Θέλω να σας πω λίγο για τους γενναίους των καιρών μας. Είναι αυτός ο άνθρωπος που όταν άκουσε από το διπλανό σπίτι φασαρία και ξυλοκόπημα δεν ησύχασε μέχρι που έκανε κάτι για αυτό κι ας "μην ήταν δουλειά του" κι ας έκανε όλη η γειτονιά ότι δεν ακούει.

Είναι αυτός ο άνθρωπος που όταν περνούν καραβάνια προσφύγων έξω από την πόρτα του, βγήκε έξω και έδωσε νερό και ψωμί. Και που ακόμα κι όταν ήρθαν δύσκολες στιγμές και δεν είχε πια να δώσει, τουλάχιστον ποτέ δεν κατηγόρησε τον αδύναμο πρόσφυγα για πράγματα που δε φταίει.

Είναι αυτός ο δάσκαλος σε ένα δημοτικό που προτίμησε να τα σπάσει με όλο το σύλλογο παρά να το βουλώσει για τη ρατσιστική συμπεριφορά της διευθύντριας και μερίδας διδασκόντων και γονέων εναντίων παιδιών.

Είναι ο άνθρωπος εκείνος που νοιάζεται για τη γερόντισσα γειτόνισσά του, της πάει ένα πιάτο φαγητό, κάθε Σάββατο τη βοηθάει να σκουπίσει, να σφουγγαρίσει, κάτι να της κάνει όταν την έχουν ξεχάσει όλοι οι συγγενείς.

Είναι εκείνος που μέσα στον καφενέ όταν άκουσε να λένε για τον Ζακ, "καλά την κάνανε την πουστάρα" ξεσήκωσε καυγά κι ας ήταν μόνος ενάντια σε πέντε γορίλες. Είναι όμως και εκείνος που μέσα στη πόλη αποφάσισε να μη πουλήσει την ανθρωπιά του, να μη τα παρατήσει και να κάνει απαντοχή στα τσιμέντα και στην πίεση και στο μεροκάματο και να μεγαλώσει τα παιδιά του με ανθρωπισμό και σωστό παράδειγμα. Είναι εκείνη η γυναίκα που ταΐζει αδέσποτα και τους βάζει νεράκι μέσα στο καύσωνα.

Είναι εκείνος που μαγειρεύει ένα καζάνι φαγητό τη μέρα και το μοιράζει, είναι και εκείνος που θα δώσει μια μερίδα. Είναι ο ψαράς που όταν ξεψαρίζει δίνει μια ώρα παραπάνω να είναι προσεκτικός και πετάει μέσα τα μικρά ψάρια να μεγαλώσουν και δε τα αφήνει να ψοφήσουν στη κουπαστή ή δε τα μαζεύει "για τη γάτα". Είναι εκείνος που τον μικρό Ρομά που θα έρθει να ζητιανέψει του μιλάει γλυκά σαν παιδί που είναι, του δίνει ή δε του δίνει δεν έχει σημασία.

Είναι εκείνη η χορωδία που βγαίνει και τραγουδάει αρθρώνοντας πολιτικό λόγο δια της τέχνης σε κάθε αδικία και όχι μόνο σε "φεστιβάλ" άχρωμα και ανώδυνα. Είναι ο καλλιτέχνης εκείνος που γράφει τραγούδια που δε πουλάνε τόσο αλλά που μιλάνε για την αδικία των καιρών και την περιγράφει τόσο καλά.

Είναι ο ακαδημαϊκός που μιλάει στο facebook ξεκάθαρα ενάντια στην αδικία, μιλάει και με τα γραπτά του, στο μάθημά του και έχει κάνει την επιστήμη του υπηρέτη του ανθρώπου κι ας του κοστίζει αυτό σε γνωριμίες και καριέρα..Και τόσοι άλλοι, τι να σας λέω...Όλοι μα όλοι αυτοί τα κάνουν όλα αυτά κι ας τους κοστίζουν. Γιατί να ξέρετε τους κοστίζουν, δεν είναι ανώδυνα αυτά.

Είναι μειονότητες, πολλές φορές μόνοι εναντίον όλων, όλων των άλλων που όχι μόνο κάθονται ήσυχα και το βουλώνουν αλλά όταν πάνε να δουν κάποιον να κάνει κάτι θέλουν να τον τελειώσουν.

Και όλοι αυτοί που σας έγραψα σήμερα έχουν όνομα, όταν έγραφα δεν είχα φανταστικές περιπτώσεις στο νου μου, είναι όλες αληθινές, είναι γνωστοί μου και συμβαίνουν τώρα. Αυτοί οι άνθρωποι και άλλοι τόσοι που δεν ανέφερα δεν είναι ήρωες, δεν είναι άγιοι, δεν τρέφουν αυταπάτες πως θα αλλάξουν τον κόσμο αλλά συνεχίζουν γιατί θέλουν να είναι ωραίοι. Θέλουν να είναι Άνθρωποι. Και για μένα είναι οι γενναίοι των καιρών μας.

Είναι ο,τι καλύτερο έχει να υπερηφανευτεί το είδος μας. Υπάρχουν. Πρέπει να τους στηρίζουμε όπως μπορούμε.

Πρέπει να είμαστε και εμείς τέτοιοι, σε πείσμα της ασχήμιας που θέλει να μας καταπιεί. Και που ίσως τελικά πάντα τα καταφέρνει ίσως να μας στείλει αλλά όχι να μας διαφθείρει. Κάθε μέρα πρέπει να αποφασίζουμε. Με τους γενναίους ή με τους άλλους.