Είναι πασίδηλο πλέον, ότι στην πατρίδα μας αλλάζουν πολλά και ότι δυστυχώς ευρισκόμεθα προ δυσάρεστων εξελίξεων, οι οποίες την κατευθύνουν σε ένα πρωτόγνωρο και μετέωρο ήθος. Είναι όμως απορίας άξιον, γιατί οι αλλαγές αφορούν σε μεγάλο μέρος στην σχέση του λαού με την Εκκλησία, μία σχέση που επί αιώνες εστήριξε και εκράτησε το Έθνος.

Από τους ηγέτες εξαγγέλονται αλλαγές στην διοίκηση, αλλαγές στην παιδεία, αλλαγές στην εργασία κλπ. Κανένας όμως δεν μπορεί με πειστικότητα να ομιλήσει για την μεγάλη αλλαγή, που χρειάζεται στην νοοτροπία αρχόντων και αρχομένων. Επικαλούνται την Ευρωπαϊκή μας ιδιότητα, όταν θέλουν να εισαγάγουν αντιχριστιανικούς νόμους και να στηρίξουν την πορεία του άθρησκου κράτους. Για την αυστηρότητα των Ευρωπαϊκών νόμων, για το περιορισμό της ασυδοσίας σε όλους τους τομείς του καθημερινού βίου, για την εθνική στρατηγική των κρατών της Ευρώπης στην παιδεία, στην εθνική άμυνα, στις εργασιακές σχέσεις και στα ανθρώπινα δικαιώματα, ουδείς λόγος. Τότε δεν είμαστε Ευρώπη αλλά χώρα με δική της ταυτότητα και ήθος. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Η Ευρώπη έχει πολλά καλά. Αυτά να εφαρμόσουν οι πολιτικοί μας. Μη θέλουν να δημιουργήσουν ευρωπαϊκό πρότυπο με τη δυσωδία των υπονόμων της διαφθοράς μερικών Ευρωπαίων πολιτικών, που υποστηρίζουν αισχρά, αντιεκκλησιαστικά, αντιεθνικά πάθη.

Η Ευρώπη πρωτίστως είναι χριστιανική και εάν δεν ισχυροποιήσει την χριστιανική παρουσία, θα διαλυθεί. Πως; Την απάντηση δίδει ο Προφητάναξ Δαβίδ: << Πως εγένοντο εις ερήμωσιν εξάπινα; εξέλιπον, απώλοντο δια την ανομίαν αυτών>> ( Ψ.72).