Ήταν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970 όταν συναντήθηκα με αυτούς τους δυο ανθρώπους. Καθηγητές θεολόγοι και οι δυο ήθελαν να κάνουν όλους εμάς τα ανήμερα θεριά των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης να ακούσουμε, να κρίνουμε, να μάθουμε, να απορρίψουμε ίσως, αλλά να σκεφτούμε…

Ο πρώτος, ο Βασίλης Αιβαλιώτης, στις μικρές καμαρούλες του κέντρου νεότητας του Εθνικού ιδρύματος «Βασιλεύς Παύλος» όπου είχε μεταφερθεί το παράρτημα του Α Γυμνασίου Αρρένων. Όταν το αρχοντικό στην οδό Π. Βοστάνη όπου στεγαζόταν εκρίθη επικινδύνως ετοιμόρροπο και εγκαταλείφτηκε εν μια νυκτί. Για να κατεδαφιστεί την επομένη κιόλας και να χτισθεί άρπα κόλα μια από αυτές τις γνωστές άθλιες πολυκατοικίες που πληγώνουν την πόλη μας… Λύθηκαν όμως πολλά προβλήματα και προπάντων εκείνα τα οικονομικά των ιδιοκτητών του αρχοντόσπιτου που ανήκε λέει στο Δήμαρχο Καβέτσο που το έδωσε προικώο στην κόρη του… Αρχοντοιστορίες της πόλης μας.

Επιστρέφω στην καμαρούλα του κτηρίου στο γήπεδο που συνέχισε επί χρόνια την πορεία του ως σχολείο για να στεγάζει σήμερα τα αποδυτήρια του προ τριών ετών ανακαινισμένου γηπέδου… Εκεί το λοιπόν ο εδώ και χρόνια μακαρίτης Βασίλης Αιβαλιώτης, υπό το συνεχή «χαβαλέ» της επαναστατικής μαρίδας της εποχής μας διάβαζε αποσπάσματα των λόγων των Πατέρων της Εκκλησίας. Μέγα Βασίλειο, Ιωάννη το Χρυσόστομο… «Χμ… Κάνετε τους επαναστάτες ρε και τους αναρχικούς… Χμ… Ανοίξτε ρε τα στραβά σας και διαβάστε πραγματικούς αναρχικούς. Πραγματικούς επαναστάτες. Χμ…. Βάλτε φωτιά στη νύχτα σας ρε, ανοίξτε τα στραβά σας…. Χμ….». Κι εμείς γελούσαμε γιατί είχαμε δίκιο λέει και γατί εμείς μοναχά μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ξέραμε τον τρόπο και κάθε μας φράση δε τη συμπληρώναμε με αυτό το «Χμ….».

Αργότερα σαν μεγαλώσαμε γνώρισα τον άλλο θεολόγο, το Γιάννη Καλδέλλη, πατέρα αγαπητού συμμαθητή αλλά προπάντων καλό Δάσκαλο μου που έφυγε από αυτή τη ζωή χθες Τρίτη το βράδυ. «Κλείστε τα βιβλία…» προέτρεψε εμάς τους 15χρονους την πρώτη κιόλας μέρα στο παράρτημα του κεντρικού σχολικού συγκροτήματος των εξατάξιων Γυμνασίων Αρρένων στην αρχή της Αγοράς. «Κλείστε τα βιβλία κι ελάτε να κουβεντιάσουμε…» μας είπε ανοίγοντας σε πολλούς από εμάς τα μάτια και σπρώχνοντας μας σε δρόμους σκέψης δύσβατους για την εποχή εκείνη αλλά αληθινούς. «Ο Χριστός ήρθε για να απελευθερώσει τον άνθρωπο, ήρθε για αυτόν που δεν έχει, όχι για εκείνον που έχει, αγαπά αυτόν που είναι σε ανάγκη κι όχι εκείνον που τα έχει όλα, προστρέχει στο σκλάβο και όχι στον ελεύθερο…».
Κάπως έτσι άρχισαν να κυκλοφορούν ανάμεσα μας, ανάμεσα σε εμάς της θεωρητικής κατεύθυνσης αλλά και στους άλλους της θετικής τα λογοτεχνήματα της υπαρξιστικής λογοτεχνίας, Αλμπέρ Καμύ, Σάρτ… Κι ύστερα οι κουβέντες εκείνες επί ώρες. «Cogito ergo sum» και η θεολογία της απελευθέρωσης, οι λατινοαμερικάνοι κληρικοί, ο Χριστός δίπλα μας, ένας από εμάς αλλά για όλους εμάς… Όχι για τον κόσμο που θέλαμε να αλλάξουμε αλλά για το δικό μας εφηβικό κόσμο. Ο Χριστός που ήθελε να τα αλλάξουμε όλα…

