Κατά τη διάρκεια και μετά την πανδημία του COVID- 19, οι ιδιοκτήτες-τριες ζώων συντροφιάς, και ιδιαίτερα σκύλων, αυξήθηκαν σημαντικά πανελληνίως, αλλά και στη Λέσβο ειδικότερα. Αναλαμβάνοντας, όμως, ένα ζωάκι, πέρα από τη χαρά που μας προσφέρει, χρειάζεται να αναλογιστούμε και τις ευθύνες που έχουμε, και πολλές φορές η εκπαίδευση του συνιστά μέρος αυτών των ευθυνών.

Τι γίνεται, όμως, όταν τα «ράσα δεν κάνουν τον παπά»;Τι γίνεται όταν απευθύνεσαι στον υποτίθεται πιο έμπειρο, πιστοποιημένο και κοινωνικά καταξιωμένο εκπαιδευτή, που έχει συστάσεις από φιλοζωϊκές, αλλά εν τέλει καταλήγεις με ένα σκυλάκι φοβισμένο, ανήσυχο και ανασφαλές; Ως αποτέλεσμα της ψυχολογικής ζημιάς που προκάλεσε η αρνητική του εκπαίδευση με τη χρήση ηλεκτρικού κολάρου χωρίς τη συναίνεσή σου…

Και αυτό να συμβαίνει παρόλο, που το άρθρο 7 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ζώων συντροφιάς, η οποία κυρώθηκε στην Ελλάδα με τον Ν. 2017/1992, άρα 32 χρόνια πριν, αναφέρει ρητά ότι «Κανένα ζώο δεν πρέπει να γυμνάζεται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να θίγεται η υγεία και η ευεξία του, κυρίως, πιέζοντάς το να ξεπεράσει τις ικανότητές του ή τη φυσική του δύναμη ή χρησιμοποιώντας τεχνητά μέσα που το πληγώνουν ή το κάνουν άσκοπα να πονά, να υποφέρει ή να αγωνιά.»

Τι γίνεται τότε λοιπόν; Γιατί, σε αντίθεση με τις περιπτώσεις κακοποίησης ανθρώπων, τα ζώα συντροφιάς δεν έχουν φωνή… Άρα μία ακόμα ευθύνη μας είναι να μιλάμε εμείς για εκείνα, παρόλο τον κίνδυνο του να ακούγεται γραφική αυτή η θέση. Η κακομεταχείριση των ζώων συμβαίνει. Εδώ και τώρα. Και μάλιστα με όλες τις απαραίτητες περγαμηνές…

Και επειδή καλοκαιριάζει και δεν πρέπει να απογοητευόμαστε και πολλοί-ες ιδιοκτήτες-τριες ψάχνουν είτε εκπαίδευση είτε φιλοξενία των ζώων τους, χρειάζεται διερεύνηση, υιοθέτηση μοντέλων θετικής εκπαίδευσης και ιδιαίτερη προσοχή εν τέλει σε ποιον θα απευθυνθούμε, προκειμένου τα ζωάκια μας να μας συντροφεύουν και να είναι χαρούμενα. Γιατί σίγουρα υπάρχουν και σοβαροί και ηθικοί επαγγελματίες στο χώρο.

...Τα ζώα μπορεί να μην έχουν φωνή, αλλά έχουν συναισθήματα... Οπότε προσοχή και στο γορίλα, όπως ωραία το περιγράφει ο Χρήστος Θηβαίος.