Με αφορμή την 8η Μάρτη, το Παράρτημα Λέσβου της ΠΕΑΕΑ–ΔΣΕ δίνει στη δημοσιότητα ανακοίνωση με τίτλο «Τιμή στον αγώνα για τα δικαιώματα και την ισοτιμία των γυναικών», τιμώντας τους ιστορικούς αγώνες των γυναικών και συνδέοντας το χθες με τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις του σήμερα.

Στο κείμενο γίνεται αναφορά στους σταθμούς του γυναικείου κινήματος, από τη θυσία των εργατριών στο Σικάγο το 1857 έως τη συμμετοχή των γυναικών στην Εθνική Αντίσταση και τον ΔΣΕ, ενώ παράλληλα επισημαίνονται οι σύγχρονες κοινωνικές και εργασιακές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενες γυναίκες.

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση: 
Τιμούμε την 8η Μάρτη,  ημέρα σύμβολο της πάλης, διαχρονικά, για την κατάκτηση της ισοτιμίας της εργαζόμενης Γυναίκας. Τιμούμε τη θυσία των εργατριών στο Σικάγο το 1857 που αποτελεί και σήμερα φάρο στον αγώνα για την ισοτιμία και τη χειραφέτηση των γυναικών σ' όλο τον κόσμο. Και που διδάσκει πως η ισοτιμία των γυναικών μπορεί να κατακτηθεί στον αγώνα, με τη συλλογική πάλη για μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.


Είμαστε περήφανοι που, τόσο στην περίοδο της φασιστικής -ναζιστικής Γερμανικής Κατοχής και του Απελευθερωτικού αγώνα, όσο και κατά την περίοδο της τρίχρονης Εποποιίας του ένοπλου ταξικού αγώνα του λαού μας με το ΔΣΕ, για πρώτη φορά, δημιουργούνταν συνθήκες για την εξασφάλιση της ισοτιμίας της γυναίκας και αναγνωρίστηκε  στην πράξη. Το ΚΚΕ, ο καθοδηγητής, ψυχή και ραχοκοκαλιά του ταξικού, απελευθερωτικού αγώνα 1940 - 1950, φρόντισε ώστε να εξασφαλίζονται αυτές οι προϋποθέσεις.


Την περίοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα για πρώτη φορά η γυναίκα μπήκε πολύμορφα στην πάλη, σε κάθε μετερίζι, παίρνοντας και το όπλο στο χέρι στον ΕΛΑΣ, δίπλα στον αντάρτη μαχητή του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, με απαράμιλλο ηρωισμό, όπως και σε κάθε μετερίζι του αγώνα για την απελευθέρωση του λαού. Ήταν στην πλειοψηφία τους γυναίκες που εκλέχτηκαν στα λαϊκά όργανα Διοίκησης στις απελευθερωμένες περιοχές, τη λαϊκή Δικαιοσύνη, τη λαϊκή Αυτοδιοίκηση, κλπ. Κατέκτησε για πρώτη φορά το δικαίωμα της ψήφου και της εκλογής της στο Εθνικό Συμβούλιο, ενώ γυναίκες συμμετείχαν και στην ΠΕΕΑ. 


Στον ΔΣΕ, που το 2026 είναι επέτειος των 80 χρόνων από την ίδρυσή του, οι γυναίκες μαχήτριες δεν υστερούσαν καθόλου σε μαχητικότητα, ικανότητα και αυταπάρνηση στον ένοπλο αγώνα, από τους άνδρες μαχητές, παλεύοντας σαν ίσος προς ίσο με το όπλο στο χέρι στην πρώτη γραμμή. Είχαν προσφορά και στα μετόπισθεν βοηθώντας τραυματίες ως νοσηλεύτριες, υγειονομικοί, στην επιμελητεία, στην προπαγανδιστική δράση, με το χωνί στο χέρι, στους φαντάρους του αστικού στρατού για να φύγουν και να συναδελφωθούν με τους μαχητές του ΔΣΕ.  


Αυτή η εμπειρία της ιστορικής περιόδου 1940  - 1949 αναδεικνύει ότι η κοινή πάλη ανδρών και γυναικών για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση αποτελεί το κλειδί για τη κατάκτηση και της γυναικείας ισοτιμίας στον αγώνα για τα κοινά συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού μας.
Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις κατακτήσεις των γυναικών στο σοσιαλισμό, που γνωρίσαμε στον 20ό αιώνα, στην οικοδόμηση του οποίου συνέβαλαν οι μαχήτριες και οι μαχητές του ΔΣΕ Πολιτικοί Πρόσφυγες, όπως και από το πισωγύρισμα που έχουμε μετά την αντεπανάσταση και  τις ανατροπές.


Όπως η ίδια η Ιστορία και η ζωή επιβεβαιώνει, το γυναικείο ζήτημα δε μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά στα πλαίσια της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων -μικρομεσαίων αυτοαπασχολούμενων, αγροτών και άλλων εργαζομένων. Γιατί, σήμερα οι εργαζόμενες γυναίκες, όπως και οι εργαζόμενοι άντρες, αντιμετωπίζουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αντιμετωπίζουν την ένταση της εκμετάλλευσης, την επίθεση στο εργατικό-λαϊκό εισόδημα, την ακρίβεια, την άθλια κατάσταση που βρίσκονται κρίσιμες κοινωνικές υπηρεσίες με ανύπαρκτες κρατικές υποδομές για τα παιδιά και τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.  

Οι ευθύνες που θα έπρεπε να έχει το κράτος, φορτώνονται πιο πολύ στις γυναίκες. Τις υποχρεώνουν να δουλεύουν με ελαστικά ωράρια, να μην έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για συμμετοχή στην κοινωνική και την πολιτική ζωή και δράση, ούτε  για τη δική τους ξεκούραση και ψυχαγωγία, ώστε να αναπαράγεται η εργατική τους δύναμη. Αντιμετωπίζουν την πολιτική που υπερασπίζεται τα καπιταλιστικά κέρδη και φτάνει στα καθημερινά εργατικά δυστυχήματα, όπου χάνονται ζωές,  στα εγκλήματα των Τεμπών και της «Βιολάντα» καθώς και στα πολεμικά μέτωπα και την εμπλοκή της χώρας μας σε αυτά.


Τιμώντας και την 8η Μάρτη ως ημέρα της γυναίκας, απαιτείται να δυναμώσει ο αγώνας ανδρών και γυναικών ενάντια στις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές για μέτρα προστασίας της εργαζόμενης γυναίκας ενάντια στην εκμετάλλευση και την ανισοτιμία, για μέτρα διευκόλυνσης της ζωής και της δράσης των εργαζόμενων γυναικών δημιουργώντας τις κατάλληλες υποδομές για την υποστήριξη της οικογένειας, των παιδιών και της τρίτης ηλικίας.


Η 8η Μάρτη, ημέρα της εργαζόμενης γυναίκας, δείχνει το δρόμο του αγώνα των γυναικών του λαού στο πλάι των ανδρών συντρόφων τους για την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την κατάκτηση της ισοτιμίας τους, για την κατάκτηση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους.