Χθες Σαββάτο πήγα στο Αϊβαλί. Ο Ποιητής μας είπε «Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη». Ε εγώ σαν απαντιέμαι με το κακό και θολώνει ο νους μου μπαίνω στο καράβι και πάω στη Μικρασία…. Περπατώ σε σοκάκια αγιασμένα, ακουμπώ ντουβάρια που θαρρείς κι ακόμα κλαίνε για τους ανθρώπους που χάσαν, ανάβω και κανένα κερί με το νου σε ρημαγμένες εκκλησιές εκεί που κι ο Θεός πάει και κρύβεται σαν βαριέται εμάς τους ανθρώπους και τα ανθρώπινα μας….

Και μέχρι τώρα ψεύτης δε βγήκα. Καθαρίζει ο νους, και το κακό μικραίνει. Φτάνει θαρρείς στις πραγματικές του διαστάσεις. Ένα τόσο δα ανθρώπινο κακό γίνεται, τέτοιο που μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Να το νικήσεις… Είναι η ώρα που έρχεται ο μακρινός παππούλης και σου λέει να ρίξεις μπόλικο πιπέρι στο λαχματζούν και γκρινιάζει που το κεμπάπ με τη μελιτζάνα δε το κάνουν καλά οι Τούρκοι. «Α ρε Στράτη και να ‘χες φάει το πατλιτζανί της γιαγιάς σου της Ριφύλης…». Κάπου εκεί σου λέει και το που πρέπει. «Έτσι κι έτσι εγγόνι. Τούτο και τούτο… Σιγά μη δε τα καταφέρεις… Άιντε…. Πάρε αμπάριζα. Τα δύσκολα είναι για εμάς ρε».

Είναι η ώρα που χαμογελάς…. Δε πα να λέει ο μουεζίνης στην κασέτα από το μιναρέ του τουρκεμένου Αι Γιώργη. Εσύ χαμογελάς και επαναλαμβάνεις. «Αμπάριζα….».

Είναι η ώρα της επιστροφής. Ένας καφές τούρκικος που πάει να πει «χωρίς ζάχαρη» στο λιμάνι είναι το τελευταίο πρέπει της ιεροτελεστίας.

Και κάπου εκεί χτες συνάντησα την παρέα των τριών ανδρών με τις γυναίκες τους. 65άρηδες όλοι, καθόταν στο διπλανό τραπέζι.

Μιλούσαν για τον πρόεδρο του χωριού τους. Που παίρνει 1200 ευρώ από το Δήμο και κάπου 600 από την Κοινότητα που είναι πρόεδρος χώρια τα όσα του δίνουν οι ΜΚΟ. Άλλα τόσα η γυναίκα του και η κόρη του. «Πέντε χιλιάρικα πέφτουν στο σπίτι. Για αυτό και φαγώθηκε με τούτους τους διαβόλους.».
Ο ένας της παρέας πρόσθεσε πως την Κυριακή λέει μια ΜΚΟ κουβαλούσε και «λαθρομετανάστες» με το αυτοκίνητο να ψηφίσουν. Τους έδιναν και κάτι ξανθιές και από ένα 50άρικο.

Α… να και στους «γύφτους» από ένα 50άρικο έδιναν. Με το φάκελο έτοιμο κλειστό με τη σφραγίδα μα τα όλα του. Τους είχε δώσει τους φακέλους ο δικηγόρους που είναι του κόμματος. Κι αυτός σε ΜΚΟ δουλεύει. Σπίτι έχτισε στο Καγιάνι. Του το είπε ο μπατζανάκης της συμπεθέρας του που δούλευε στην οικοδομή. Όλο Αλβανούς είχε… Έλληνες δυο τρεις. Φαντάσου δηλαδή να μην είχαν μοιράσει και τα λεφτά που μοίρασαν. Μέχρι τις συντάξεις έδωσαν νωρίτερα. Κάτω από 20 θα έπαιρναν… Και μια και το έφερε η κουβέντα η κυβέρνηση όλα τα λεφτά που πήρε από τους φόρους τα έκανε επιδόματα για τους λαθρομετανάστες. 400 κατοστάρικα στον έναν. Άντρας, γυναίκα και τρία παιδιά δυο χιλιάρικα. Ε τι; Παλαβοί είναι να κάθονται στο Αφγανιστάν; Που θα τα βρουν τα λεφτά αυτά. Έρχονται σε εμάς που ο ΣΥΡΙΖΑς αρμέγει το λαό για να τα δίνει στους «λαθρομετανάστες». Και σε «γύφτους» δίνει επιδόματα. Να γίνουμε ρε «γύγτοι» και «λάθρο» να τα κονομάμε...

Άνοιξε η πόρτα του Τελεωνείου και οι τρεις σηκωθήκαν. Μέτρησα πως μαζί με τις γυναίκες τους είχαν τέσσερις βαλίτσες και 11 μεγάλες σακούλες με ψώνια. Σκέφτηκες πως καλά τα καταφέρναν με τόσα έξοδα αν και δεν είναι ούτε «λάθρο» ούτε «γύφτοι». Περηφανεύτηκαν και πόσα λεφτά γλύτωσαν. «Ξέρεις πόσα θα δίναμε στην αγορά για όλα ετούτα;» άκουσες.

Άνοιξαν και πέντε κούτες αφορολόγητα τσιγάρα που είχαν από το ντιούτι φρι από την Ελλάδα και τα μοιράστηκαν. Έδιναν και από δυο πακέτα σε κάθε γνωστό που έβρισκαν. Να τους τα δώσει μόλις περάσουν το τελωνείο στη Μυτιλήνη. Μη τα βρουν οι τελωνιακοί και τους τα πάρουν. Γιατί τα παίρνουν και τα μεταπουλάν. Βέβαια…. Ξέρει αυτός.

Άντε να μπούμε…. Να γυρίσει όμως μόλις βάλει τα πράγματα γιατί έχει και τα σκαμπό. Είχε τέσσερα πλαστικά σκαμπό από αυτά που πουλάν στην αγορά ένα ευρώ το ένα. Με δυο πλαστικά καλαθάκια και δυο πλαστικά πιγκάλ της τουαλέτας. «Τις μπάμιες στο καλαθάκι της τουαλέτας μη τις βρουν οι τελωνιακοί» απόσωσε.

Χαμογέλασα…. «Είναι μαλάκες οι Τούρκοι. Τους καβάλησε ο Ερντογάν και δε σηκώνουν κεφάλι. Ενώ εμείς… Πάει τέλειωσαν. Νύχτα θα φύγουν οι δικοί μας. Θα πάρουν και τους λάθρο μαζί. Ρε Γιώργο κι αυτός ο Βελόπουλος καλός είναι ε; Τέλος πάντων. Την Κυριακή τα δικά μας τα παιδιά και στις 7 στα τσακίδια»…

Ήπιες μια γουλιά από τον καφέ… Κρύος. Τα κατακάθι γεύτηκες. Είναι και τέσσερα και βάλε χρόνια που έκοψες το τσιγάρο… Τέτοιες ώρες το χρειάζεσαι. Μια γουλιά νερό από το μπουκάλι. Σταυροκοπήθηκες κατά τον προφήτη Ηλία που πια δε στέκει στην κορφή του Αιβαλιώτικου λόφου. Έστριψες το κεφάλι κατά το Κόζακ. Ο παππούλης είχε πάρει το δρόμο για την πολιτεία σας…

Τράβηξες κατά το καράβι… Πόσες αμπάριζες να αντέξεις με τούτους τους κωλοέλληνες ρε παππούλη, χωρίς ρακί και τσιγάρο; Πόσους;