθήνα

Ο Θοδωρής Προκοπίου γεννήθηκε το 1966 στο Λισβόρι, όπου έζησε τα πρώτα επτά χρόνια της ζωής του, πριν η οικογένειά του μετακομίσει στην Αθήνα. Οι μνήμες του από τον γενέθλιο τόπο συνδέονται με τα αρώματα του θυμαριού, της ρίγανης και του γλυκάνισου.

«Κάθε φορά που ερχόμουν, ξυπνούσε κάτι μέσα μου. Η Λέσβος είναι προικισμένος τόπος, αρκεί να τον αγαπήσουμε», ανέφερε.

Η πρώτη επαγγελματική του συμμετοχή ήρθε το 1983, όταν ήταν ακόμη μαθητής Λυκείου. Ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός τον επέλεξε για την ταινία «Τι έχουν να δουν τα μάτια μου», επειδή, όπως του είπε, είχε τα μάτια του Βαγγέλη Καζάν.

Έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησε τις σπουδές του στη δραματική σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου, από την οποία αποφοίτησε το 1987. Ακολούθησαν το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, η διαφήμιση και η μεταγλώττιση.

Στη μακρά διαδρομή του συμμετείχε σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές όπως το «Grand Hotel», «Το Ναυάγιο», ο «Σασμός», ο «Βαρδιάνος στα σπόρκα» και οι «Άγριες Μέλισσες», καθώς και σε κινηματογραφικές παραγωγές όπως η «Ευτυχία», το «Δεξιότερα της δεξιάς», και άλλα.

Ο ίδιος, ωστόσο, απέφυγε να ιεραρχήσει τις δουλειές του με βάση τη δημοφιλία ή το μέγεθος του ρόλου: «Έκανα πολλά μικρά πράγματα, αλλά τα έκανα με πολύ μεγάλη χαρά και διάθεση», είπε, επιμένοντας ότι εκείνο που μετρά είναι η διαρκής εξέλιξη.

Η φωνή ως δρόμος προς τη λογοτεχνία

Σημαντικό μέρος της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας αποτελεί η αφήγηση ηχητικών βιβλίων και η μεταγλώττιση. Για τον Θοδωρή Προκοπίου, τα audiobooks δεν υποκαθιστούν το διάβασμα, αλλά ανοίγουν έναν επιπλέον δρόμο προς τη λογοτεχνία, ιδιαίτερα για ανθρώπους που κουράζονται να διαβάζουν ή αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης.

«Γιατί να στερούνται μια απόλαυση; Αν μπορείς να τους τη μεταδώσεις διαφορετικά και να τους “ψηλώσεις” έστω μισό πόντο, έχεις πετύχει κι εσύ», επισήμανε.

Αναφέρθηκε επίσης στην παιδική σειρά «Το κουτί με τα παραμύθια», στις μεταγλωττίσεις παιδικών ταινιών και στη σημασία τού να ακούν τα παιδιά καθαρά και σωστά ελληνικά.

Η τηλεόραση, κατά τον ίδιο, μπορεί και οφείλει να φέρνει το ευρύ κοινό κοντά στη λογοτεχνία. Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στους Λέσβιους δημιουργούς Στρατή Μυριβήλη και Αργύρη Εφταλιώτη, αλλά και στη διαχρονική αξία του θεατρικού και λογοτεχνικού αρχείου της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

«Να του μιλήσεις και να τον κοιτάξεις στα μάτια»

Πίσω από την αφήγηση μιας καλλιτεχνικής πορείας τεσσάρων και πλέον δεκαετιών, η συνέντευξη ανέδειξε κυρίως την αντίληψη του Θοδωρή Προκοπίου για τον ρόλο του ηθοποιού: όχι ως προσώπου που επιδιώκει απλώς να προβληθεί, αλλά ως ανθρώπου που προσπαθεί να μεταδώσει μια ιστορία, να δημιουργήσει σύνδεση και να προσφέρει για λίγο μια διέξοδο από την καθημερινότητα.

«Ο κόσμος είναι μπερδεμένος, κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Αν μπορείς να του πεις δύο πράγματα και να τον ηρεμήσεις, έχεις κάνει κάτι», ανέφερε.

Και συμπύκνωσε την ανάγκη αυτής της ανθρώπινης επικοινωνίας σε μία φράση:

«Ο κόσμος έχει ανάγκη από ανθρώπους που να του μιλάνε και να τον κοιτάνε στα μάτια. Δυστυχώς, όλοι κοιτάνε αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω και λες: “Μα εδώ είμαι. Συντονίσου μαζί μου”».