Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λήμνου «Αργύριος Μοσχίδης» εκφράζει με σκληρή γλώσσα την αντίδρασή του στην εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αναπηρίας. Η ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 2 Δεκεμβρίου κάνει λόγο για «υποκρισία που περισσεύει» και καταγγέλλει ότι πίσω από τις θεωρητικές διακηρύξεις της πολιτείας κρύβεται μια πραγματικότητα που απέχει δραματικά από όσα η ίδια προβάλλει ως αρχές συμπερίληψης και ισότιμης πρόσβασης.

Ο Σύλλογος υπογραμμίζει ότι το υπουργείο καλεί τα σχολεία να διοργανώσουν δράσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης, την ώρα που οι βασικές ελλείψεις στη στελέχωση, στη χρηματοδότηση και στη συνολική στήριξη της Ειδικής Αγωγής παραμένουν άλυτες εδώ και χρόνια. Οι εκπαιδευτικοί της Λήμνου σημειώνουν ότι «οι εύηχες διακηρύξεις δεν μπορούν να ξεπλύνουν την πραγματική εικόνα» και τονίζουν πως η αγανάκτηση εκπαιδευτικών και γονιών δεν πρόκειται να καταλαγιάσει.

Η ανακοίνωση περιγράφει αναλυτικά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία του νησιού. Κενά σε εκπαιδευτικούς Ειδικής Αγωγής και παράλληλης στήριξης καταγράφονται στο 2ο Δημοτικό Μύρινας και στα νηπιαγωγεία Κάσπακα και Πλατέος, ενώ επίσης λείπει Σχολικός Νοσηλευτής από το ίδιο σχολείο. Στα τμήματα με υψηλό αριθμό μαθητών, όπως στην Ε΄ τάξη του 1ου Δημοτικού Μύρινας και στις μικρές τάξεις του Δημοτικού Μούδρου, η ετερογένεια όχι μόνο δεν διευκολύνεται αλλά ισοπεδώνεται μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί ως «χωνευτήρι», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το κείμενο.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα κλειστά τμήματα ένταξης σε σχολεία του Κοντοπουλίου, του Μούδρου και της Νέας Κούταλης, καθώς και στην πρακτική των «γυρολόγων» εκπαιδευτικών που προσπαθούν να καλύψουν πολλαπλές ανάγκες μετακινούμενοι συνεχώς από τμήμα σε τμήμα. Παράλληλα, οι σχολικοί ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί καλούνται να εξυπηρετήσουν εκατοντάδες μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, γεγονός που καθιστά αδύνατη μια ουσιαστική παρέμβαση.

Στο πεδίο των υποδομών, η εικόνα παραμένει προβληματική. Οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν ότι πολλά σχολικά κτίρια στερούνται βασικών παρεμβάσεων συντήρησης και ασφάλειας. Η απουσία ράμπων και άλλων στοιχειωδών υποδομών —όπως τα ασανσέρ που παραμένουν εκτός λειτουργίας στο 2ο και 3ο Δημοτικό Μύρινας— δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια στην πρόσβαση των μαθητών με κινητικές δυσκολίες. Τα Ειδικά Σχολεία, τονίζεται, είναι υπερπλήρη, σε ακατάλληλα κτίρια και χωρίς χώρους για βασικές θεραπευτικές παρεμβάσεις. Η έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, όπως εργοθεραπευτών, παραμένει πάγιο αίτημα, ενώ ο Σύλλογος ζητά εκ νέου τη δημιουργία και λειτουργία ΚΔΑΠ ΑμεΑ στη Λήμνο.

Ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα αφορά τη μεταφορά των μαθητών, η οποία, σύμφωνα με την ανακοίνωση, εξαρτάται από το εάν «συμφέρει τους ιδιώτες το κόμιστρο», με αποτέλεσμα παιδιά να μένουν στο σπίτι τους όταν η διαδρομή θεωρείται οικονομικά ασύμφορη.

Οι εκπαιδευτικοί του νησιού τονίζουν ότι αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να θεωρηθεί αβλεψία, αλλά αποτέλεσμα πολιτικών που «κοστολογούν τις ανάγκες των μαθητών», επηρεάζοντας καθοριστικά τις μορφωτικές και κοινωνικές προοπτικές των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Σημειώνουν ότι η εικόνα αυτή δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής πολιτικής που οδηγεί σε χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο για περισσότερους από τους μισούς μαθητές με αναπηρία και σε υψηλά ποσοστά ανεργίας και χαμηλές αμοιβές στην ενήλικη ζωή τους.

Ο Σύλλογος καταλήγει με ένα σαφές μήνυμα. Η διεκδίκηση για ένα πραγματικά συμπεριληπτικό σχολείο είναι υπόθεση συνεχής και όχι μόνο της 3ης Δεκεμβρίου. Η κοινωνία, η πολιτεία και το εκπαιδευτικό σύστημα οφείλουν, όπως αναφέρει, να ευθυγραμμίσουν την ανθρωπιά τους με τις σύγχρονες δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα. Ένα σχολείο που θα αναγνωρίζει και θα καλλιεργεί τις δυνατότητες κάθε μαθητή, που θα στηρίζει ολόπλευρα τις ανάγκες όλων και θα μετατρέπει τη μαθητική ετερογένεια σε πλούτο και όχι σε εμπόδιο.

Σε αυτό το όραμα, όπως επισημαίνουν οι εκπαιδευτικοί της Λήμνου, κανείς δεν περισσεύει. Και σε αυτό το σχολείο, η ίδια η έννοια της αναπηρίας θα υπερβαίνεται μέσα από τη συλλογική προσπάθεια μιας κοινωνίας που επιλέγει να μη γυρίζει την πλάτη στα παιδιά της.