Που πήγα και το θυμήθηκα τώρα ε...

Τέλη δεκαετίας του πενήντα. Το μετεμφυλιακό κράτος στις δόξες του και κατάληψη - άσκηση εξουσίας με δημοκρατία καμμιά σχέση. Πρωθυπουργός ο «Εθνάρχης», πολύ πριν γίνει εθνάρχης, και δήμαρχος Μυτιλήνης, καρφί στο μάτι της δεξιάς, ο «δάσκαλος». Λυτοί και δεμένοι είχανε αμοληθεί να τον φάνε, όμως αυτός εκεί, ακλόνητος. Με σύμμαχο και συμπολεμιστή το λαό της Μυτιλήνης έδινε τις μάχες του και τις κέρδιζε. Ο Δήμος, η «Δημαρχία» το αποκούμπι των αδύναμων, κι ο δάσκαλος, ο Δήμαρχος, ο Απόστολος Αποστόλου κερί αναμμένο για όποιον είχε ανάγκη

Λαγκάδα, καφενείο του Κουτσέλ', απόβραδο. Η πελατεία, μεροκαματιάρηδες οι πιο πολύ, και αν... Το μεροκάματο σπάνιο και περιζήτητο, και αν βρισκόταν, ίσα που θα έφτανε για να μπει το τσουκάλι στη φωτιά και ίσως, και για κανένα ποτήρι ρακί το βράδυ. Η φτώχεια πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα. 

-- Τι έγινε στ' Δημαρχία σήμερα, είχι τίποτα;

-- Οχ' Δε πρόλαβα. Ήταν λίγα σήμερα κι ήταν άλλ' πιο μπρουστά από 'μένα. Αύριο θα πάω προυί- προυί, απ' τσ' πρώτ'

Το επίδικο ήταν κάποια λίγα μεροκάματα που κατάφερνε και έδινε η «Δημαρχία». Αυτή να κάνει τη δουλειά της και κάποιοι να καταφέρουν, στη κυριολεξία, να σταθούν στα πόδια τους.

Το καφενείο, «ο καφενές» μισογεμάτος. Κεφάλια σκυφτά, πρόσωπα συννεφιασμένα και από παντού ένα σιγομουρμουρητό.

Κι εκεί, στη μέση του καφενέ, αυτός. Μεγάλος, τεράστιος. Μια καρέκλα δεν του έφτανε, ήθελε δυο για να ακουμπήσει-απλώσει τις αρίδες του. Στο τραπεζάκι μοναχός του. Τα πην'νταρέλια, ήδη, δυο. Ένα γεμάτο κι ένα άδειο και από μεζέδες, ότι είχε και δεν είχε το μαγαζί. Η φάτσα του κατακόκκινη, τα μάτια του κι αυτά κόκκινα και υγρά, να ξεχειλίζει ολόκληρος από ικανοποίηση για τον εαυτό του. Τον είχε το τρόπο του, και απ' ότι φαίνεται η μέρα πήγε καλά.

Τραβά μια γερή γουλιά, χτυπά το ποτήρι στο τραπέζι. και βάζει μια φωνή, ουρλιαχτό σχεδόν:

-- Να πιθάνιν οι φτουχοίίίί.

Ήταν κάτι σαν αλαλαγμός θριάμβου. Κάτι σαν ειρωνεία, φοβέρα και απειλή μαζί στους αδύναμους.  

Όλοι γύρισαν τα κεφάλια τους, άλλοι για να τον δουν και άλλοι για να μη τον βλέπουν, όμως δεν μίλησε κανείς»

-- Χμ, το μπελάς γυρεύ'ς τώρα... Νάχουμι αύριου τραβήγματα  «δι' υπόθεσίν σας»... Αυτό μας έλλι'πι τώρα.

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα, ε;

Τα θυμήθηκα γιατί προχτές άκουσα πως η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα σε μια καρκινοπαθή που δεν είχε στον ήλιο μοίρα, και αντίπροχτες σε μια παράλυτη, και χτες σε μια χήρα με τρία ή τέσσερα παιδιά ( έχει σημασία;) και αύριο η τράπεζα θα πάρει το σπίτι ενός άνεργου, και μεθαύριο επειδή θα πρέπει να εισπράξει η ΔΕΥΑΛ τους απλήρωτους λογαριασμούς - γιατί άραγε απλήρωτοι;- θα κόβει το νερό, και γιατί η κυβέρνηση ψήφισε νόμο που λέει πως για να μπορέσεις να ζήσεις θα πρέπει να δουλεύεις δεκατρείς, δεκατέσσερις, δεκαπέντε ώρες ή «αν θέλεις» και εικοσιτέσσερις ώρες, ή τέλος πάντων όσες θες.

Και τα θυμήθηκα ακόμα γιατί άκουσα κάποιους να λένε πως «τα προβλήματα της πόλης μας δεν έχουν χρώματα» και πως ναι μεν στεναχωριούνται που «ίσως» κάποιοι συμπολίτες τους να δυσκολεύονται όμως αυτά δεν είναι «εκ του νόμου» μέσα στις αρμοδιότητες  του δημάρχου και πως οι δήμαρχοι θα πρέπει να ασχοληθούν με τα προβλήματα «της καθημερινότητας των πολιτών» - δηλαδή ποια είναι αυτά και ποια δεν είναι;-

Και ακόμα πως η αυτεπιστασία δεν διευκολύνει τις υπηρεσίες του Δήμου και πως οι εργολαβίες είναι πιο πολύ μέσα στη σύγχρονη αντίληψη της λειτουργίας των υπηρεσιών - οι απ' ευθείας αναθέσεις να δεις... -και πως τέλος πάντων άλλες οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες  του Δήμου και άλλες της κυβέρνησης.

Και τότε θυμήθηκα τον ΔΗΜΑΡΧΟ  ΜΑΣ, τον δάσκαλο, και σκέφτηκα πως αν και η σημερινή μας εποχή δεν έχει καμμιά σχέση με αυτή που ήταν δήμαρχος αυτός γιατί εμείς σήμερα έχουμε ανάπτυξη, έχουμε ένα σωρό pass, δεν έχουμε ανεργία-  αν θέλουμε δουλεύουμε όσες ώρες θέλουμε - έχουμε ασφαλισμένα και εξασφαλισμένα τα σπίτια μας από τα «κοράκια» και τα funds και δεν κινδυνεύουμε ούτε από πυρκαγιές ούτε από πλημμύρες και από  τόσα ακόμα καλά, παρ' όλα αυτά, είναι βέβαιο πως χρειαζόμαστε μια δημαρχίνα με τον ίδιο τρόπο σκέψης  και λειτουργίας με εκείνον,  για να μπορέσουμε όλοι μαζί, να αντιπαλέψουμε όλα αυτά τα «καλά» που έχουν πέσει στα κεφάλια μας,  αλλά και τα άλλα που έρχονται οσονούπω.