Δυο παρόμοια περιστατικά σε διάστημα μόλις ενάμιση μήνα, ανέδειξαν με τραγικό τρόπο την εγκατάλειψη και την υποβάθμιση του Κέντρου Υγείας Πολιχνίτου.

Στα μέσα Γενάρη ήταν το περιστατικό με το άτυχο βρέφος μόλις 8 μηνών, που δεν υπήρχε ασθενοφόρο για να το μεταφέρει στο Κ.Υ και την Παρασκευή που μας πέρασε, ένας συγχωριανός μου, 30 ετών, ενώ ήταν σοβαρότατα τραυματισμένος, χρειάστηκε να περιμένει τουλάχιστον μισή ώρα, μέχρι να έρθει ασθενοφόρο από τη Μυτιλήνη, αφού δεν υπήρχε διαθέσιμος οδηγός για το ασθενοφόρο του Κ.Υ Πολιχνίτου. Αυτή τη στιγμή δίνει μάχη στη ΜΕΘ του Νοσοκομείου Μυτιλήνης και όλοι ευχόμαστε να γίνει γρήγορα καλά και να επιστρέψει στην οικογένειά του.

Παρά τις κινητοποιήσεις και τις διαμαρτυρίες, τον κατοίκων του Πολιχνίτου τον Ιανουάριο, ζητώντας την αναβάθμιση του Κ.Υ, ενάμιση μήνα μετά τίποτε δεν έχει αλλάξει. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Η υποβάθμιση και υποστελέχωση του Κ.Υ Πολιχνίτου, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά και σταθερή πορεία υποβάθμισης της ευρύτερης περιοχής και της ποιότητας ζωής σε αυτή. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, την συνεχή απομάκρυνση και αποψίλωση διοικητικών υπηρεσιών, την κατάργηση του Ειρηνοδικείου, την υποβάθμιση του Αστυνομικού Τμήματος σε Αστυνομικό Σταθμό, την άθλια κατάσταση του σταδίου Πολιχνίτου και την εγκατάλειψή του για χρόνια (φέτος κάτι πάει να γίνει, εύχομαι να ολοκληρωθεί σύντομα), ή μήπως τη Βρίσα, που έξι χρόνια μετά το σεισμό παραμένει κρανίου τόπος και στη θέση του Βασίλη Τεντόμα, τοποθετήθηκε ο … Κανένας;

Γιατί όμως; Υπάρχει κάποιος λόγος για τη διαρκή αυτή υποβάθμιση, ιδίως των τελευταίων ετών; Τελικά, θέλουμε να υπάρχει ζωή στα χωριά μας; Θέλουμε να ζει σε αυτά νέος κόσμος; Να βλέπουμε παιδιά στις πλατείες και τις γειτονιές κι όχι μόνον ηλικιωμένους στα καφενεία, που κλείνουν μόλις πέσει ο ήλιος; Γιατί, καλά τα ραφάλ και οι μπελχάρα αλλά πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό, το μόνο που θα έχει μείνει να προστατεύσουν θα είναι ερημωμένα χωριά.

Η απαίτηση λοιπόν, των κατοίκων του Πολιχνίτου, για ένα σύγχρονο, στελεχωμένο και εξοπλισμένο Κέντρο Υγείας, είναι μια απαίτηση για το αυτονόητο.

Δεν νοείται εν έτει 2023, να παίζεται η ζωή παιδιών, νέων και ηλικιωμένων της περιοχής στη ρουλέτα. Δεν νοείται η έγκαιρη ή μη παροχή πρώτων βοηθειών και η μεταφορά στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης, να εξαρτάται από το αν θα τύχει εκείνη τη στιγμή να έχει βάρδια ο οδηγός του ασθενοφόρου ή αν θα υπάρχει διαθέσιμος γιατρός.

Οφείλουν οι αρμόδιοι, να δώσουν λύση στο πρόβλημα του Κ.Υ Πολιχνίτου, χθες. Ας μην περιμένουν να συμβεί κάτι μοιραίο, για να έρθουν μετά να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα. Φτάνει πια με το «πάμε κι όπου βγει». Εκτός κι αν θεωρούν ότι ο Πολιχνίτος κείται μακράν. Ας μας το πουν όμως για να λάβουμε κι εμείς τα μέτρα μας.

* Ο Δημήτρης Μοιρασγεντής είναι δικηγόρος, υποψήφιος βουλευτής στο Νομό Λέσβου του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία