Πώς να την αντέξεις τούτη τη βαριά δερμάτινη τσάντα στον ώμο; Κι ύστερα τούτη η θάλασσα με τα στρατιωτάκια, τα ντυμένα με τη θαλασσιά ομοιόμορφη στολή... Πώς να τα καταφέρεις όλα τούτα εσύ ένα τόσο δα κοντοκουρεμένο μωρό, με τα δυο καλαμένια ποδαράκια και το στόμα στυφό από το μουρουνόλαδο;

Σχολικό έτος 1968-1969. Πρώτη μέρα στο σχολειό... Με τα αψηλά δέντρα στην αυλή. Τα λιθόστρωτα πεζοδρόμια, την κυρα Βαγγελιώ με τα σουσαμένια κουλούρια, μισή δραχμή το ένα…

Με την Άννα και το Μίμη στο βιβλίο, το Βασίλη στη δίπλα θέση του θεόρατου θρανίου, το Μιχάλη του τελευταίου θρανίου, του φυλακισμένου πατέρα και των τρύπιων παπουτσιών στο νου... Και την κυρα Αφρούλα στην έδρα.
Την κυρα Αφρούλα. Που σου έμαθε αλλιώτικα γράμματα, γράμματα με ουρές και στολίδια. Που ρώταγε με τρόπο - δύσκολοι καιροί ε; - αν όλοι οι μαθητές ήταν χορτάτοι. Που της άρεσαν τα φρέσκα λουλούδια στο ανθοδοχείο. Στη μεγάλη κάμαρη, την τάξη της, Α τάξη στο 1ο δημοτικό σχολείο Μυτιλήνης. Στο σχολείο των καταφρονεμένων της πόλης από τους εργατομαχαλάδες και τα προσφυγικά της Λαγκάδας.

Την κυρα Αφρούλα με τη μεγάλη ξύλινη βέργα και το βαρύτερο χέρι του κόσμου μα και συνάμα με τα πιο γλυκά πράσινα μάτια. Και το ομορφότερο «μπράβο» που άκουσες ποτέ... Σαν έσκασε από τα γέλια που μια χαψιά άνθρωπος εσύ έσφιξες τα μάτια, τα χείλια και τα χέρια και παραδέχτηκες στημένος όρθιος, πως άργησες γιατί έπαιζες στην αυλή και «ναι κυρία φταίω, άργησα, δείρε με τώρα...»

Μισόν αιώνα μετά. Πανδημία λέει… Πανδημία; Αχ και να ξέρατε τι ‘ναι η πανδημία της μυρωδιάς από το γάλα σκόνη στο καζάνι, τη γαλέτα και το κίτρινο τυρί κονσέρβα στο υπόγειο του σχολείου, συμπλήρωμα διατροφής από την Ούνρα…

Πανδημία λέει…
Πρώτη μέρα στο σχολειό, τα πιτσιρίκια τραβάνε κατά μέσα. Την ίδια πόρτα δρασκελάν. Τότε με τα παπούτσια στον ώμο δεμένα κορδόνι με κορδόνι μη πάει και χαλάσουν… Τώρα μα μια μάσκα.
Δε λες τίποτα. Τι να πεις;

Φέρνεις μοναχά στο νου τα όμορφα πράσινα μάτια της δασκάλας σου. Που είπαμε… Σου έμαθε αλλιώτικα γράμματα, γράμματα με ουρές και στολίδια.

Σφίγγεις ξανά τα μάτια, τα χείλια και τα χέρια.
- «Ναι κυρία φταίω, άργησα. Άργησα να σου πω ευχαριστώ... Μέρα σαν σήμερα, πρώτη μέρα στο σχολείο, πάντα σε θυμάμαι όμως»