Το πρωτοσυνάντησα να φυτρώνει το κεφάλι του από τη γης, στα πρώτα χρόνια της χούντας. Μαθητής στο πρώτο Δημοτικό Σχολείο, ένα μεσημέρι, σχολώντας από το σχολειό έκανα την καθιερωμένη βόλτα – έλεγχο στα δρώμενα στη γειτονιά. Μια «από πάνω», από το σχολείο μέσω της οδού Καραντώνη στον Πλάτανο και μια «από κάτω» από την οδό Αγίου θεράποντος στην Χαριλάου Τρικούπη κι από την πλατεία της αλυσίδας στον Πλάτανο...

Εκεί λοιπόν στην εσωτερική γωνία της οδού Αγίου Θεράποντος με την οδό Χαριλάου Τρικούπη, στο οικόπεδο που φάνηκε σαν γκρεμίστηκε ένα αρχοντόσπιτο, με σιντριβάνι από κοχύλια θυμάμαι πως ήταν, που χρησίμευε θαρρώ και σαν σχολείο στα τελευταία του, σκάβοντας βγήκε στο φως. Ένα λιοντάρι... Μαγεύτηκα... Ένα μαρμάρινο λιοντάρι. Έκατσα εκεί ως που το σήκωσαν με ράουλα κι αλυσίδες και το απόθεσαν καρσί σε μια γωνιά που κάνει το σπίτι που στέκει ακόμα...

Σαν πήγα αργοπορημένος στο σπίτι μου βρήκα μάνα και πατέρα ανάστατους που ‘χε χαθεί ο κανακάρης τους. «Ένα λιοντάρι είχε ρε μάνα στην Αλυσίδα... πρόλαβα να πω. Κι εισέπραξα ένα χαστούκι «να ρε ψεύτη για να μάθεις. Λιοντάρια στην Αλυσίδα;»

Τι να πω. Αλήθεια. Λιοντάρια στην Αλυσίδα;

Από τότε για πολύ καιρό, χρόνια μη σας πω, περνούσα κάθε μέρα από το «λιονταρίνο» μου. Εκεί πλαγιασμένος στην εσοχή του δρόμου, να περιμένει.... Ένας Θεός ήξερε τι. Κι εγώ κάθε μέρα να του χαϊδεύω με τα ακροδάχτυλα μου τη ράχη του και να του λέω «Γεια σου γέρο λιονταρίνο...»

Κάποια στιγμή ένας Θεός ξέρει πάλι, τι μεσολάβησε ο «λιονταρίνος» της ιστορίας .... χάθηκε!

Τον ξαναβρήκα σαν πέρασα από το αρχαιολογικό μουσείο, αυτό που σήμερα λένε «παλιό μουσείο». Σε κάτι χώματα που ‘χε απέναντι, στο δρόμο για το άγαλμα της ελευθερίας, κάτω από κάτι ψωριασμένες ροδοδάφνες «είχαν πετάξει» το λιονταρίνο μου... 

Εκεί κι έμεινε για χρόνια. Κι εγώ περνώντας από μπροστά του στο δρόμο για τα Τσαμάκια -τι να κάνει άραγε τότε ένας έφηβος στα Τσαμάκια;- χαιρετούσα το γέρο λιονταρίνο μου. Χιολοκατουρημένος από τους περαστικούς κάποια στιγμή το είπα και στη συντροφιά μου «το λιοντάρι δακρύζει ρε....» γέλασε, καλή της ώρα όπου είναι και μου πήρε το εφηβικό τσιγάρο από τα χείλια.

Νοέμβρης του 1980 και πίσω από το λιονταρίνο μας άφησαν τη μπογιά για το σύνθημα στις αποθήκες να υποδεχθεί την πορεία των μαθητών για το Πολυτεχνείο. Δε γινόταν αλλιώς. Θα το φύλαγε ο λιονταρίνος μου. «ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΗ». Μέχρι το... «ΤΟ» πήγαμε. Η «γκάλαντ» της Ασφάλειας κρυμμένη στην «αυλάρα» του αρχοντικού Μουζχάλα με τη θεόρατη πόρτα, πίσω από κάτι οικοδομικά υλικά παραμόνευε.... Μας φόρτωσαν τρεις νοματαίους στην κλούβα (όνομα και πράμα) μπροστά στο Μουσείο και να η κατηγορία για ρύπανση περιβάλλοντος. Είδαμε και πάθαμε να την ξεφορτωθούμε. Έγινε και το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση στο μεταξύ....

