Κάθομαι από χθες και σκέφτομαι τη υπόθεση με τη «γκάφα» της ανακοίνωσης του Χρυσαυγίτη Μυτιληνιού στα Γιάννενα ως υποψηφίου με το ψηφοδέλτιο της αριστεράς στο Δήμο της Μυτιλήνης. Αναρωτιέμαι για το «άγχος» για ένα πλατύ αντιφασιστικό μέτωπο και στη Μυτιλήνη (και ιδιαίτερα στη Μυτιλήνη) που οδηγεί σε γρήγορες αποφάσεις και όπως αποδείχτηκε και σε γκάφες.

Από την άλλη κάθομαι και διαβάζω ποιοι κι γιατί πανηγυρίζουν για το «πάθημα». Ποιοι το προωθούν στον αδηφάγο ανεμιστήρα με τη λάσπη που ακούει στο όνομα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Αυτοί που νομίζουν ότι η κοινωνία είναι τα like στο facebook και ενίοτε πως like και ψήφοι είναι έννοιες ταυτόσημες. Τρομάρα τους….

«Δάσκαλε που δίδασκες…» λέω επαναφέροντας στο νου μου την ανάγκη να αναπροσανατολιστεί η συζήτηση για τις ανάγκες της κοινωνίας, την πολιτικής, του τόπου μας. Ιδιαίτερα μάλιστα μπροστά στις εκλογές
Με τούτα και με τα άλλα λέω πως τελικά οι κλασικοί της αρχαιότητες στη γειτονιάς μας τα είπαν όλα. Να για παράδειγμα η διαμάχη του αρχαίου ρητοροδιδάσκαλου Κόρακα και του μαθητή του Τεισία στις Συρακούσες του 5ου προ Χριστού αιώνα κατέληξε σε μια απίστευτη ως και στις μέρες μας ρήση. «Eκ κακού κόρακος κακόν ωόν». Που πάει να πει. Από το κακό κοράκι κακό αυγό βγαίνει….

Ο Τεισίας διαβάζει κανείς στο βιβλίο του Εμμανουήλ Μαραγκάκη «Η σοφή ανεκδοτολογία» ήταν μαθητής του φημισμένου ρητοροδιδάσκαλου και πολιτικού Κόρακα, που είχε διακριθεί τον 5ο αιώνα στις Συρακούσες, ως έξοχος δικανικός ρήτορας.

Χαρακτηριστική της ρητορικής δεινότητας των δύο ρητόρων, μαθητού και δάσκαλου ήταν η εξής ιστορία,
που διηγούνταν στις Συρακούσες:
Όταν ο Τεισίας ήταν νεαρός ακόμη, επισκέφθηκε τον Κόρακα και του ζήτησε να του μάθει την τέχνη της ρητορικής.
Όμως επειδή ακόμη κι αν πουλούσε όλη του την περιουσία δεν θα έφτανε να πληρώσει ούτε τα μισά δίδακτρα συμφώνησαν ότι θα τον πλήρωνε, όμως, μόνο αν τον έκανε καλό ρήτορα και κέρδιζε την πρώτη του δίκη στο δικαστήριο.
Ο Κόρακας δέχτηκε.

Ο Τεισίας έγινε, μετά τετραετή διδασκαλία, εξαίρετος πράγματι ρήτορας, αλλά δεν ανελάμβανε να συνηγορήσει σε δικαστήριο, για να αποφύγει την πληρωμή.
Ο Κόρακας αναγκάστηκε να καταγγείλει το μαθητή του στα δικαστήρια.
Πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε τότε σ' αυτή τη δίκη, για να παρακολουθήσει τη μονομαχία ανάμεσα σε δάσκαλο και σε μαθητή.
Ας διαβάσουμε την επιχειρηματολογία και των δύο:
Ο Κόρακας εξήγησε στους δικαστές τη συμφωνία, που είχε κάνει με τον Τεισία και τέλειωσε με αυτά τα λόγια:
«Και τώρα, ω δικαστές, αποφασίστε.
Σας ειδοποιώ όμως, πως μου είναι αδιάφορο τι απόφαση θα βγάλετε.
Γιατί είτε τον καταδικάσετε τον Τεισία είτε τον αθωώσετε,
εγώ τα λεφτά μου θα τα πάρω»!
Οι δικαστές του ζήτησαν να εξηγήσει.
Ο Κόρακας συνέχισε:
«Αν το δικαστήριο αποφανθεί, πως οφείλει να με πληρώσει
ο μαθητής, σύμφωνα με την απόφασή του, θα με Πληρώσει φυσικά.
Αν όμως αποφασίσετε, πως δεν υποχρεούται να με πληρώσει, τότε ο μαθητής μου θα έχει κερδίσει την πρώτη του δίκη, οπότε, με βάση τη συμφωνία μας, οφείλει να με πληρώσει».
Οι δικαστές έμειναν έκπληκτοι.
Αλλά ανέβηκε τότε στο βήμα ο νεαρός Τεισίας και είπε:
«Και εγώ αδιαφορώ για την απόφαση του δικαστηρίου.
Γιατί ό,τι και αν αποφασίσετε, δεν οφείλω καμιά πληρωμή».
Στην νέα έκπληξη των δικαστών ο Τεισίας συνέχισε:
«Αν το δικαστήριο, δηλαδή, αποφασίσει να μην πληρώσω το δάσκαλο, τότε δεν θα τον πληρώσω φυσικά.

Αν όμως αποφασίσετε πως πρέπει να τον πληρώσω, τότε θα έχω χάσει την πρώτη μου δίκη, οπότε, κατά τη συμφωνία μας, δεν του οφείλω πληρωμή»!
Οι δικαστές, μη ξέροντας ποιόν να πρωτοθαυμάσουν, το δάσκαλο ή το μαθητή είπαν τότε την παροιμιώδη -έκτοτε- φράση: «Εκ κακού κόρακος, κακόν ωόν».