Πόσο δίκιο είχε ο μακαρίτης Παναγιώτης Κονδύλης όταν στο επίμετρο του βιβλίου του Θεωρία του Πολέμου έγραφε ότι, το ελληνικό κράτος σε καμιά φάση δεν μπόρεσε να προστατεύσει αποτελεσματικά τον ευρύτερο Ελληνισμό και να αναστείλει τη συρρίκνωση ή τον αφανισμό του! Αυτό, πράγματι, συμβαίνει ετούτες τις ημέρες που ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας στην Πόλη μετατρέπεται σε τζαμί. Το ελλαδικό κρατίδιο αδυνατεί να προστατεύσει τον Ελληνισμό. Τάχαμου αντιδρά.

Εκ των υστέρων η αντίδραση, δυστυχώς. Και τι αντίδραση: στο πλαίσιο της ευρωλιγούρικης μεταπρατικής νοοτροπίας. Παγκόσμιο μνημείο του πολιτισμού ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, λένε. Ωραία, ποιος το αμφισβητεί; Όμως, αυτή είναι η μισή αλήθεια.

Η άλλη, εσκεμμένα αποκρύπτεται. Και αποκρύπτεται γιατί είτε δεν τη γνωρίζουν καλά οι λογής – λογής πολιτικάντηδες του ελλαδικού κρατιδίου – πόσοι άραγε από δαύτους που το παίζουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί είδαν ποτέ την Αγία Σοφία ως σφραγίδα που αποτυπώνει τη μετάβαση από τον αρχαιοελληνικό στο βυζαντινό και μεταβυζαντινό πολιτισμό; - κι αν τελικά γνωρίζουν συντρίβουν ετούτη την αλήθεια, διότι ως καλοί μεταπράτες που είναι, αρνούνται να δουν την Αγία Σοφία ως έμβλημα και σύμβολο ολάκερου του Ελληνισμού, που μέσα της πάντα θα υποστασιάζεται η Μεγάλη Ιδέα.

Συνελόντι ειπείν, η Αγία Σοφία πρωτίστως είναι ζήτημα θεμελιώδες του απανταχού – οικουμενικού Ελληνισμού και κατόπιν ζήτημα του παγκόσμιου πολιτισμού. Κι ας μην ξεχνάμε: «... αποδράσας ταις χερσί του Πατριάρχου από των βασιλικών πυλών, έδραμε μόνος μέχρι του άμβωνος και επεκτείνας τας χείρας εις τον ουρανόν, είπε: Δόξα τω Θεώ, τω καταξιώσαντί με τοιούτον έργον επιτελέσαι· Νενίκηκά σε, Σολομών!».

Τάδε έφη αυτοκράτωρ Ιουστινιανός Α΄, ο Μέγας.