Εμείς πάντως εκείνη τη μέρα περήφανοι να φαντασιωνόμαστε διάφορα ηρωικά. Και δίπλα μου ο λιονταρίνος. Που μου χαμογελούσε ένιωσα....

Κάποια στιγμή εδέησαν και μετακόμισε. Όχι πολύ βέβαια.... Από τα χώματα καρσί από το μουσείο στα τσιμέντα του πεζοδρομίου αριστερά. Έξω από την πόρτα του.

Ως τότε σαν ερχόμουν στη Μυτιλήνη από την Αθήνα τον έβλεπα το λιονταρίνο των παιδικών μου χρόνων και της εφηβείας μου. Είχαν απηυδήσει θυμάμαι κι η Μυτιληνιοί για την τύχη του «το μαρμάρινο λιοντάρι απέναντι από το Μουσείο μάλλον το βγάλαν να βοσκήσει....» θυμάμαι έγραφε ο Γιώργος Σκούφος στο «Δημοκράτη».

Ώσπου κάποια στιγμή ο λιονταρίνος μεταφέρθηκε από τη νέα τότε ‘Έφορο αρχαιοτήτων Αγλαία Αρχοντίδου στο εσωτερικό του μουσείου και στήθηκε ξανά στα πίσω πόδια του. 1990 ή 1991 θυμάμαι πως ήταν σαν περήφανος κι ολόρτος με υποδέχτηκε στο ρεπορτάζ για τα εγκαίνια της επανέκθεσης του Μουσείου από τον τότε Υπουργό πολιτισμού Τζαννή Τζανετάκη. «Γεια σου ρε γερολιονταρίνο.... Δόξες ε;» του ψιθύρισα.

Από τότε εκεί.... Κοντά 30 χρόνια στέκει περήφανος ο λέων της Μυτιλήνης, ο «λιονταρίνος» μου για χάρη του οποίου έφαγα κάποτε κι ένα χαστούκι γιατί είπα ψέματα πως στην Αλυσίδα έχει κάτι λιοντάρια....

Και μικρή, με το «λιονταρίνο» έπαιζε καλημερίζοντας τον κι η κόρη μου σαν πηγαίναμε στο Μουσείο να δούμε «κάτι αρχαίες πέτρες». Η κόρη μου που έμαθε να πλένει τα δόντια της γιατί ο λιονταρίνος δεν τα έπλενε και... του πέσαν!

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή μια φωτογραφία που μου έστειλε προχθές ο Μήτσος Μπουρνούς, τραβηγμένη από το Στρατή Μπουρνού, μετά την πορεία της Πρωτομαγιάς του 1978. Πίσω από το λιοντάρι στάθηκαν να φωτογραφηθούν μαζί του κι ήταν σαν η πράξη τους αυτή να ‘ταν καταγγελία στο πως τον αντιμετώπιζαν το λέοντα της Μυτιλήνης οι επί του πολιτισμού άνευ πολιτισμού διοικούντες. Ο βουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Βασάλος κι ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Κιοσκλής. Μαζί του διακρίναμε τον σωσμένο από τα συντρίμμια της Τσερκέζας αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατου Θράσο Μπούσδο, το «μυθικό» Στρατή Παράσχο, το «λάχανο» που έπεσε πάνω από την κάλπη σώζοντας την εκλογή του Απόστολου Αποστόλου από την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος που χαν σχεδιάσει οι αντίπαλοι του, τον συνδικαλιστή Ιγνάτη Καρακωντατντή, το μπαρμπα Γιώργο του Μπουλμπούλη από το Συνοικισμό. Αν κάποιοι μας ξέφυγαν να μας το πείτε...

Τι λέγαμε. Για το «λιονταρίνο» μου. Τις προάλλες σε μια από αυτές τις μοναχικές κοροινο - διαδρομές τύπου «6» σαν να το άκουσα να μου λέει «πολύ μοναξιά ρε γερόφιλε. Με έφαγε η μοναξιά.... Και το μουσείο τι θα γίνει; Θα το φτιάξουν ποτέ; Εγώ στέκω. Αλλά να το δω να πέφτει, εγώ όντας όρθιος δε το αντέχω». Έστριψα το κεφάλι μου αλλού. Μου ξίνισε και λίγο αυτό το «γερόφιλε». Τι να του έλεγα του γερολιονταρίνου μου εγώ ο... γερόφιλος του πια; «Παλιόφιλε» να με λες του είπα απότομα. Γιατί για το άλλο τι να του έλεγα, πως έχει άδικο;