Είχα δεν είχα τελειώσει την Α Λυκείου - πού να μετράω τώρα, πόσα χρόνια πριν ήταν...) - όταν με φώναξε σε αυτό το μεγάλο γραφείο στο μεγάλο σχολικό συγκρότημα με τη μνημειακή είσοδο στο κέντρο της Μυτιλήνης, ο «μπρούτζος», ο μακαρίτης Γυμνασιάρχης του Α Γυμνασίου αρρένων Ελευθέριος Προκοπίου και μου ανακοίνωσε πως βραβεύτηκα από το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας όπως είχε μετονομαστεί το Εθνικό Ίδρυμα «ο Βασιλεύς Παύλος» για ένα ποίημα μου… Πέταξα από τη χαρά μου, ήταν η πρώτη φορά που έβγαινα τόσο χαρούμενος από το γραφείο αυτό, συνήθως έβγαινα με διήμερη αποβολή καθότι «με μαλλούρες»!

Την επόμενη μέρα ένας αγαπητός μου δάσκαλος μου είπε πως με περιμένει στο σπίτι της μια σπουδαία φιλόλογος να δει τα γραπτά μου και να πάρω μαζί μου ό,τι έχω γράψει…

- «Που μένει;» ρώτησα.

- «Στο μουσείο» μου απάντησε…

«Στο Μουσείο μένει;» σκέφτηκα, αλλά το πρόβλημα μου ήταν πλέον άλλο.

Κόκκινος κατακόκκινος από ένα πρωτόγνωρο για μένα το θρασίμι από τότες, συναίσθημα, με το φυλλοκάρδι μου να τρέμει, την επομένη μέρα το απόγευμα δρασκέλισα την πόρτα του αρχαιολογικού μουσείου. Στην αυλή δεξιά κι αριστερά τα μάρμαρα, κορμιά και κεφάλια αγαλμάτων… Περπατούσα ανάμεσα σε μαρμάρινες σορούς ενός πολιτισμού που θαρρείς κι από τότες βρικολάκιασε μέσα μου.

Ανέβηκα τις σκάλες και πέρασα την κεντρική πόρτα του παλιού αρχοντόσπιτου των Βουρνάζων που είχε γίνει μουσείο. Το κτήριο που και σήμερα αποκαλούμε «παλιό αρχαιολογικό μουσείο». Αριστερά και δεξιά βιτρίνες κι ύστερα η βαριά ξύλινη σκάλα και το σαλόνι που η φιλόλογος με περίμενε. Η φιλόλογος που ήθελε να με γνωρίσει, σύζυγος του Εφόρου αρχαιοτήτων εκείνων των χρόνων που έμενε στο «Εφορείο» τον πάνω όροφο του παλιού μουσείου.

Δε ξέρω πόσο και πώς την άντεξα ετούτη τη χαρά, τα γράμματα μου δε γνώριζα, διαβάζοντας τα όσα είχα γράψει, ήταν και κείνο το μαρμάρινο κεφάλι του κοντοκουρεμένου ρωμαίου μπροστά μου που με κοιτούσε αυστηρά…

Κατάπια το κέικ και την πορτοκαλάδα, άκουσα τις καλές κουβέντες, προφασίστηκα πως πρέπει να φύγω γρήγορα και κατέβηκα τις σκάλες. Εκεί με περίμενε ο Έφορος.

Ανάθεμα με…. Έτσι γνώρισα για πρώτη φορά τα προϊστορικά ευρήματα της Θερμής και άλλα ευρήματα σε ένα χώρο σκεπασμένο από ελενίτ στον πίσω χώρο του αρχοντικού που ‘χε γίνει μουσείο και σπίτι του Εφόρου. Εκείνη τη μέρα έμαθα όμως πως κάποτε λίγο παραπέρα στο Κιόσκι είχαμε ένα άλλο πανέμορφο μουσείο που έζησε λίγα χρόνια κι ύστερα κατέρρευσε…

Παγκόσμια μέρα των μουσείων σήμερα κι είπα να σας δείξω φωτογραφίες εκείνου του παλιού μουσείου της Μυτιλήνης που δεν υπάρχει πια… Από εκείνο έχει σωθεί η υπέρθυρη επιγραφή του αριστερά της εξωτερικής εισόδου του σημερινού νέου μουσείου στο Κιόσκι. Εκεί όπου βρισκόταν και το παλιό που κατέρρευσε. Έχουν σωθεί επίσης και κάποια μάρμαρα από τα παραθύρια του και το μπαλκόνι του. Είναι κάπου στο κάτω κάστρο...

Μιαν άλλη φορά θα σας δημοσιεύσω και κείνο το βραβευμένο ποίημα, ποιητής δεν έγινα θα μου πείτε, αλλά οι εφηβικές εκείνες συνταιριασμένες λέξεις έχουν τη δικιά τους για μένα αξία. Σαν και τις θύμησες μιας εποχής που πάει πέρασε… Και ετούτες δεν θα μπούνε, δε χωράνε κιόλας, σε κανένα μουσείο.