Βρέθηκα πριν μέρες στο καμένο χώρο του παλιού ΚΥΤ της Μόριας, Περιδιάβηκα τα αποκαΐδια ψάχνοντας ένας Θεός ξέρει, ή μάλλον και δαύτος δεν ξέρει, τι.... Νεκροκέφαλα αδειανά από τη φωτιά και τη λεηλασία που ακολούθησε τα κτήρια του παλιού στρατοπέδου.

Το πάλαι ποτέ Διοικητήριο του 296 ΤΕ, το Διοικητήριο του 22ου Συντάγματος και στο τέλος στην κατηφόρα προς την παλιά πύλη η βιβλιοθήκη της μονάδας.

Εκεί μπροστά στο καμένο κτήριο που χρησιμοποιείται ως... στάνη, στάθηκα. Η θέα από την πίσω της πλευρά προς το θαλασσινό ποτάμι ανάμεσα στο νησί και τη Μικρασία, «Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.....» σαν άκουσες τον ήχο από το μαγνητόφωνο του Βασίλη του «βιβλιοθηκονόμου» που απάγκιαζε εκεί σαν έπεφτε ο ήλιος.

Κι η προσφώνηση του «καλώς τον αναθεωρητή.... Καλά στο γραφείο δεν κάνετε καμιά δουλειά, βιβλία διαβάζετε όλη μέρα;».

Άφηνες τα παλιά βιβλία, έπαιρνες δυο τρία καινούργια μέχρι μεθαύριο, δεν διάβασες ποτέ στη ζωή σου πιο πολλά βιβλία απ’ ότι όταν ήσουνα φαντάρος. Εκεί... Στη Μόρια. Που ‘γινε κολαστήρι και τώρα περιμένει τα euros της αξιοποίησης τρομάρα μας....

Η ιδέα για το χτίσιμο και τη λειτουργία της βιβλιοθήκης του στρατοπέδου έπεσε όπως κι όλες οι άλλες που «τρέξαμε» εκείνο το μακρινό πια 1985 έπεσε στη βραδινή «ολομέλεια» του Λόχου.

Έτσι λέγαμε τη σύναξη των αριστερών φαντάρων του Λόχου Διοίκησης του 22ου Συνάγματος στη Μόρια.Κάθε βράδυ, όλοι εμείς οι συμμαζεμένοι από τα τάγματα του νησιού για να μην «μολύνουμε» με την παρουσία μας τους υπόλοιπους φαντάρους, από διαφορετικές πολιτικές φατρίες της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αλληλοσπαρασσόμενες κατά τα άλλα εκτός στρατοπέδων, μαζευόμασταν στα σκαλοπάτια του Διοικητηρίου με μπύρες, τσιγάρα (κάθε λογής άφιλτρο που κυκλοφορούσε) και πολλές πολλές κουβέντες.

Εκεί το λοιπόν έπεσε η ιδέα. Το στρατόπεδο να αποκτήσει βιβλιοθήκη είπαμε. Χώρο γνώσης και διαλόγου. Και εμείς με τις γνωριμίες μας να φέρουμε βιβλία Να γίνει το βιβλίο όπλο κάθε στρατιώτη. Κι ήταν πολλοί κάπου 700 άτομα οι στρατιώτες του Τάγματος και του λόχου διοίκησης του Συντάγματος.
Και τούτο να το κάναμε παράλληλα με τόσα άλλα. Τη διακόσμηση του ΚΨΜ, την καλυτέρευση του φαγητού που παλεύαμε. «Δημοκρατία στο Στρατό» το είχαμε πει το εγχείρημα μας και για να πούμε την αλήθεια ήμασταν τυχεροί.
Είπαμε, 1985 ήταν, μεσουρανούσε το ΠΑΣΟΚ κι «ο αγέρας μύριζε αλλιώς». Αλλαγή λέγαν ότι είχε επέλθει και θα τους καλούσαμε να το αποδείξουν ότι έτσι ήταν.

Την επομένη το πρωί πηγαίνοντας, «γραφιάδες» γαρ, τα «εισερχόμενα» προς υπογραφή στο Συνταγματάρχη του είπαμε την ιδέα μας. Το μεσημέρι κάλεσε πίσω στο γραφείο του εμένα και το Δήμο. Και μας ανακοίνωσε την απόφαση. Εμείς θα βάλουμε τα τσιμέντα εσείς τη δουλειά. Σε τρεις μέρες ο Νικόλας αρχιτέκτονας στρατιώτης στο 4ο γραφείο είχε έτοιμη τη μελέτη. Σε 40 μέρες η βιβλιοθήκη είχε χτιστεί.

Οι γνωρίζοντες δούλεψαν σκληρά. Οι μη γνωρίζοντες κάναν άλλα πράγματα. Καθαρισμούς, κουβαλήματα τσιμέντου με τον τενεκέ, ψώνια. Και μετά η «ζητιανιά». Βιβλία. Τα περισσότερα από τη «Σύγχρονη Εποχή» και το «Θεμέλιο». Ανάμεσα τους και κανένα «θεωρητικό» γιατί έπρεπε «να ξεστραβωθεί και κανένας».

Απολύθηκα από το Στρατό λίγο μετά τα εγκαίνια της βιβλιοθήκης. Πρόλαβα να την καμαρώσω κι εγώ μαζί με όσους τους άλλους συναδέλφους που τρέξαμε το έργο.

Δε ξέρω που πήγαν τα βιβλία σαν έκλεισε το στρατόπεδο. Στα χρόνια της λειτουργίας του ΚΥΤ ο χώρος ήταν απρόσιτος. Γραφεία και αποθήκες της διοίκησης του καταυλισμού των προσφύγων.

Και προχτές σωρός αποκαΐδια... Σκουπίδια.Μα το θαλασσινό ποτάμι αναμετάξυ Μικρασίας και Μυτιλήνης παραμένει πάντα το ίδιο. Κι οι στοίχοι της νιότης εκεί από το μαγνητόφωνο αντηχούν στα αυτιά σου ακόμα. «Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.....»