Καθόμασταν με τον Μανώλη και λέγαμε. Και όταν λέμε, τα παραλέμε μερικές φορές, βοηθάει που γυρνάμε κουρασμένοι από το ψάρεμα και καθόμαστε στον καφενέ του χωριού και πίνουμε κανένα ρακί. Θυμόταν λοιπόν ο Μανώλης τα παιδικά του χρόνια. Δεν είναι σαν τους άλλους. Ξέρει πως δεν υπήρχε ποτέ «παλιός καλός καιρός», υπάρχει περισσότερο η ανάγκη μας να πιστεύουμε σε μια εποχή καλύτερη από αυτή που ζούμε και αυτήν την πίστη την πάμε συνήθως πίσω στον χρόνο ή την προβάλλουμε πολύ μπροστά. Λέγαμε λοιπόν για τη παλιά και συνάμα νέα πληγή των καιρών μας, για το φάντασμα που ποτέ δεν πέθανε και που πάλι βγήκε παγανιά με σάρκα και οστά.

«Γιώργο, πάντοτε οι φασίστες έχουν πράγματα κοινά σε κάθε εποχή. Να σου πω την ιστορία, να δεις πως έχει και αυτούς που τους αντιμάχονται και πως και ετούτοι έχουν κοινά. Λοιπόν επί Χούντας τώρα, που να σηκώσουμε κεφάλι οι δημοκρατικοί, μαύρο το χωριό ο πατέρας μου να σκάει, να θέλει να οργανωθεί, δύσκολες εποχές. Ο κόσμος βέβαια ελάχιστος μιλούσε ξεκάθαρα ενάντια. Βλέπεις όλοι οι νοικοκυραίοι, το παπαδαριό, δάσκαλοι, όλοι αγκαζέ με τη Χούντα. Ή απλά δεν τους ένοιαζε κι όλας. Στις τάξεις οι ήρωες του ’21 και παντού ζήτω η επανάστασις και οι Φοίνικες, εμείς τα λέγαμε κότες και η μάνα μου μας φώναζε να μην τα λέμε έτσι. Φτάνει λοιπόν μια μέρα εντολή στο σχολείο –κάθε τόσο εντολές είχαμε άκρως παιδαγωγικές- να γράψουν απαξάπαντες έκθεση με θέμα «Οι αρετές του φιλοτελισμού».

Μαυρίλα, χούντα, ξέρεις πως την καταλαβαίνεις; Στο σχολείο θα γράφουν έκθεση για το φιλοτελισμό! Αμέ! Λοιπόν με τους φίλους μου την ώρα που ήταν όλο το σχολείο να γράψει έκθεση, φύγαμε πήγαμε στα πρόβατα του πατέρα μου. Όχι πως το είχαμε σκοπό να κάνουμε επανάσταση. Έτσι, τελευταία ώρα ήταν κάτι τέτοιο, φύγαμε. Ε, ρε την επόμενη μέρα μας φωνάζει ο διευθυντής. Ήξερε πως ο πατέρας μου ήταν δημοκράτης, τον είχε άχτι και αφού δεν μπορούσε να τα βγάλει πάνω του, θα τα έβγαζε στον γιο του. Πήγαμε, έβγαζε αφρούς. Εβδομαδιαίος αποβολή, αλητήριοι! Πάω και το λέω στον πατέρα μου, άλλαξε χρώμα δεν είπε τίποτα. Την άλλη μέρα το πρωί λέει της μάνας μου και του ετοιμάζει το κουστούμι το καλό που το φορούσε μια φορά το χρόνο. Ντύνεται καλά, βάζει και στο μαλλί μπριγιαντίνη, πάει στον διευθυντή. Εμείς ήμασταν απέξω και ακούγαμε. Φωνές, κακό, φώναζε μόνο ο διευθυντής.

Ο πατέρας μου βγήκε με κατεβασμένο το κεφάλι. Την άλλη μέρα ο διευθυντής θυροκολλεί και στο σχολείο και στην πόρτα της εκκλησίας τα ονόματά μας σε ένα χαρτί, το είχα ακόμα πριν λίγα χρόνια. Το είχα διαβάσει τόσες φορές που το έμαθα απέξω. Το σκέφτομαι και βάζω τα γέλια. Οι μαθηταί τάδε τάδε, πρόσεξε τώρα πως το είπε : «περιφρονήσαντες αισχρώς την γραπτήν διαταγήν του Εθνάρχου και λάθρα μεταβάντες εις τα πρόβατα, ασέβεια μεγίστη, καταδικάζονται υπό του διευθυντού εις εβδομαδιαίαν αποβολήν εκ των πραγμάτων του σχολείου».
Περιφρονήσαμε την διαταγήν λοιπόν και καταδικαζόμαστε. Ο πατέρας μου βγήκε και κατέβασε τα χαρτιά, τα πήρε. Την άλλη μέρα μας είπε ότι θα πάμε μαζί σχολείο. Μπήκε μέσα πρώτος πήγε στον διευθυντή. Δε ξέρω τι είπε. Ξέρω μόνο ότι για μια βδομάδα ερχόταν μαζί το πρωί στο σχολείο και καθότανε έξω στην αυλή μέχρι που σχολούσαμε. Εκεί απέξω. Αποβολή δεν πήραμε ή και να πήραμε δεν εκτίσαμε την ποινή ποτέ.

Αυτά είπε ο Μανωλάκης. Εκείνο το βράδυ τσουγκρίζαμε τις ρακές μας και όλο «λάθρα μεταβάντες στα πρόβατα» και όλο «εβίβα» και μετά «περιφρονήσαντες αισχρώς την διαταγήν» και σκάγαμε στα γέλια. Η γραπτή διαταγή του Εθνάρχου για τον φιλοτελισμό, ο διευθυντάκος, το αλφαβητάρι της ανοησίας των απανταχού και πάντοτε φασιστόμουτρων…και ένας πατέρας που στάθηκε απέναντι και που κατέβασε «την διαταγήν». Όχι μια φορά και έναν καιρό. Να πριν λίγο, εδώ δίπλα…