Ξημέρωσε η εορτή η μεγάλη! Πανηγυρίσαμε τη Κοίμηση της Παναγίας. Αντιθετικό το σχήμα να πανηγυρίζει κάποιος την «κοίμηση», το «φευγιό» κάποιου από τον κόσμο τούτο. Η Εκκλησία όμως μας μπερδεύει αυτή την απλουστευμένη σκέψη και μας πηγαίνει πολύ μακριά. Εις τον αιώνα… Όχι χρονικά αλλά υπαρκτικά, οντολογικά. Στον «χωροχρόνο» του «αει ων». Εκεί, όπου μας καλεί ήδη στο παρόν αλλά και όχι ακόμα…

Υπέρτατα αισιόδοξο το μήνυμα της Κοιμήσεως της Παναγιάς. Ένα πραγματικό ευ-αγγέλιο σε έναν κόσμο ά-κοσμο και μια βιωτή συχνά α-βίωτη. Μέσα σε έναν κόσμο σε παροπλισμό και σε ένα καύσωνα πολλών αισθημάτων κούρασης, έρχεται το Πάσχα του Καλοκαιριού, όπως πολύ όμορφα αποκαλείται.

Ένα «γυναικείο» Πάσχα, άλλη μια εορτή «περάσματος» από το φθαρτό στο αιώνιο. Ένα «πέρασμα» που ζητά από τον άνθρωπο να μετα - μορφωθεί! Να μεταμορφώσει την ανταπόδοση σε ανταπόκριση, την α - κοινωνησία σε κοινωνία, σε μοίρασμα, το συμφέρον σε συν-χώρεση. Ζητά την μέγιστη ελευθερία από καθετί ανθρώπινο. Ζητά την μέγιστη απαγκίστρωση από τη φύση μας. «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι», άλλωστε. Νικήθηκε καθετί που θυμίζει φθαρτό και άρα θανατικό.

Νικήθηκε η μεγαλύτερη θανατήλα: η διάκριση, ο διαχωρισμός. Αυτό φωνάζει η εικόνα της «μαύρης Παναγιάς». Μπροστά στην απεραντοσύνη της Ζωής ισοπεδώνεται κάθε διάκριση: φύλου, χρώματος, εθνικότητας, θρησκείας – ναι, καλά διαβάσατε… Όλα ενώνονται στην Κοίμηση της Παναγιάς. Όλα ένα μπροστά στον θείο Ύπνο Της. Ναι, μέσα στην «ξεγνοιασιά» του θέρους ζητά η Παναγία την προσωπική μας προοπτική από το «Εγώ» στο «Εμείς». Από την «ατομικότητα» στην «κοινωνία».

Σε μια κοινωνία, απροϋπόθετα ισότιμη. Όλοι ως «άνθρωποι» μπροστά Της. Όλοι ως άνθρωποι μεταξύ μας. Κανένας διαχωρισμός, παρά μόνον συγκατάβαση. Και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, αυτό το μήνυμα το χουμε όλοι ανάγκη. Όχι να ακουστεί και μόνον εορταστικά, αλλά να ηχήσει πανηγυρικά μέσα μας και στον κόσμο ολάκερο.

Πέρα από εθνικότητες, φύλα, θρησκείες, χρώματα, να κοιτάξουμε τον άνθρωπο. Την υπόσταση, την εικόνα και δόξα του Θεού. Μεγάλες κουβέντες και μεγαλύτερες οι προκλήσεις. Μα τι νομίζαμε; Οι εορτές τι είναι; Μόνο για κεράσματα; Αποτελούν προκλήσεις. Ευ –καιρίες!

Η Κοίμηση της Παναγίας κρύβει και κάτι ακόμα : το μεγαλείο της σιγής. Και το μάθημα, ότι στις όποιες υπαρκτικές μας προκλήσεις, η ανταπόκριση να γίνεται εν σιγή … στη σιωπή. Μεγαλείο αυτή η σιγή. Εν σιγή δέχθηκε η Ίδια κάθε πρόκληση στην πορεία Της. Εν σιγή και τόσοι άνθρωποι απόψε - αλλά και πόσα βράδια - υπομένουν, ανταποκρίνονται, αποτυγχάνουν στις όποιας λογής προκλήσεις της Ζωής.

Μα και η αποδοχή του Άλλου, του διαφορετικού γίνεται σε εσωτερικό μεγαλείο σιγής και όχι με φαινομενικούς θορύβους. Ναι, απαιτείται ωριμότητα σιγής και σιγή ωριμότητας να αποδεχθείς το άλλο, το διαφορετικό, το μη οικείο. Μα δε γίνεται αλλιώς, αν επιθυμεί κανείς να πολιτογραφηθεί στον «κόσμο» τούτο του Θεού. Στον κόσμο, το στολίδι δηλαδή, της κοινωνίας, του μοιράσματος με τον ανοίκειο και γιατί όχι, συχνά εχθρικό. Μεγαλείο ψυχής χρειάζεται κι όχι απλά μεγαλείο πίστης…μια και συχνά το δεύτερο θορυβεί, ενώ το πρώτο εμπεριέχει σιγή … σιωπή.

Δε μένει τίποτε άλλο για εμάς όλους στην πρόσκληση του Πάσχα του Καλοκαιριού, παρά η ανταπόκρισή μας και η συμμετοχή μας στο πανηγύρι! Στη χαρά εκείνη που δεν αφορά μια θρησκευτική κάστα, ομάδα, αλλά που αφορά την ανθρωπότητα ολάκερη!

Στο πανηγύρι εκείνο που όλοι είναι αδέρφια, οικείοι και όχι ξένοι. Γνωρίζω ότι μπορεί να ακούγονται αφελή αυτά ή ρομαντικές σκέψεις. Καθένας μας απόψε, ξημερώνοντας η Κοίμηση της Παναγίας και κοιτάζοντας τη «μαύρη» Παναγιά, ας μείνει εν σιγή, ας αφουγκραστεί την πρόκληση και να συγκατανεύει στο πανηγύρι αυτό.

Να πιάσει το χέρι του αλλοδαπού, του άνδρα, της γυναίκας, του γέρου, του νέου, του ομοφυλόφιλου, του έγχρωμου, του αλλόθρησκου και να χορέψει γύρω από τη νεκρική κλίνη της Παναγίας.

Να πανηγυρίσει αυτόν τον «θάνατο», ο οποίος νίκησε τη φύση, κατατρόπωσε κάθε όρο και κανόνα της δικής μας φύσης. \

Και ήδη μετά από αυτόν τον χορό, τον σιωπηλό, της ψυχής μας, θα χουμε επιτύχει κάτι πολύ σημαντικό : θα χουμε κερδίσει την αθωότητα των ωρίμων, που επιτρέπει τη θέαση των μη ορωμένων! Λίγο είναι αυτό για να πανηγυρίζει κανείς ες αεί;

Καλή Παναγιά!

*Ο Ανδρέας Χρονάκης είναι Θεολόγος-Ιστορικός ΑΠΘ