Οι τέσσερις χάλκινοι Ολυμπιονίκες του Παρισιού στο διπλό σκιφ ελαφρών βαρών, Μηλένα Κοντού, Ζωή Φίτσιου, Πέτρος Γκαϊδατζής και Αντώνης Παπακωνσταντίνου, τόνισαν σε κάθε ευκαιρία: «Την κωπηλασία την κάνεις μόνο όταν την αγαπάς». Η αξιαγάπητη τετράδα βρίσκονταν στη Λέσβο από τη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου, καλεσμένη του Ναυτικού Ομίλου Μυτιλήνης, για να μοιραστεί τη χαρά των επιτυχιών τους και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες αθλητές κωπηλασίας.

Η τοπική κοινωνία ανταποκρίθηκε θερμά στις επιτυχίες των αθλητών της. Ο Δήμος Μυτιλήνης προσέφερε δύο κωπηλατικά εργόμετρα, μια βάρκα, και ονόμασε μια πλατεία στη μνήμη της Μηλένας Κοντού. Επιπλέον, η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου θα προσφέρει ακόμη μια βάρκα και το όνομα της Μηλένας θα κοσμεί το κωπηλατήριο του Ναυτικού Ομίλου Μυτιλήνης, ενώ το όνομα της Ζωής Φίτσιου θα δοθεί σε μια βάρκα.

Οι Ολυμπιονίκες μίλησαν με συγκίνηση για την αναγνώριση που έλαβαν, κάτι που ήρθε μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς. «Αν ο χρόνος μετρούσε λίγα δευτερόλεπτα ακόμα και χάναμε την τρίτη θέση, δεν θα ζούσαμε τίποτα από όλα αυτά», ανέφεραν μεταξύ άλλων σε ερώτηση του «Ν» κατά τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν στις 10 Σεπτεμβρίου στο Mythical Coast, όπου φιλοξενήθηκαν.

Χωρίς συντήρηση το ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο από το 2004
Παρά τις διακρίσεις τους, οι αθλητές επισημαίνουν ότι οι δυσκολίες της κωπηλασίας στην Ελλάδα παραμένουν πολλές. «Αν δεν έρθει μεγάλη επιτυχία από το κράτος, δεν μπορείς να πάρεις τίποτα», δήλωσε ο Πέτρος Γκαϊδατζής. Οι αθλητές ζουν σε ξενώνες στο Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά, το οποίο δεν έχει συντηρηθεί σωστά από το 2004. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Κωπηλατικής Ομοσπονδίας, Ιωάννης Βράμπας, επισημαίνει ότι βάφουν μόνοι τους τα δωμάτια, έχουν προβλήματα με το ζεστό νερό και το ρεύμα, και μόνο όσοι έχουν κατακτήσει μετάλλιο μπορούν να βασιστούν σε χορηγίες.

Η έλλειψη χορηγών και οικονομικής στήριξης από πλευράς ελληνικής πολιτείας είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αθλητές. «Δεν γίνεται να σκεφτόμαστε πώς θα πάμε στο σούπερ μάρκετ, να βγάλουμε το μήνα και να βασιζόμαστε μόνο στους γονείς μας», συνέχισε ο Πέτρος. Οι ανάγκες τους είναι πολλές, και είναι σημαντικό να ξεπεραστούν τα ταμπού γύρω από τη ζήτηση χορηγών.

Ο προπονητής της Εθνικής Ομάδας, Gianni Postiglione, αναφέρει ότι η Ελλάδα χρηματοδοτεί την κωπηλασία με μόλις 4,5 εκατομμύρια ευρώ σε διάστημα τεσσάρων ετών, ενώ άλλες χώρες, όπως η Βρετανία και η Ρουμανία, δαπανούν 50 και 45 εκατομμύρια ευρώ αντίστοιχα. «Πώς θα επιβιώσουμε στη γη των γιγάντων;» αναρωτιέται ο κ. Postiglione, ενώ τα πληρώματα των γυναικών και ανδρών βάζουν πλώρη για την Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες.

Η Ζωή Φίτσιου είναι μια εξαιρετική περίπτωση που άφησε την αγαπημένη της κωπηλασία για να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις, να εργαστεί ως νηπιαγωγός για τρία χρόνια και να επιστρέψει στο άθλημα. «Τα παράτησα όλα ξαφνικά μια μέρα και αποφάσισα να κυνηγήσω το όνειρό μου», λέει. Για τη Ζωή, η υποστήριξη της πολιτείας είναι θέμα αξιοπρέπειας και αναγκαία για την ανάπτυξη του αθλήματος.

Οι αθλητές και οι παράγοντες της κωπηλασίας ζητούν νομικό πλαίσιο στήριξης για να αναγνωρίζονται τα τοπικά σωματεία και να μην φαίνονται ότι παρανομούν, σε ό,τι αφορά τη νομοθεσία περί αιγιαλού. «Ο ΝΟΜ έχει πάνω από 30.000 ευρώ πρόστιμο, κάτι που μας κόβει τα πόδια», λέει ο πρόεδρος Τάσος Μπαλής.

Η κωπηλασία στην Ελλάδα είναι ένα άθλημα που απαιτεί αφοσίωση και αγάπη. Οι αθλητές της Εθνικής Ομάδας είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν να αγωνίζονται, όχι μόνο για τα μετάλλια αλλά και για να φέρουν νέους ανθρώπους στο άθλημα. Χρειάζονται όμως υποστήριξη, από το ελληνικό κράτος για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που αγαπούν, ώστε να συνεχίσουν και οι επόμενες γενιές το άθλημα.