Ο Φώτης, ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα αδέσποτα σκυλιά της Μυτιλήνης. Τον «πέταξαν» πριν 20 σχεδόν χρόνια, στις παλιές φυλακές της Λαγκάδας, στα όρια της πόλης, που κάποιοι τότε κρατούντες - τρομάρα τους -είχαν μετατρέψει σε καταυλισμό προσφύγων και μεταναστών. Ξέρετε στη Μυτιλήνη, εδώ και πολλά χρόνια ερχόταν κατατρεγμένοι από την Ανατολή.

Και πολύ παλιότερα κατατρεγμένοι από τη Μυτιλήνη έφευγαν με βάρκες για την Ανατολή. Το αλισβερίσι ψυχών σε ετούτο τον τόπο δεν είναι κάτι καινούργιο. Τώρα γιατί το ανακάλυψαν κάποιοι στις μέρες μας, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Το λοιπόν, σκυλί ράτσας ο Φώτης, γεννήθηκε με τρία πόδια… Οι ιδιοκτήτες του τι να τον κάνανε τον τρίποδο σκύλο αν και ράτσας: Εκείνες τις μέρες «που είχαμε λεφτά» ακόμα και για να αγοράζουμε «καλά» σκυλιά ο τρίποδος σκύλος ήταν άχρηστος!
Τον πήγαν στους «τρίποδους» της ζωής στη Λαγκάδα. Μεγάλωσε με το αποφάγι και το χάδι των κατατρεγμένων και των αστυνομικών που υπηρετούσαν εκεί.

Η αναπηρία του, το ότι είχε γεννηθεί με τρία πόδια. τον έκανε αγαπητό από όλους.
Κι όταν ο καταυλισμός στις φυλακές της Λαγκάδας έκλεισε, ο Φώτης μετακόμισε στην Προκυμαία της Μυτιλήνης και έγινε πασίγνωστος χάρη στις περιπέτειες του που τον έφερναν να πηγαίνει ταξίδια με τα πλοία της γραμμής στον Πειραιά και να επιστρέφει.

Από τους πιο πιστούς προσκυνητές του Ταξιάρχη ο Φώτης με τρία πόδια ανηφόριζε στο Μανταμάδο ακολουθώντας άλλους προσκυνητές και πάντα οργανωνόταν ταξίδι επιστροφής αφού ο Φώτης ξέμενε στο μοναστήρι. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε κοντά στο σημερινό «My Market» στο παρκινγκ κερδίζοντας πάντα με τον καλό του χαρακτήρα και την ιαχή του σαν έβλεπε αγαπημένα πρόσωπα, ένα χάδι κι έναν μεζέ.

Ώσπου το πρωί της 26 Αυγούστου του 2014, σαν σήμερα πριν έξη χρόνια, γεράκος πια κι άρρωστος, από την αγκαλιά κάποιων από τους πολλούς αγαπημένους του ανθρώπους, μετακόμισε στη γειτονιά των αγγέλων.

Υ.Γ. Μου τον θύμισε το Φώτη σήμερα το Facebook. «Στο καλό Φωτάκο και πού σαι... Την τυρόπιττα οπότε μου την έπαιρνες δεν τα κατάφερνες να την κλέψεις. Σε άφηνα να την πάρεις. Στο καλό αγορίνα μου» είχα γράψει αποχαιρετώντας τον