Αισίως φτάσαμε 10 Φεβρουαρίου, έναν μήνα από τότε που άνοιξαν τα σχολεία το 2022 και με έκπληξη αλλά και τρόμο παρακολουθούμε, όσοι απλά δεν το συνηθίσαμε,  το ημερήσιο δελτίο κρουσμάτων στο σχολεία μας.

Καθημερινά πάνω από 100 κρούσματα κάποιες μέρες και πάνω από 200. Πολλές χιλιάδες κρούσματα όλες αυτές τις μέρες. Χιλιάδες κρούσματα αλλά όπως όλα δείχνουν απαξάπαντες έχουμε συμβιβαστεί μ’ αυτή την κατάσταση. Όπως ακριβώς και με την καθημερινή πανελλαδική εκατόμβη νεκρών.

Αντίδραση καμία. Απολύτως καμία.

Απόλυτη παραίτηση και ταυτόχρονα απόλυτος παραλογισμός μπροστά στην προέλαση του covid 19 στις αίθουσες διδασκαλίας των σχολείων όλης της Λέσβου. Οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης και το λεγόμενο «μικρό υπουργείο», η Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης σε ρόλο κλητήρα απόφοιτου Δημοτικού Σχολείου συλλέγουν τους αριθμούς κρουσμάτων και τους προωθούν στην Αθήνα,.. Το καθήκον τους έχει επιτελεστεί!

Τι ακριβώς συμβαίνει όμως στα σχολεία, γιατί τόση μεγάλη διασπορά, υπολειτουργούν τα σχολεία, βασανίζονται (κυριολεκτικά) μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί κανείς δεν ρωτά, κανείς δεν το ψάχνει.

Δηλώσεις περί πραγματοποίησης της πανάκειας των self test να γίνονται μοναχά και δε βαριέσαι. Πρόσω ολοταχώς στο να περνάς οι μέρες, να σπρώχνουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, να εμφανίζουμε την αθλιότητα ως κανονικότητα.

Να  δείχνουμε και να λέμε ότι δουλεύουν όπως- όπως  και όσο- όσο τα ΑΝΟΙΧΤΑ σχολειά και για τα υπόλοιπα φροντίζουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα!

Και άντε η Διοίκηση πάντα ήταν τυφλή γραφειοκρατία. Οι  συνδικαλιστικές ενώσεις των εκπαιδευτικών πού είναι; Να βγάλουν μια ανακοίνωση, να φωνάξουν για την κατάσταση που έχει γίνει αβίωτη στα σχολεία, να μιλήσουν για τους συναδέλφους τους  που  νοσούν, για τις ατέλειωτες «φόρμες» που καλούνται να συμπληρώνουν καθημερινά, για το ρόλο   του γιατρού και του νοσοκόμου που επωμίζονται,  για τις δεκάδες απουσίες που καλούνται να δικαιολογήσουν και να διαχειριστούν καθημερινά,  για τα παιδιά που παγώνουν με τα ανοιχτά παράθυρα μέσα στον χιονιά και στο τέλος της μέρας βγαίνουν και θετικά, για  τα ανύπαρκτα και ανεφάρμοστα  μέτρα, για τα  δήθεν πρωτόκολλα προστασίας που ρίχνουν λάδι στη φωτιά του covid 19;

Οι Σύλλογοι Γονέων πού ζουν; Δεν βλέπουν, δεν ακούν τι συμβαίνει; Δεν κουράστηκαν τα μέλη τους  να στήνονται μέσα στο κρύο στη  μία και μοναδική ουρά του ΙΚΑ για rapid test; Δεν αγανάκτησαν με τα δεκάρικα που πληρώνουν σε φαρμακεία και μικροβιολογικά εργαστήρια; Δεν ταλαιπωρούνται από τις συνεχείς καραντίνες και τα καθημερινά χαρτιά από τα σχολεία για διαγνωστικά τεστ;

Ο Ιατρικός Σύλλογος Λέσβου δεν έχει να προτείνει κάτι; Εξαντλήθηκε η δυνατότητα παρέμβασης του με τις από καθηγητικής έδρας ομιλίες στο Δημοτικό Θέατρο; Αυτό ήταν όλο κι όλο που θεώρησε ότι δυο χρόνια τώρα θα έπρεπε να κάνει;

Οι επιτροπές του Δήμου και της Περιφέρειας για την πανδημία πού έχουν χαθεί; Ούτε μια σύσκεψη  έστω για τα μάτια ρε αδελφέ! Κάτι να δείξουμε, να δικαιολογήσουμε το ρόλο και την ευθύνη μας; Να πούμε πως κάτι κάνουμε πέραν της τακτοποίησης δικών μας παιδιών σε «δουλίτσες» με κονδύλια αντι Covid.

Αλήθεια έχουμε αποδεχτεί πως είμαστε καταδικασμένοι σ’ αυτό το μαρτύριο χωρίς λύση; Είναι δυνατόν;

Τα πράγματα δεν είναι απλά, ούτε υπάρχουν  εύκολες λύσεις. Το ξέρουμε, το κατανοούμε. Αυτό όμως που «μου κάθεται στο στομάχι» είναι η απάθεια και ο συμβιβασμός επιστημονικών φορέων και ολόκληρης της κοινωνίας  με μια κατάσταση  πολύ επικίνδυνη, με μια διαπιστωμένη  μεγάλη διασπορά μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Χρειάζεται αντίδραση, συντονισμός, επαγρύπνηση, διεκδίκηση, να καθίσουν οι ειδικοί και να βρουν λύση. Αυτή είναι η δουλειά τους, για αυτό πληρώνονται. Για αυτό εκλέγονται κυβερνήσεις και αυτοδιοικήσεις. Δεν είναι ατομικό πρόβλημα,  ούτε μπορεί η κάθε οικογένεια να το λύσει μόνη της, όπως εντέχνως μας έχουν πείσει.

Το να βγάζουμε το πρόβλημα από το παράθυρο το ξέρουμε πολύ καλά είναι αδυναμία,  ανοησία και στρουθοκαμηλισμός. Πολύ σύντομα αυτό  θα ξαναμπεί από την πόρτα! Πόσες φορές πρέπει να το πάθουμε, για να το μάθουμε!

Με αγωνία περιμένουμε απαντήσεις στα ερωτήματα που τέθηκαν. Εφόσον απέμεινε λίγο φιλότιμο πέραν των άλλων.

*Ο Στρατής Μπαλάσκας είναι πλειοψηφών Σύμβουλος της παράταξης «Δημοκρατική Μυτιλήνη» στο Συμβούλιο της Κοινότητας Μυτιλήνης