Ένας άνθρωπος έχασε τον πατέρα του μέσα σε ένα δημόσιο νοσοκομείο και θεωρεί πως υπάρχει ευθύνη του ιατρικού προσωπικού που δεν έχει κάνει σωστά τη δουλειά του. Πόσες φορές έχετε ακούσει ένα παρόμοιο περιστατικό στο παρελθόν;

Προσωπικά, αν όχι εκατοντάδες, σίγουρα δεκάδες φορές και γνωρίζω πως υπάρχουν πολλαπλάσιες που δεν έχουν φτάσει στη δημοσιότητα. Όπως και να έχει η απώλεια ενός αγαπημένου μας προσώπου δημιουργεί συναισθήματα πόνου και οδύνης και δικαιολογεί συχνά ποίκιλλες αντιδράσεις οργής δικαιολογημένης ή και αδικαιολόγητης και πρέπει να γίνεται σεβαστή. Άλλωστε σε αυτές τις περιπτώσεις η προσφυγή στη δικαιοσύνη είναι συχνή, χωρίς φυσικά σε αυτή τη χώρα να είναι δυστυχώς και η πανάκεια του προβλήματος.

Τι συμβαίνει όμως όταν ο άνθρωπος που έχασε τον πατέρα του είναι βουλευτής; Τότε έχουμε την υπόθεση Καλλιάνου, μια εντελώς διαφορετική κατάσταση με άλλες προεκτάσεις που θα αναφέρω επιγραμματικά.
Σαν είσαι βουλευτής και κάνεις καταγγελία όλα τα ΜΜΕ ανεβάζουν τις αναρτήσεις και ανακοινώσεις σου στο διαδίκτυο με περίσσια ευκολία.

Γράφεις κατηγόριες μακροσκελείς και τις δημοσιεύουν όλοι, σου παίρνουν συνεντεύξεις και σου απαντά ο Υπουργός, ασχολούνται με την περίπτωση σου τα κόμματα και μαθαίνει τον πόνο σου το πανελλήνιο. Αναρωτιέμαι ένας κοινός πολίτης θα απολάμβανε της ίδιας αντιμετώπισης από τα Μέσα ή θα παρέμενε η καταγγελία του στην αφάνεια; Αν είσαι από το πόπολο και όχι της αριστοκρατικής τάξης των εκλεγμένων Αρχόντων ποιος δημοσιεύει τις καταγγελίες σου και ποιος Υπουργός ασχολείται μαζί σου;

Σαν είσαι βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, η οργή σου δεν είναι ανεξέλεγκτη αλλά παρά τη συναισθηματική σου φόρτιση έχεις την ευθυκρισία να περιορίσεις τον καταλογισμό ευθυνών στο ιατρικό προσωπικό και όχι στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου.

Άλλωστε δεν πρέπει, ακόμα και αν πενθείς, να ξεφεύγεις από την κομματική γραμμή. Δεν πρέπει να πλήττεις το κόμμα αναγνωρίζοντας τις παθογένειες του δημοσίου συστήματος υγείας εξαιτίας των οποίων πιθανόν και να υπέφερε ο πατέρας σου. Ως βουλευτής κωφεύεις στις ανακοινώσεις των συλλόγων εργαζομένων για ελλείψεις σε προσωπικό, υποστελέχωση τμημάτων και άλλα πολλά και επικεντρώνεσαι στις απειλές κατά των γιατρών που θεωρείς πως έκαναν λάθος.

Σαν είσαι βουλευτής, κατηγορείς τον γιατρό που δεν έβαλε τον πατέρα σου στη ΜΕΘ ή τη ΜΑΘ αλλά σφυράς αδιάφορα όταν ο Υπουργός δηλώνει πως τον πήρες 50 τηλέφωνα ζητώντας του να παρέμβει.

Δεν οργίζεσαι μαζί του που δηλώνει πως δεν το έκανε διότι συντάσσεται με τους γιατρούς πως δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις. Άραγε πόσοι πολίτες γνωρίζουν το τηλέφωνο του Υπουργού και του ζητούν ρουσφέτια ή εξυπηρετήσεις για τους συγγενείς τους στα νοσοκομεία;

300 τηλεφωνήματα ημερησίως μας είπε πως λαμβάνει για ρουσφέτια ο κ. Άδωνις κι αν τα 50 είναι του κ. Καλλιάνου τα άλλα 250 που απομένουν θα είναι σίγουρα άλλων 5 επωνύμων. Εγώ προσωπικά δεν το ξέρω το τηλέφωνο του κ. Άδωνι κι αν κάποιος από τους αναγνώστες το γνωρίζει να μας ενημερώσει γιατί ποτέ δεν ξέρεις, όλο και κάποιος συγγενής μας κάποτε θα νοσηλευτεί, να το έχουμε πρόχειρο, να τον καλούμε τα βράδια να μας καθησυχάζει.

