Με δύο ταινίες μικρού μήκους, που συνδέουν τον μύθο με την καθημερινότητα, το παρελθόν με το παρόν της Λέσβου, επιστρέφει η Τζέλη Χατζηδημητρίου στον τόπο της. Την Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου, στις 20:30, στο «Sappho’s Palace» στη Σκάλα Ερεσού (γνωστό παλιότερα ως εστιατόριο Ρουμελιώτης), θα προβληθούν οι ταινίες «Αναζητώντας τον Ορφέα» και «Οι εγγονές της Σαπφώς». Η είσοδος είναι ελεύθερη, με ελληνικούς διαλόγους και αγγλικούς υπότιτλους.

«Σας προσκαλώ να γευτείτε τη Λέσβο, να νιώσετε την ψυχή του νησιού», λέει η σκηνοθέτιδα, που με το έργο της επιμένει να αναδεικνύει τις ιστορίες του τόπου μέσα από μια ποιητική κινηματογραφική ματιά.

Αναζητώντας τον Ορφέα

Στο «In search of Orpheus» («Αναζητώντας τον Ορφέα»), η Χατζηδημητρίου ακολουθεί τα ίχνη του μυθικού μουσικού στη Λέσβο, εκεί όπου, σύμφωνα με τον θρύλο, ξεβράστηκαν η κεφαλή και η λύρα του. Η κάμερα περιπλανιέται στους τόπους που συνδέονται με τον μύθο και συναντά απλούς ανθρώπους, οι οποίοι διηγούνται την ιστορία με τον δικό τους τρόπο – άλλοτε εμπλουτίζοντάς την με φαντασία, άλλοτε με προσωπικές μνήμες. «Ο καθένας τους προσθέτει το δικό του επινοημένο κομμάτι στον καμβά των αφηγήσεων», εξηγεί η δημιουργός.

Στο ντοκιμαντέρ εμφανίζεται και η διάσημη Κινέζα λυρική ποιήτρια Lanlan, η οποία βλέπει τη Λέσβο ως «λίκνο της αρχαίας μουσικής και ποίησης», προσφέροντας μια απρόσμενη αλλά καθοριστική διάσταση στην ταινία.

Καθώς τα γυρίσματα έγιναν στις ίδιες ακτές που επί δεκαετίες φτάνουν πρόσφυγες –πολύ πριν το 2015–, οι κάτοικοι συνδέουν συχνά τον μύθο του Ορφέα με τις σύγχρονες ιστορίες του τόπου.

Οι εγγονές της Σαπφώς

Η δεύτερη ταινία, «Sappho’s Granddaughters» («Οι εγγονές της Σαπφώς»), παρουσιάζει επτά γυναίκες της Λέσβου, ηλικιωμένες αλλά γεμάτες ζωντάνια, που κουβαλούν την ιστορία και τη σοφία του τόπου. Η Αγγελική καίει τις φωτογραφίες των νεκρών για να ξορκίσει τη φθορά, η Μυρσίνη τραγουδά αμανέδες στο σαλόνι του σπιτιού της, μια γυναίκα χαϊδεύει τη γάτα της ως υποκατάστατο του χαμένου άντρα της, οι «Τρεις Χάριτες» γελούν αναπολώντας τη νιότη τους, ενώ η Φώτω δηλώνει με υπερηφάνεια πως ποτέ δεν νοιάστηκε για τον γάμο γιατί ήθελε να είναι ελεύθερη.

«Οι εγγονές της Σαπφώς δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από το να αναγνωριστούν ως ηρωίδες της δικής τους ζωής», σημειώνει η σκηνοθέτιδα, φωτίζοντας τη γυναικεία καθημερινότητα με τρυφερότητα και σεβασμό.

Η προβολή στη Σκάλα Ερεσού, γενέτειρα της μεγάλης λυρικής ποιήτριας, μοιάζει να συνδέει το νήμα του χρόνου: από τη Σαπφώ που τραγούδησε τον έρωτα και τη γυναικεία φωνή, έως τις «εγγονές» της που εξακολουθούν να ορίζουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια και χιούμορ.