Ο Άγιος Νικόλαος τιμάται κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου και αποτελεί μία από τις πιο αγαπητές μορφές της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία τον αναγνωρίζει ως υπερασπιστή των αδυνάτων και ως προστάτη των ναυτικών, αφού σε όλη τη ζωή του έθεσε ως στόχο την προστασία των φτωχών, των διωκόμενων και όσων βρίσκονταν σε κίνδυνο στη θάλασσα. Γι αυτό και η ονομαστική του εορτή συνδέεται παραδοσιακά με την πίστη, την ελπίδα και την αλληλεγγύη.

Η ιστορία του ξεκινά στα Πάταρα της Λυκίας όπου γεννήθηκε το 270 σε οικογένεια εύπορη και βαθιά πιστή. Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμησε μεγάλη περιουσία, την οποία δεν κράτησε για τον εαυτό του αλλά τη διέθεσε σε όσους είχαν ανάγκη. Από τα νεανικά του χρόνια αφιερώθηκε στον Θεό και ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους. Με την επιστροφή του χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα αναδείχθηκε σε επίσκοπο Μύρων της Λυκίας, θέση από την οποία υπερασπίστηκε όλους όσοι καταδιώκονταν για την πίστη τους.

Η πνευματική του δράση συνδυάστηκε με σημαντικό κοινωνικό έργο. Δημιούργησε φιλανθρωπικά ιδρύματα και νοσοκομεία, στήριξε αναξιοπαθούντες και έγινε πρότυπο ταπεινοφροσύνης και θάρρους. Κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού βασανίστηκε και εξορίστηκε, όμως δεν σταμάτησε να ενθαρρύνει τους χριστιανούς να μείνουν σταθεροί στην πίστη τους. Με την άνοδο του Μεγάλου Κωνσταντίνου επέστρεψε στην έδρα του και συνέχισε την προσφορά του έως την κοίμησή του το 343.

Η παράδοση τον αναγνωρίζει ως Νικόλαο τον Θαυματουργό, αφού του αποδίδονται πλήθος θαυμάτων. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η σωτηρία ναυτικών από θαλασσοταραχή, η θεραπεία ασθενών και η βοήθεια σε φτωχές οικογένειες. Γι αυτό και θεωρείται ο άγιος που στέκεται πάντα στο πλευρό όσων παλεύουν με τη φτώχεια αλλά και όσων ρισκάρουν τη ζωή τους στη θάλασσα. Μετά τον θάνατό του τιμήθηκε ως Μυροβλύτης, επειδή τα λείψανά του άρχισαν να αναβλύζουν άγιο μύρο.

Τα λείψανά του φυλάχθηκαν στα Μύρα έως το 1087, όταν ναυτικοί από το Μπάρι της Ιταλίας τα μετέφεραν εκεί για να τα προστατεύσουν από τις κατακτήσεις των Σελτζούκων. Σε ένδειξη τιμής ανοικοδομήθηκε μεγάλη βασιλική, η οποία φιλοξενεί μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των λειψάνων του Αγίου. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, κατά τη μεταφορά τους ανέβλυζε τόσο πολύ μύρο που οι πιστοί το συνέλεγαν για θεραπευτικούς σκοπούς.

Ο Άγιος Νικόλαος παραμένει μέχρι σήμερα σύμβολο προσφοράς χωρίς ανταλλάγματα. Τιμάται από ψαράδες, ναυτικούς, λιμενικούς, αλλά και από κάθε άνθρωπο που πιστεύει στη δύναμη της αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Στη μνήμη του αναδεικνύεται η αξία της αλληλεγγύης, όχι μόνο ως θρησκευτικό καθήκον αλλά και ως στάση ζωής, που ενώνει την κοινωνία και κρατά ζωντανή την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.