Σε έναν τόπο όπου η πέτρα συναντά τον ορίζοντα και το βλέμμα ταξιδεύει πάνω από το Αιγαίο, ξεδιπλώθηκε το βράδυ της Πέμπτης 13 Αυγούστου η δεύτερη μουσική συνάντηση του 12ου Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου.

Το Μεσαιωνικό Κάστρο των Αγίων Θεοδώρων, το γνωστό Οβριόκαστρο στην Αρχαία Άντισσα, μετατράπηκε σε ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό για μια βραδιά αφιερωμένη στη «Σωφροσύνη». Μια έννοια βαθιά συνδεδεμένη με το μέτρο, την ισορροπία, την αυτοσυγκράτηση και την καθαρότητα, που αυτή τη φορά δεν εκφράστηκε με λέξεις, αλλά μέσα από τη δύναμη της μουσικής.

Ο επαναλαμβανόμενος παλμός του Φίλιπ Γκλας

Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκε ο λιτός, διαυγής και επαναλαμβανόμενος μουσικός κόσμος του Φίλιπ Γκλας. Οι νότες του κινήθηκαν σαν κύματα, επιστρέφοντας ξανά και ξανά, κάθε φορά ελαφρώς διαφορετικές, δημιουργώντας την αίσθηση ενός χρόνου που δεν βιάζεται, αλλά προχωρά με ακρίβεια και μέτρο.

Το πρόγραμμα πέρασε από το Religion του Naqoyqatsi και τη Σπουδή αρ. 12 έως το Japurá River και το γνώριμο, υπαινικτικό Truman Sleeps. Έργα που μέσα από την επανάληψη και τις λεπτές μεταβολές τους έδωσαν μουσική μορφή στην έννοια της εσωτερικής ισορροπίας.

Πιάνο και βιμπράφωνο σε έναν ξεχωριστό διάλογο

Απέναντι και δίπλα στον μουσικό κόσμο του Γκλας στάθηκαν οι συνθέσεις του Πασκάλ Σουμάχερ για πιάνο και βιμπράφωνο. Ο Σμιλευτής και ο Ποιητής έφεραν στη βραδιά δύο διαφορετικές όψεις της δημιουργίας, τη χειροπιαστή πράξη της μορφοποίησης και την άυλη δύναμη της έμπνευσης.

Οι δύο ήχοι συναντήθηκαν σε έναν διάλογο άλλοτε εύθραυστο και άλλοτε έντονο. Ο καθαρός μεταλλικός τόνος του βιμπραφώνου απλώθηκε πάνω από τις πέτρες του κάστρου, ενώ το πιάνο έδωσε ρυθμό και βάθος στη μουσική αφήγηση.

Ένας κύκλος που έκλεισε με το Glass Mosaïque

Η μουσική διαδρομή ολοκληρώθηκε με το Glass Mosaïque, κλείνοντας συμβολικά έναν κύκλο ήχων, επαναλήψεων και μεταμορφώσεων. Σαν ένα ψηφιδωτό, όπου κάθε μικρό μουσικό μοτίβο διατηρεί τη δική του θέση, αλλά αποκτά ουσιαστικό νόημα μόνο όταν ενώνεται με τα υπόλοιπα.

Στο Οβριόκαστρο, πάνω από το Αιγαίο και μέσα στη σιωπή του ιστορικού τοπίου, η «Σωφροσύνη» απέκτησε τον δικό της ήχο. Δύο μουσικοί κόσμοι συναντήθηκαν σε ένα κοινό υλικό: τον χρόνο που κυλά, επιστρέφει και μεταμορφώνεται, χωρίς ποτέ να χάνει το μέτρο του.