Αποδεχόμενος την ενημέρωση και πρόσκληση του αγαπητού Προέδρου του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Μάνου Σαββάκη,  δεν περίμενα ότι θα βρισκόμουν σε ένα συνέδριο από τα …παλιά.

Και το εξώφυλλο του προγράμματος το έγραφε: «Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί διά ζώσης».

Αλήθεια πόσος καιρός έχει περάσει για να δούμε να πραγματοποιείται ένα συνέδριο, άσχετα θεματολογίας, «δια ζώσης». Πραγματικό Συνέδριο δηλαδή με προεδρείο, εισηγητές στο βήμα, με προτζέκτορες και διαφάνειες, με ανακοινώσεις και επιστημονικές έρευνες, με κοινό, ερωτήσεις, απαντήσεις και διαφωνίες  και …χειροκροτήματα.

Γιατί ο covid δεν εισέβαλε στη ζωή μας μόνο ως ασθένεια. Άλλαξε την κανονικότητα, διαφοροποίησε την καθημερινότητά μας, εισέβαλε σε όλες τις κοινωνικές μας εκδηλώσεις. Και ταυτόχρονα η αλματώδης πρόοδος της τεχνολογίας ( ποιος ξέρει μπορεί κι αυτό να οφείλεται σε ένα ποσοστό στο lockdown λόγω του ιού)  που οδήγησε στην ανάπτυξη διάφορων μεθοδολογικών εργαλείων για την ευκολότερη και καλύτερη επικοινωνία από απόσταση, έγινε η αιτία να αλλάξει και αυτή η δομή των Επιστημονικών Συνεδρίων. Έτσι πραγματοποιούνται Συνέδρια από …απόσταση, ή μετατρέπονται σε …υβριδικά. Ένα πράγμα δηλ. να πούμε σαν τα καινούργιας τεχνολογίας αυτοκίνητα!

Στον αντίποδα αυτών έρχεται αυτό το 10^ο Συνέδριο της Ελληνικής Κοινωνιολογικής Εταιρείας, που σε συνεργασία με το τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, πραγματοποιείται για πρώτη φορά στη Μυτιλήνη από τις 26 μέχρι τις 28 Ιουνίου. Με την έναρξή του, την τυπική δηλαδή, να πραγματοποιείται στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης μας  και να μου φέρνει στο μυαλό το πρώτο Επιστημονικό Συνέδριο που συμμετείχα σαν φοιτητής ακόμα τότε, στο Φυσικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 2^ο Πανελλήνιο Συνέδριο Φυσικής που έγινε στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης το Σεπτέμβρη του1980.

Γέμισε λοιπόν η Μυτιλήνη με κόσμο, που ξεχώριζε από μας τους γηγενείς, από την τσαντούλα κρεμασμένη στον ώμο, απαραίτητο αξεσουάρ για ένα συνέδριο, γεμάτη με τα προγράμματα και τα λοιπά φυλλάδια.

Και δόθηκε και σε μας που έχουμε ξεκόψει πια από τα εκπαιδευτικά πράγματα αλλά που ενδιαφερόμαστε για κάτι τέτοια γεγονότα να ξανανεβούμε στο λόφο του παλιού Ξενία, το λόφο τώρα του Πανεπιστημίου να παρακολουθήσουμε μια σειρά από ενδιαφέρουσες διαλέξεις και παρουσιάσεις.

Αλλά πέρα από το ενδιαφέρον των παρουσιάσεων και της ζωντάνιας που απόκτησε από την παρουσία των συνέδρων παράλληλα με την παρουσία των φοιτητών του Πανεπιστημίου των όσων έχουν απομείνει, η αλήθεια είναι πως πραγματικά ο λόφος «πλουτίστηκε» με ένα πανέμορφο κτίριο, αυτό των Κοινωνικών Επιστημών, ένα επιβλητικό, εναρμονισμένο στο περιβάλλον κτίριο, με την καλύτερη θέα στην πόλη όπως διαπίστωσε και ο παλιός γνώριμός μας ομότιμος πλέον καθηγητής Κώστας Ζώρας.

Εδώ μάλλον θα πρέπει ευχαριστήσουμε, όχι τόσο εγώ, όσο οι επιχειρηματίες της Μυτιλήνης τους διοργανωτές του Συνεδρίου, τον Πρόεδρο της ΕΚΕ καθηγητή κ. Ναγόπουλο, τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου κ. Παπαγεωργίου, τον Πρόεδρο του Τμήματος Κοινωνιολογίας κ. Σαββάκη, για την ευκαιρία που δώσανε σε τόσο σημαντικούς επιστήμονες, να ρθούν στο νησί, να ξεναγηθούν σε ενδιαφέροντα σημεία και να δώσουν μια άλλη νότα αυτές τις μέρες στην πόλη μας. Και όχι μόνο.

Τελειώνω. Αυτό που είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον σε τέτοιες δραστηριότητες, είναι οι παράλληλες δράσεις, όπως η έκθεση βιβλίου κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος στην περίπτωσή μας και η άκρως ενδιαφέρουσα έκθεση φωτογραφίας της γνωστής Μαρίνας Σταμάτη, με τις Γηναίκες της… Για αυτό όμως θα επανέλθουμε με άλλο σημείωμα.

  Μιχαήλ Καπιωτάς

 Φυσικός &Περιβ. Χαρτογράφος,MSc

 Πρώην Δντης Β/θμιας Εκπ/σης

  Λέσβου &Σάμου