Αν είσαι βουλευτής και ο αδελφός σου είναι γιατρός δίνετε φακελάκι 500 ευρώ προ του θανάτου και κάνετε καταγγελία μετά θάνατον. Αν ζούσε ο άνθρωπος όλα καλά;

Σε καμιά συζήτηση στη Βουλή για τα φακελάκια τι θα έλεγε άραγε πως είναι απαράδεκτα και πως πρέπει να παταχθεί το φαινόμενο; Άκουσα παρεμπιπτόντως και το δικηγόρο του γιατρού που μας είπε πως ένας Καθηγητής, όπως ο πελάτης του, που διδάσκει φοιτητές, δε δέχεται φακελάκια και πως αν μάλιστα ο ασθενής έχει συγγενή γιατρό η δεοντολογία είναι να μην παίρνει ούτε ένα μπουκάλι κρασί για δώρο. Αν δεν έχει συγγενή γιατρό το δέχεται το μπουκάλι άραγε;

Πάντως προσωπικά έπεσα από τα σύννεφα σαν άκουσα πως ένας Καθηγητής που διδάσκει φοιτητές Ιατρικής πήρε φακελάκι. Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ μου και σοκαρίστηκα. Σε ποια χώρα ζούμε; Έχει φακελάκια στην Ελλάδα; Ποιος κοροϊδεύει ποιον θα ήθελα να ήξερα.

Σαν είσαι βουλευτής στέλνεις μηνύματα στο κινητό μέσα στην οργή σου και απειλείς αυτούς που θεωρείς υπεύθυνους αλλά για να λογοδοτήσεις για αυτό θα πρέπει να αρθεί η βουλευτική σου ασυλία, έχεις μια προστασία όπως και να ‘ναι. Σαν είσαι απλώς πολίτης και οργίζεσαι που η δικαιοσύνη χάιδεψε τους υπευθύνους για το Μάτι και πετάς μια καρέκλα καταλήγεις άμεσα στο αστυνομικό τμήμα.

Σαν είσαι βουλευτής ακόμα κι όταν πονάς δίκαια και είσαι οργισμένος καταφέρνεις να λες πράγματα που κάνουν πολλούς να σε συμπονούν λιγότερο από όσο σου αξίζει ως άνθρωπος. Ακούνε οι απλοί άνθρωποι, οι συνηθισμένοι πολίτες, για τα 50 τηλεφωνήματα στον Υπουργό, διαβάζουν τα άπειρα δημοσιεύματα και τις αναρτήσεις, ακούνε τις δηλώσεις του Υπουργού, κουνάνε τα κεφάλια τους με τα φακελάκια και θυμούνται τα δικά τους, έζησαν οι πέθαναν οι άρρωστοί τους.

Γνωρίζουν τα διαχρονικά χάλια του συστήματος Υγείας μας και φοβούνται πως αν οι βουλευτές είναι ανάλογης με τον κ. Καλλιάνο συμπεριφοράς δύσκολα θα διορθωθούν.

Σαν είσαι βουλευτής, κατάφερες να σε συμπονούμε λιγότερο και να αισθανόμαστε και τύψεις για αυτό που μας συμβαίνει. Έχετε καταντήσει τόσο άθλια την πολιτική ζωή του τόπου με τις πράξεις σας που πλέον μας δυσκολεύετε ακόμα και να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας. Για αυτό σε μια απελπισμένη προσπάθεια να παραμείνω άνθρωπος θα αναδιατυπώσω. Συμπονώ και συλλυπούμαι βαθιά τον άνθρωπο Καλλιάνο που έχασε τον πατέρα του στο νοσοκομείο και πιστεύει πως φταίνε κάποιοι για αυτό αλλά είμαι αγανακτισμένος με το βουλευτή και τις συμπεριφορές του που οδηγούν τους ανθρώπους να χάνουν τους οικείους τους λόγω των αμέτρητων πολιτικών ευθυνών τους.