Πέρασαν 17 χρόνια από εκείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη που πάγωσε το αίμα όλων, από τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια, με πυροβολισμό από αστυνομικό.

Με αφορμή αυτή την επέτειο, η Κίνηση Μνήμη και Δράση καλεί σήμερα τους πολίτες να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου στις 12:00 στην πλατεία Σαπφούς, ως παρουσία μνήμης και ως στάση ενάντια στην κρατική αυθαιρεσία. Η ανακοίνωση υπενθυμίζει ότι ο φόβος δεν σταμάτησε με τη δολοφονία ενός παιδιού σε μια ειρηνική στιγμή, αλλά συνεχίζει να εκδηλώνεται κάθε φορά που η κρατική καταστολή εισβάλλει στην καθημερινότητα των πολιτών. Όπως τονίζουν, το αίμα παγώνει ξανά όταν ΜΑΤ μπαίνουν σε πανεπιστήμια, σε σχολεία, σε δρόμους διαδηλώσεων, όταν πέφτουν χημικά, όταν χτυπιούνται, συλλαμβάνονται ή προσαγάγονται πολίτες και νέοι που διαμαρτύρονται.

Η ανακοίνωση επισημαίνει πως η Δημοκρατία δεν προστατεύεται όταν το ίδιο το κράτος παρανομεί και χρησιμοποιεί τις δυνάμεις καταστολής όχι για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων αλλά για την υπεράσπιση συμφερόντων που συγκρούονται με τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Η Κίνηση σημειώνει ότι η Δικαιοσύνη αδυνατεί να τιμωρήσει ένστολους που εμπλέκονται σε περιστατικά βίας, ενώ οι ΕΔΕ παραμένουν προσχηματικές, χωρίς δίκες και χωρίς ουσιαστικές συνέπειες για τους υπεύθυνους.

Στο κείμενο υπογραμμίζεται ότι σκοπός αυτής της πολιτικής είναι ο φόβος. Ο φόβος να αδειάσουν οι πλατείες, να σωπάσουν οι φωνές, να περιοριστεί η συλλογική συμμετοχή, ώστε οι πολίτες να αισθάνονται «ασφαλείς» μόνο στους καναπέδες τους. Πρόκειται, όπως αναφέρουν, για μια κοινωνία που οδηγείται στην παραίτηση, στην αμνησία και στη σιωπή. Μια κατάσταση που η Κίνηση δηλώνει ότι αρνείται να αποδεχθεί.

Η ανακοίνωση συνδέει τη μνήμη με το τραγούδι «Αϊ Γαρούφαλλό μου», που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τη μουσική του ισπανικού εμφυλίου και αφιερώνεται στον Μπελογιάννη. Η Κίνηση θυμίζει ότι με αυτή τη μουσική επέλεξαν να τιμήσουν τους νεκρούς της δημοκρατικής περιόδου που έπεσαν από αστυνομική βία. Και, όπως τονίζουν, η καταστολή δεν σταμάτησε, αφού συνέχισαν να χάνονται άνθρωποι όπως οι Μάγγος, Σαμπάνης, Φραγκούλης, Μιχαλόπουλος, Μανιουδάκης. Νεκροί μιας πραγματικότητας που δολοφονεί και ξαναγράφει την ιστορία για να ξεχαστούν ονόματα και γεγονότα.

Στο κείμενο απαριθμούνται τα ονόματα που έγιναν σύμβολα αστυνομικής βίας μετά τη μεταπολίτευση: Σιδηρόπουλος, Τσίβικα, Τσιρώνης, Βασιλακοπούλου, Κουμής, Κανελλοπούλου, Μαγλαρίδης, Καλτεζάς, Μαυροειδής, Γιακάς, Μαρίνος, Μουράτης, Γρηγορόπουλος. Μια λίστα που συνεχίζει να μεγαλώνει. Η Κίνηση υπενθυμίζει τα λόγια του Μίλαν Κούντερα: «Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη».