Νέο εξοπλισμό για υπερδιπλασιασμό των παρακολουθήσεων και μαζική καταγραφή των επικοινωνιών προμηθεύεται η Κυβέρνηση για λογαριασμό της ΕΥΠ στον απόηχο των αποκαλύψεων νέων νομοθετικών ρυθμίσεων που αφορούν την παρακολούθηση πολιτών.

Ένα εφιαλτικά δυστοπικό καθεστώς αποκαλύπτεται τις τελευταίες ημέρες, μέσα στο οποίο περιλαμβάνονται -για την ώρα- 13.751 παρακολουθήσεις (υπάλληλοι οργανισμών που ασχολούνται με την ανθρωπιστική κρίση, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, διοργανωτές διαμαρτυριών κ.α.). Με το άρθρο που εισήγαγε η κυβέρνηση στον ν. 4790/2021 άνοιξε τον δρόμο για αδιάκριτη και αυθαίρετη παρακολούθηση πολιτών από την ΕΥΠ, χωρίς να υποχρεούται να τους το γνωστοποιεί. 

Με άλλα λόγια δεν γνωρίζουμε ποιοι παρακολουθούνται, ούτε εκείνοι θα μάθουν.

Προσωπικά μηνύματα, φωτογραφίες, έγγραφα, emails, τηλεφωνικές επικοινωνίες, περιήγηση, χρήση υπηρεσιών κλπ. Είναι στη διάθεση της ΕΥΠ και του Πρωθυπουργού ανά πάσα ώρα και στιγμή, ενώ «δωρίστηκε» και αναδρομική ισχύς στις υποκλοπές που συνέβησαν πριν την ψήφιση του νόμου.

 Η ιδιωτικότητα είναι σημαντική και υπάρχουν λόγοι που την αποζητούμε, καθολικά κι ενστικτωδώς. Ο λόγος είναι πως όταν είμαστε σε μια κατάσταση όπου ίσως παρακολουθούμαστε, η συμπεριφορά μας αλλάζει δραματικά γιατί βρισκόμαστε υπό επιτήρηση, όπως στη φυλακή, και όχι σε καθεστώς ελευθερίας και κατά συνέπεια ελευθερίας της έκφρασης. Δεκάδες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν πως η επιτήρηση αλλάζει και χειραγωγεί την ανθρώπινη συμπεριφορά. 

Οι αντιδράσεις στα διεθνή ΜΜΕ για την τροπολογία που καθιέρωσε το ανεξέλεγκτο «φακέλωμα χωρίς γνωστοποίηση» ως νόμο του κράτους συνεχίζονται, σε αντίθεση με τα εγχώρια τα οποία μαζικά υιοθετούν εκφοβιστικές πρακτικές προς την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών.

Όπως έχουν δημοσιοποιήσει με επιστημονικό τους άρθρο ο πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών Χρήστος Ράμμος και δύο ακόμα μέλη της ΑΔΑΕ, υποστηρίζουν ότι η νέα διάταξη ενδέχεται να παραβιάζει περισσότερα από ένα θεμελιώδη δικαιώματα, την συνταγματικά κατοχυρωμένη προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών, το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) καθώς και τον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

Η τροπολογία, που ουσιαστικά υπεγράφη από τον υπουργό Δικαιοσύνης Κ. Τσιάρα και από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Π. Πικραμμένο, αν και φέρεται εκπρόθεσμη και άσχετη με τον κύριο αντικείμενο στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Υγείας με τίτλο «κατεπείγουσες ρυθμίσεις για την προστασία της δημόσιας υγείας και άλλα ζητήματα» κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής, παραδόθηκε προς ψήφιση.

Ωστόσο την αντικειμενική ευθύνη φέρει ο Πρωθυπουργός, όχι μόνο επειδή κάθε σχέδιο νόμου που φέρνει η κυβέρνησή του προς ψήφιση στη Βουλή τεκμαίρεται πως έχει την έγκρισή του αλλά και επειδή θεσμικά η ΕΥΠ βρίσκεται πλέον υπό την εποπτεία του, ως αποτέλεσμα της απόφασης της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας μόλις πέντε μέρες μετά την επικράτησή της στις εκλογές του 2019.

Ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την υποστήριξη των βουλευτών του ΚΙΝΑΛ, νομοθετώντας, σπρώχνουν την Ελλάδα σε τροχιά αντίθετη με την ευρωπαϊκή σύμβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις πρακτικές χωρών όπως η Ουγγαρία και η Βουλγαρία που έχουν ήδη καταδικαστεί στο Στρασβούργο από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου διότι με τη νέα αυτή διάταξη ρητώς καταργείται η αρμοδιότητα της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών να γνωστοποιεί την λήψη του μέτρου της άρσης, στερώντας πλήρως στον πολίτη κάθε δυνατότητας να ζητήσει νομική προστασία.

Πώς μπορεί να μεταλλαχθεί η συμπεριφορική τάση μιας κοινωνίας όταν οι ενέργειες των πολιτών δεν είναι αποτέλεσμα αυτοκυριαρχίας αλλά συμμόρφωσης στις προσδοκίες που έχουν οι άλλοι ή στις επιταγές της κυβέρνησης της ΝΔ ή της εκάστοτε εξουσίας;

Πώς μπορεί να χαρακτηρίζεται, εφεξής, ένας πολίτης που επιλέγει να προστατεύει την ιδιωτικότητά του, το απόρρητο των δεδομένων και των επικοινωνιών του; Αν όχι… «ύποπτος» και αντικαθεστωτικός;

Πώς μπορεί να ονομάζεται ένα «πολίτευμα» όταν ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση κατ’ εξακολούθηση παραβιάζουν «νόμιμα» συνταγματικά δικαιώματα πολιτών, εν αγνοία τους;

Πώς μπορεί να λειτουργεί η «Δημοκρατία» όταν επιτηρούνται οι επικοινωνίες και οι έρευνες των δημοσιογράφων, των δικηγόρων, των εισαγγελέων και όσων διεξάγουν εργασίες που αφορούν το δημόσιο συμφέρον και τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Σε αυτή τη χώρα, εξακολουθεί να νομοθετεί η «Δημοκρατία» ή οι μυστικές υπηρεσίες;