Κορονοϊός. Κλειστά εστιατόρια, καφέ, θέατρα, κινηματογράφοι, εκκλησιές, γήπεδα.
Ε, βέβαια. Να μη στριμώχνεται ο κόσμος. Είπαμε, δυο μέτρα απόσταση.
Όμως, κάτι πήρε το αυτί μου και με μπέρδεψε.
Κάποιοι με τα κλειστά γήπεδα ζορίζονται. Ζορίζονται πολύ.
Διαβάζω: "Προθεσμία μέχρι τις τρεις Αυγούστου θα δώσει η ΟΥΕΦΑ στις ομοσπονδίες προκειμένου να δηλώσουν τις ομάδες που θα συμμετέχουν στις διοργανώσεις για την νέα χρονιά. Σύμφωνα με όσα μεταδίδει η "Corriere dello Sport" σκοπός όλων είναι η επανέναρξη των πρωταθλημάτων να γίνει τον Ιούνιο" (vorria.gr.)

Διαβάζω επίσης: Σύμφωνα με τα λεγόμενα του εκτελεστικού διευθυντή της Μπουντεσλίγκα οι περισσότερες ομάδες έχουν αρχίσει προπονήσεις ενώ κάποιες προχωρούν και σε μεταγραφές. Όλα δείχνουν πως το πρωτάθλημα πρώτης και δεύτερης κατηγορίας της Γερμανίας πηγαίνει στη σέντρα στα μέσα Μαΐου (sports online).

Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, έχουν σκοπό να ξαναρχίσουν τα πρωταθλήματα, έστω όπως-όπως, μέσα στο Μάιο;

Δηλαδή, και πάλι αν κατάλαβα καλά, στη Γερμανία, που τώρα αρχίζει να φουλάρει ο κορονοϊός, έχουν σκοπό να αρχίσουν να γίνονται αγώνες μέσα στον Μάιο; Έστω και χωρίς κόσμο;

Διαβάζω: ο Ζοσέ Μουρίνιο παραβίασε την καραντίνα και προπόνησε τους παίκτες της Τότεναμ σ' ένα πάρκο του Λονδίνου (in.gr).
Μπερδεύτηκα. Στην Αγγλία έχει αρχίσει να γίνεται ο κακός χαμός κι αυτοί ετοιμάζονται για παιχνίδια; Ναι, εντάξει, χωρίς κόσμο.
Οι ποδοσφαιριστές όμως; Αυτοί δεν είναι "κόσμος"; Πώς θα παίζουν; Από μακριά; Με δυο μέτρα απόσταση ο ένας από τον άλλο;

Διαβάζω: "Είναι αναγκαία η επαναλειτουργία του ποδοσφαίρου. Αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει αποτελεί μια από τις βαριές βιομηχανίες της χώρας. Το ελληνικό ποδόσφαιρο απασχολεί άμεσα ή έμμεσα περισσότερες από 40000 οικογένειες στην πατρίδα μας. Δεν είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές και το υπαλληλικό προσωπικό των ΠΑΕ. Είναι οι διαφημιστικές εταιρίες, τα ξενοδοχεία όπου καταλύουν οι αποστολές των ομάδων, οι σεκιούριτι, οι εργαζόμενοι στις καντίνες των γηπέδων, οι εργαζόμενοι στον χώρο του τύπου και πόσοι ακόμα άνθρωποι (Νίκος Γαβαλάς, διευθυντής επικοινωνίας του Ολυμπιακού).

Ξαναδιαβάζω: "Η κρίση του κορονοϊού μειώνει κατά 20% την αξία των ποδοσφαιριστών, με την εμπορικότητα του ποδοσφαίρου παγκοσμίως να σημειώνει απώλειες της τάξης των 9,2 δις ευρώ (gazzetta.gr).

Και "Τα χρηματιστήρια έχουν καταρρεύσει. Πολλοί σύλλογοι κινδυνεύουν με αφανισμό και τα μεταγραφικά σχέδια έχουν μπει στο ψυγείο λόγω της αβεβαιότητας. Αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι τα ποσά για μεταγραφές θα συνεχίσουν να αυξάνονται, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια." (Ματίας Ζίντελ, ιδρυτής του transfermarkt).

Εντάξει, ρε παιδιά. Να ζήσουν κι οι οικογένειες που ζουν απ' το ποδόσφαιρο και να μη μειωθεί άλλο η εμπορική αξία των ομάδων . Μπάλα, όμως, θα παίζουν οι ποδοσφαιριστές.

Αυτοί θα τρέχουν, αυτοί θα ιδρώνουν, αυτοί θα πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον, αυτοί θα ανταλλάζουν τους κορονοϊούς τους.
Όταν θα χτυπά ένας κόρνερ, όλοι οι υπόλοιποι θα στριμώχνονται σε πέντε, άντε έξι, τετραγωνικά μέτρα για το ποιος θα πάρει την κεφαλιά και σα να μη φτάνει αυτό, θα πέφτει επάνω τους κι ο τερματοφύλακας.

Κι όταν θα χτυπά ένας φάουλ, μπροστά του θα στήνονται κολλημένοι ο ένας δίπλα στο άλλον έξι- εφτά νοματαίοι. Να μη σου πω ότι ανάμεσά τους θα χώνεται και κανένας αντίπαλος για να τους μπερδεύει.
Τι θα γίνεται τότε; Θα πηγαίνει ο διαιτητής είτε στο κόρνερ είτε στο φάουλ να τους βάζει δυο μέτρα μακριά τον έναν απ' τον άλλον; Ή θα πηγαίνει η αστυνομία να κόβει εκατοπενηντάρια;

Αυτούς τους λογαριάζει κανένας;
Είτε λέγονται Μέσσι και Ρονάλντο, είτε Χανς και Φριτς, είτε Αχμέτ και Μαχμούτ κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο τους σκέφτεται κανείς;
Είναι άτρωτοι ή μήπως αναλώσιμοι; Μήπως είναι οι μονομάχοι στην αρένα, έστω μερικοί ακριβοπληρωμένοι αλλά μονομάχοι, που αν χρειαστεί ας πεθάνει και κανένας;

Και θα πεθάνει, όχι για το φιλοθεάμον κοινό, αφού η αρένα δεν θα έχει θεατές, αλλά για να μη μειωθεί η χρηματιστηριακή αξία της Ρεάλ και της Γιουβέντους, της Μάντσεστερ και της Μπάγερν.
Γιατί, μεταξύ μας, τον Βαγγελάρα που πουλά τις λεμοναδοπορτοκαλάδες στην εξέδρα και τον κυρ Μήτσο με τα ψητά λουκάνικα έξω απ' το γήπεδο, με το συμπάθειο, τους έχουν χεσμένους.

Ναι, αλλά αν αρρωστήσουν και -χτύπα ξύλο- πεθάνει και κανένας, πάλι δεν πέφτει η "εμπορική αξία" της ΠΑΕ;
Και για να μιλήσω στη γλώσσα τους, πάλι δεν απομειώνονται τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας;
Τι διάολο; Τι δεν καταλαβαίνω;

Το μάτι μου πέφτει σε μια στοίβα από βιβλία μπροστά στη βιβλιοθήκη. Ένα έχει ξεφύγει από τ' άλλα και βλέπω τον παππού Κάρολο να με κοιτάει επίμονα σχεδόν αγριεμένος και να μου φωνάζει:
Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε...