Τα παιδιά μας μαθαίνουν από το δημοτικό ήδη (ας ξυπνήσουμε και ας το δεχτούμε) για τις ερωτικές σχέσεις από πορνο-σάητ που ευτελίζουν την ερωτική πράξη, κάνουν αντικείμενο βίας και χλεύης τα ανθρώπινα σώματα και ειδικά το γυναικείο και τους περνάνε μια εντελώς λανθασμένη, τραυματική και τελικά αγχογενή εικόνα για το πως πρέπει "να γαμάνε", μια εικόνα που ριζώνει και επηρεάζει εντελώς αρνητικά όλη την ενήλικη ζωή τους.

Για την κοινωνική δικαιοσύνη μαθαίνουν μέσα από ένα πανόπλο σύστημα καταστολής, από τυφλά δικαστήρια, από άδικές ποινές τιμωρίας που εξοντώνουν τον αδύναμο, από ένα σύστημα "αριστείας" εντελώς ταξικό που στο τέλος φτάνει να ανεβάζει τον λαμόγιο πρεζέμπορα σε καναλάρχη και κυβερνήτη και ρίχνει στην φυλακή τον φουκαρά που έκλεψε ένα ψωμί.

Μαθαίνουν καταπνίγουν κάθε έφεση για φαντασία και δημιουργική, κριτική σκέψη από τα φροντιστήρια της παπαγαλίας, από τις Πανελλήνιες του αποκλεισμού ενώ εκεί κάπου πρέπει να πάνε και στρατό - σε ένα μέρος που και λίγα όνειρα χρηστής πολιτότητας να έχεις, στα παίρνει ο άνεμος της καβατζας, της αναγλησίας, της ανοησίας..

.Για το πως θα γίνουν καλοί γονείς, καλοί σύντροφοι, για το πως θα αποκτήσουν εσωτερική ελευθερία τους το μαθαίνει το σύγχρονο μάκρετινγκ, τι να φάνε, τι να λένε, τι να αγοράσουν, πως να μοιάζουν, πως να σκέφτονται...Για το πως θα είναι χαρούμενοι το ίδιο : φόρα τη τάδε μάρκα, πάρε το τάδε κινητό και η χαρά θα τρέχει από τα μπατζάκια σου μικρέ.

Όσο για το νόημα της ζωής : να είσαι πιστός δούλος σε έναν αόρατο Θεό και εκείνος αν κάνεις ο,τι σου λέει θα σε ανταμείψει κάπου εκεί πέρα...Στείλτε όμως τους μπάτσους να μαζέψουν τα παιδιά να μην δουν το Τζόκερ.

Γιατί πουλάκια μου, τα αφεντικά τρομάζουν πάντα και αμολούν τα σκυλιά όταν κάποιος τα λέει με το όνομά τους τα πράγματα. Τα αφεντικά πάντως που πάντοτε το δρόμο της εξουσίας και της βίας ήξεραν, θα αγνοούν -όπως το θέλει η φύση τους-, πως έτσι ακριβώς γεννιούνται οι σπίθες που αιώνες τώρα καίνε το παλιό για να ανθίσει το καινούριο...