Προς Θεού ό,τι γράφω για τους αντι-κορονοϊστές συνανθρώπους μας και ιδιαίτερα για τους ιερείς, δεν το γράφω κακοπροαίρετα, καλοπροαίρετα το γράφω.

Κι εγώ γόνος ιερατικής οικογένειας είμαι. Δεν γεννήθηκα χθες. Όμως, δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη τη «θεολογική αφασία και βλακεία» που πλουσιοπάροχα και κουτοπόνηρα από κάποιους «πιστούς οπαδούς» μερικών κληρικών πλασάρεται σε συνανθρώπους μας, κυρίως σε απλοϊκά γεροντάκια που, με την παρουσία τους στους ιερούς ναούς, δείχνουν απλά, τίμια και ειλικρινά την πίστη τους.

Ταπεινοί εκπρόσωποι του Θεού όπως θέλουν να τους λένε, καιρός είναι να κατανοήσουν τα εξής: ας μη σοβατίζουν τους τοίχους με έναν χριστιανισμό μίσους, κι ας μη λένε στα γεροντάκια ότι τον κορονοϊό τον έστειλε ένας «φονιάς» Θεός, γιατί θέλει να μας τιμωρήσει, μιας και απομακρυνθήκαμε από κοντά του ούτε, βέβαια, ότι ο διάβολος έχει το χέρι του πάνω απ’ το Θεό. Έτσι γίνονται βλάσφημοι και βέβηλοι.

Γράφει ο Οικουμενικός Πατριάρχης μας Βαρθολομαίος Β΄ τους παρακάτω ποιητικούς προσευχητικούς και λυτρωτικούς στίχους: «Ου φιλημά σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας, / αλλ' ως ο ληστής ομολογώ σοι: / Μνήσθιτί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία σου. // Τίποτα πέρα απ’ την απελπισία του / δεν ξέρουμε για τον Ιούδα. / Η ευσπλαχνία τού Θεού δεν έχει όρια. / Όμως εσύ λευτέρωνέ μας, Κύριε, / απ’ τον Ιούδα που καθένας φέρνει μέσα του / όταν ο πόθος των χρημάτων ή της δύναμης / μας κυριεύει. // Κύριε, θύμιζέ μας, / πως τα σπαθιά που διαπερνούν, οι ράβδοι που συντρίβουν / μπορούν να δώσουν θάνατο μα όχι να νικήσουν. / Πάρα πολύ συχνά οι Εκκλησίες μας / κήρυξαν διωγμό για τους εχθρούς των. / Δώσε τώρα στους χριστιανούς / τη δύναμη της ταπεινής αγάπης».