Μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο και δυσάρεστο να γράφω ότι η πόλη μου βρωμά.
Όταν όμως το πράγμα φτάνει στο απροχώρητο, τότε η μόνη ελπίδα να γίνει "κάτι" είναι η κατάσταση αυτή να πάψει να κουκουλώνεται.Να σταματήσουμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε και δεν μυρίζουμε, να στηλώσουμε τα πόδια και να φωνάξουμε: μέχρι εδώ.

Σταματώ εδώ τα "εισαγωγικά" και περνώ απ' ευθείας στα γεγονότα. Τετάρτη, 26 Αυγούστου, κτήριο της ΤΕΒΚ στην Καραντώνη.

Βράδυ, γίνονται τρεις πολιτικοί γάμοι και μελλόνυμφοι, συγγενείς και καλεσμένοι, -είμαι ένας από αυτούς- είναι ακροβολισμένοι στις άκρες του δρόμου, φορώντας ΟΛΟΙ τις μάσκες τους, όχι τόσο για τον κορωνοϊό, αλλά για να φυλαχτούν από την μπόχα και την σκουπιδίλα που αναδύονται από τέσσερις μισοάδειους κάδους που βρίσκονται εκεί παραδίπλα.

Την ίδια μέρα, μισή ώρα αργότερα, λίγο παραπάνω, στον Πλάτανο, όποιος περνά κρατά την μύτη του ή, αν έχει μάσκα, την ξαναφορά -είμαι ένας απ' αυτούς- για να γλιτώσει την βρώμα που αναδύεται από κάποιους κάδους σκουπιδιών που βρίσκονται στο σταυροδρόμι.

Δέκα λεπτά αργότερα, στην Επάνω Σκάλα, όποιος έχει την ατυχία να πάει να παρκάρει στον "αρχαιολογικό" χώρο των πρώην στάβλων, για να πάει σε κάποιο από τα ταβερνάκια της περιοχής, -είμαι ένας από αυτούς- ό,τι και να κάνει, όσες μάσκες και να φορέσει δεν μπορεί να γλιτώσει από τον "χημικό πόλεμο" που αναδύεται από τους παρακείμενους σκουπιδοκάδους. Και το κακό είναι ότι αυτό θα το υποστεί εις διπλούν. Την πρώτη, που θα φεύγει από το πάρκινγκ, θα' ναι νηστικός. Τη δεύτερη όμως, όταν θα πάει να πάρει το αυτοκίνητό του, το στομάχι θα' ναι γεμάτο... (είμαι ένας απ' αυτούς).

Μπορεί όμως, μετά την κρασοκατάνυξη ή ουζοκατάνυξη που θα έχει επισυμβεί, να έχει την φαεινή ιδέα να πάει για έναν ρομαντικό περίπατο στον λιμενοβραχίονα.
Αφήνει το αυτοκίνητό του στις διαγραμμίσεις που είναι μπροστά στο παλιό μουσείο, στην Αργύρη Εφταλιώτη, και ξεκινά την νυχτερινή του βόλτα.

Όμως, αυτή ακριβώς την στιγμή, του έρχεται ένα άλλο μπουκέτο με "αρώματα", άλλου είδους αυτή τη φορά. Εκεί, γωνία Αργύρη Εφταλιώτη και 8ης Νοεμβρίου είναι ένα εναπομείναν φρεάτιο ομβρίων όπου καταλήγουν τα ακάθαρτα μιας περιοχής και τα οποία δεν ήταν δυνατόν να τα "μαζέψει" το έργο των δικτύων ακαθάρτων του βιολογικού γιατί "τελειώσαν τα λεφτά". Αυτό πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια.
Από τότε, όποιος περάσει κοντά από το φρεάτιο της Αργύρη Εφταλιώτη, οσμίζεται όλα τα γαλικά αρώματα της Μυτιλήνης.

Έτσι κι εγώ, το βράδυ της Τετάρτης, 26 Αυγούστου, γύρω στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, πέρασα αυτή την δοκιμασία, όχι όμως χωρίς ένα πικρό χαμόγελο.
Φεύγουμε, λοιπόν, στα γρήγορα, περνάμε από το άδειο σχεδόν πάρκινγκ του τελωνείου -γι' αυτό θα τα πούμε άλλη φορά- και φτάνουμε στον λιμενοβραχίονα.
Στην αρχή όλα καλά. Θάλασσα, το κύμα να σιγομουρμουρίζει, φεγγάρι, κάποια νεανικά γέλια απ' το βάθος, εικόνα από καρτ ποστάλ.

Όμως, όλα αυτά ήταν πολύ όμορφα για να κρατήσουν για πολύ. Μόλις προχωρήσαμε καμιά τρακοσαριά μέτρα, και είχαμε φτάσει απέναντι απ' το εμπορικό λιμάνι, μαζί με την θαλασσινή αύρα μας ήρθε και μια ριπή με οσμές ίδιες με αυτές του φρεατίου της Αργύρη Εφταλιώτη. Σε λίγο και δεύτερη και τρίτη και άλλες πολλές.

Κάποιος νυχτερινός ψαράς σχολίασε μεγαλόφωνα:
-Ε, Αποστόλη! Ήρθε εμπόρευμα απ' το λιμάνι.
Η βόλτα μας σταμάτησε εκεί και σκέφτηκα πως η βόλτα στον λιμενοβραχίονα είναι καλή μόνο αν φυσά βοριαδάκι.

Όλα τα παραπάνω έγιναν σε λιγότερες από τέσσερις ώρες. Από τις οχτώμιση μέχρι, σκάρτα, τις δωδεκάμιση το βράδυ.

Άραγε δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι κι όλοι οι σχετικοί και άσχετοι δεν τα ξέρουν; Δε μπορεί, τα ξέρουν. Όλοι τα ξέρουν.

Στις εκλογές, σε κάθε εκλογές, όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι το πρώτο που τάζουν είναι "καθαρή Μυτιλήνη". Και το τάζουν γιατί ξέρουν ότι δεν είναι.
Και βέβαια συνεχίζει να μην είναι καθαρή, να είναι βρώμικη, και μετά τις εκλογές.
Και περνούν οι τετραετίες, και τώρα οι πενταετίες, και συνεχίζει η Μυτιλήνη να βρωμά. Στις καλές περιπτώσεις λιγότερο και στις κακές περισσότερο.

Πάντως, ας είναι σίγουροι κάποιοι ανεγκέφαλοι, πως αν κάποιος επισκέπτης της Μυτιλήνης πέρασε την Τετάρτη το βράδυ, ή όποια άλλη μέρα, τα ίδια με μένα και φεύγοντας μετά ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, δε θα φταίνε ούτε οι ΜΚΟ, ούτε οι προσφυγομετανάστες.