Κάπως έτσι μεγαλώσαμε…
Δεν αλλάξαμε τον κόσμο αλλά αλλάξαμε εμείς. Τα βράδια της Ανάστασης ξανασυναντηθήκαμε με τον Αναρχικό Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο. Θυμηθήκαμε το Μεγάλο Βασίλειο σαν μας μίλησε στο αυτί ο αναγκεμένος. Και σκεφτήκαμε αποδεικνύοντας ότι υπάρχουμε. Αυτοί ήταν οι δικοί μας θεολόγοι, οι θεολόγοι της γενιάς μου, αυτοί που μας γνώρισαν με το δικό μας Χριστό. Με το μεγάλο Ρωμέϊκο. Αυτοί που σήκωσαν το χέρι μας στο σημείο του σταυρού σαν συναντηθήκαμε με την έννοια της παράδοσης, όταν μάθαμε την αξία της ορθοδοξίας, όταν δυσφορήσαμε για τη φτώχια και αποφασίσαμε πως ετούτος είναι ο κόσμος που θέλει φωτιά. Θέλει το Χριστό που τα αναποδογυρίζει όλα στο Ναό του Σολομώντα. Και στέκεται περήφανος μπροστά σε Γραμματείς και Φαρισαίους και προπάντων Πόντους Πιλάτους. «Συ είπας…»

Τι σας λέω σήμερα ε;
Σας λέω με αφορμή την είδηση για το θάνατο του κυρ Γιάννη, του Δάσκαλου μου, πως ετούτοι οι θεολόγοι της νιότης μου δεν έχουν να κάνουν τίποτα με ετούτα τα στριμωγμένα σε κοστούμια παραθρησκευτικά φερέφωνα του κάθε Γραμματέα και Φαρισαίου που υπερασπίζονται τον κόσμο που σταύρωσε το Χριστό κι όλους όσους ακολούθησαν.

Οι δικοί μου θεολόγοι με μάθανε να σκέφτομαι και να αγαπώ. Τον δικό μου κόσμο όχι το δικό τους.

«Ο Χριστός ρε απελευθερώνει… Χμ… Ανοίξτε τα στραβά σας ρε…». Η φωνή επανήλθε σήμερα το πρωί στα αυτιά μου μαθαίνοντας το θάνατο του Γιάννη Καλδέλλη.

Τον θυμήθηκα εκεί στη σκιά του Αγίου Θεράποντα να μας απαγγέλει τον ύμνο της Μεγάλης Παρασκευής Άργησα αλλά κατάλαβα πως ο ύμνος ετούτος μιλάει για τον Χριστό, τον… ξένο.

«δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸ ξένον
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅστις οἶδεν ξενίζειν τοὺς πτωχούς τε καὶ ξένους
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλῖναι».

Σε πόσες μέρες τελειώνει ετούτη η δική μας Μεγάλη Παρασκευή Δάσκαλε; Που θα σταυρωθεί ο δικός μας ξένος Χριστός Δάσκαλε σε ετούτο τον ξένο κόσμο που θέλαμε να τον αλλάξουμε;

Αντίο Δάσκαλε.
Ξέρω πως είσαι πολύ καλά εκεί που πήγες.
Σε ευχαριστώ….