Με σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων και στη δοκιμασία των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες, πραγματοποιήθηκαν σήμερα στη Μυτιλήνη οι εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 104 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στην Επάνω Σκάλα, μπροστά στο άγαλμα της Μικρασιάτισσας Μάνας, η πόλη απέτισε φόρο τιμής στον ελληνισμό της Μικράς Ασίας, στους νεκρούς των διώξεων και στον αγώνα επιβίωσης των ξεριζωμένων.

Το μνημείο, σύμβολο της προσφυγιάς και της μητρικής αντοχής, βρέθηκε στο επίκεντρο της τελετής. Η μορφή της Μικρασιάτισσας Μάνας θυμίζει τις γυναίκες που, μέσα στην καταστροφή, προσπάθησαν να προστατεύσουν τα παιδιά τους και να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα. Ανθρώπους που άφησαν πίσω σπίτια, αγαπημένα πρόσωπα και μια ολόκληρη ζωή, μεταφέροντας στον νέο τους τόπο τις μνήμες, τις παραδόσεις και την προσδοκία μιας νέας αρχής.

Στο σημείο τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιακώβου, στη μνήμη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που υπήρξαν θύματα των διώξεων και της τραγωδίας του 1922.

Στην τελετή παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο ανεξάρτητος βουλευτής Λέσβου Παναγιώτης Παρασκευαΐδης, ο Αντιπεριφερειάρχης Λέσβου Κώστας Αρώνης, ο Δήμαρχος Μυτιλήνης Παναγιώτης Χριστόφας και ο Αντιδήμαρχος Νίκος Γιαννάκας. Συμμετείχαν επίσης εκπρόσωποι φορέων και προσφυγικών συλλόγων, των Σωμάτων Ασφαλείας και του Στρατού.

Μετά την επιμνημόσυνη δέηση ακολούθησε κατάθεση στεφανιών στο μνημείο. Η παρουσίαση παραδοσιακών χορών έδωσε στην εκδήλωση έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, υπενθυμίζοντας ότι ο πολιτισμός των αλησμόνητων πατρίδων εξακολουθεί να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Στα βήματα των χορών, στη μουσική και στις παραδόσεις παραμένει ζωντανό ένα κομμάτι του κόσμου που οι πρόσφυγες αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τους.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την τήρηση ενός λεπτού σιγής. Μια στιγμή αφιερωμένη σε εκείνους που χάθηκαν, αλλά και σε όσους έφτασαν πρόσφυγες και βρήκαν τη δύναμη να ξεκινήσουν ξανά.

Για τη Μυτιλήνη, η μικρασιατική μνήμη αποτελεί μέρος της ίδιας της ταυτότητάς της. Βρίσκεται στις οικογενειακές αφηγήσεις, στα τραγούδια, στις γεύσεις και στα ονόματα των τόπων που εξακολουθούν να προφέρονται με αγάπη. Εκατόν τέσσερα χρόνια μετά, η τιμή στους ανθρώπους της προσφυγιάς κρατά ανοιχτό τον δεσμό με τις ρίζες τους και θυμίζει πόση δύναμη χρειάζεται για να ξαναχτιστεί μια ζωή πάνω στην απώλεια.