Την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι, 9 Νοεμβρίου σε δρόμο της Λαγκάδας, μία γυναίκα βίωσε μια στιγμή που περιγράφει ως «το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί». Όπως καταγγέλλει στο «Ν», όλα ξεκίνησαν όταν οδηγός αυτοκινήτου πραγματοποίησε αιφνιδιαστική αναστροφή στη μέση του δρόμου χωρίς κανένα προειδοποιητικό σήμα —ενέργεια που την έθεσε σε άμεσο κίνδυνο καθώς κινούνταν με σκούτερ και αναγκάστηκε να σταματήσει απότομα.

«Μόλις πλησίασα για να δω την πινακίδα, με έπιασε από το λαιμό», αφηγείται η γυναίκα, τονίζοντας πως δεν είχε εύκαιρο το κινητό και δεν μπορούσε να καταγράψει στοιχείο της πινακίδας. Η ίδια κατάφερε να αμυνθεί: όπως λέει, χτύπησε τον άντρα δύο φορές στο ευαίσθητο σημείο του λαιμού και εκείνος έπεσε στο έδαφος — μετά από λίγα λεπτά όμως σηκώθηκε και τη χτύπησε στο κεφάλι. Η κράνη που φορούσε την προστάτεψε από σοβαρό τραυματισμό, και ο άντρας τελικά αποχώρησε με το αυτοκίνητό του.

Σύμφωνα με την καταγγελία της, το όχημα ήταν σε κακή κατάσταση — η πινακίδα και τα χαρακτηριστικά του δεν έγιναν ξεκάθαρα, κάτι που δυσκόλεψε κάθε προσπάθεια αναγνώρισής του. Η γυναίκα, προκειμένου να εμποδίσει την άμεση φυγή του, πέταξε το κλειδί του αυτοκινήτου στον υπόνομο, αλλά αυτό δεν αρκούσε και ο άνδρας έφυγε από το σημείο.

«Ήμουν τυχερή μέσα στην ατυχία μου», λέει η ίδια, εξηγώντας ότι η εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες και οι αξίες που της μετέδωσε ο πατέρας της την έκαναν να μη διστάσει να υπερασπιστεί τον εαυτό της. «Έχω ορκιστεί — και το έχω κάνει πράξη — ότι μετά από όλα όσα συμβαίνουν, θα υπερασπίζομαι τις γυναίκες με όποιο κόστος», προσθέτει. Η σκέψη ότι την παρακολουθούσε η κόρη της ήταν αυτό που την κράτησε σε εγρήγορση: «Γνώριζα πως με κοιτάει», λέει και περιγράφει την ανάγκη να μην την απογοητεύσει.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην αδράνεια των περαστικών: «Ο κόσμος κοιτούσε και κανείς δεν μπήκε μπροστά. Κανείς δεν είπε “φτάνει” — κι αυτό πονάει πιο πολύ απ’ όλα». Η ίδια αποφάσισε μέχρι στιγμής να μην προβεί σε επίσημη καταγγελία, εκτιμώντας ότι «δεν θα βγαινε τίποτα», ενώ παραδέχεται πως θα ήθελε ο δράστης «να ήταν και αυτός εκεί» — πιθανώς εννοώντας την ανάγκη δικαίωσης ή συνέχισης της διαδικασίας αναγνώρισης και δικαστικής ρύθμισης.

Η καταγγέλλουσα που ζητά να διατηρηθεί η ανωνυμία της απευθύνει προειδοποίηση προς άλλες γυναίκες: «Μην αφήσετε κανέναν να σας σηκώσει χέρι, ούτε να σας κάνει να φοβηθείτε. Μιλήστε, φωνάξτε, υπερασπιστείτε τον εαυτό σας».