Ήταν Μάιος του 2025 όταν καταγράψαμε για πρώτη φορά το έργο του κ. Μιχάλη Ευαγγελέλλη και του φίλου του Ηλία στη μικρή παραλία της Φυκιότρυπας. Επιστρέψαμε χθες, στο τέλος πια του καλοκαιριού, και βρήκαμε τον κ. Μιχάλη, να συνεχίζει με αμείωτο πάθος τη φροντίδα του χώρου. Ένας άνθρωπος της καθημερινότητας, που με τα δύο του χέρια δημιούργησε έναν χώρο που σήμερα μοιάζει με κήπο.

Ο κ.Μιχάλης Ευαγγελέλλης όντας 80 χρονών μας λέει ότι «από τον Γενάρη ξεκίνησα, λίγο λίγο. Έβαλα φυτά, καθάρισα μπάζα, έφτιαξα τις σκάλες, έβαλα ξύλα να φαίνονται φυσιολογικά. Τώρα είναι καθαρό, σαν κήπος. Αν δεν το αγαπούσα, δεν θα το έκανα», μας είπε με μάτια που έλαμπαν.

Σήμερα, η Φυκιότρυπα δεν θυμίζει σε τίποτα τον παλιό σκουπιδότοπο. Στα παρτέρια φυτρώνουν μαργαρίτες, δυόσμοι, κάκτοι, πρασινάδες που αντέχουν ακόμη και την αρμύρα της θάλασσας. Κι ανάμεσά τους, σαν μικρό θαύμα, ένα πεπόνι που φύτρωσε και ωρίμασε κάτω από τον ήλιο του καλοκαιριού. «Ό,τι φυτεύτηκε άνθισε. Και βγήκε και παραγωγή. Αυτά με χαροποιούν», λέει γελώντας σαν παιδί.

Κι όμως, παρά τις δικές του προσπάθειες, η φροντίδα των αρχών αποδείχθηκε αποσπασματική. «Ήρθαν, έκαναν το ντουζ, έβαψαν τα κάγκελα. Μα το ντουζ το σπάσαν μέσα σε μια εβδομάδα. Τα παγκάκια που ζητήσαμε δεν τα έβαλαν ποτέ. Ούτε ένα υπόστεγο για τους χειμερινούς κολυμβητές. Οι μεγάλοι άνθρωποι δεν έχουν πού να κάτσουν ούτε να προφυλαχθούν από τη βροχή», σημειώνει με παράπονο.

Κι όμως, ο ίδιος δεν το βάζει κάτω. Κάθε πρωί βρίσκεται εκεί, με τα εργαλεία στο χέρι, ποτίζει, καθαρίζει, φροντίζει. «Έχω πρόγραμμα. Θα κάνω τις δουλειές μου, θα φροντίσω τα φυτά και μετά το μπάνιο μου. Αν δεν τα αγαπούσα, δεν θα τα έκανα. Τα αγαπώ, αυτό είναι όλο», μας λέει με απλότητα.

Το πιο συγκινητικό, όμως, είναι η αλλαγή στη συμπεριφορά του κόσμου. «Παλιά μάζευα τρεις σακούλες σκουπίδια κάθε πρωί. Τώρα δεν βλέπεις ούτε ένα χαρτάκι. Ο κόσμος βλέπει καθαρό τον χώρο, με λουλούδια και πρασινάδα, και τον σέβεται. Μια κοπελιά ήρθε και έβγαλε φωτογραφίες μέσα στις μαργαρίτες. Αυτό είναι η χαρά μου».

Στα 80 του χρόνια, ο κ. Μιχάλης διδάσκει με το παράδειγμά του πως η αγάπη για τον τόπο μπορεί να κάνει θαύματα. Ένας άνθρωπος μόνος του, με τα χέρια του και την καρδιά του, κατάφερε να αλλάξει την εικόνα μιας παραλίας και να εμπνεύσει σεβασμό.

«Υγεία να ’χουμε, να το χαρούμε όλοι. Γιατί το έργο δεν είναι δικό μου, είναι για τον κόσμο», λέει στο τέλος. Και τα λόγια του μένουν να αντηχούν σαν μάθημα ζωής, πιο δυνατό κι από τον ήχο των κυμάτων που σπάνε λίγα μέτρα παραπέρα.