Ένα αίσιο τέλος έρχεται να βάλει τέλος στην πολυετή περιπέτεια της 19χρονης από τον Πολιχνίτο, η οποία, αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λέσβο και είχε αναγνωριστεί νόμιμα από τον Έλληνα πατέρα της, βρέθηκε για χρόνια εγκλωβισμένη σε έναν απίστευτο διοικητικό λαβύρινθο, χωρίς να μπορεί να αποκτήσει δελτίο αστυνομικής ταυτότητας.

Η υπόθεση, την οποία είχε αναδείξει το «Ν», κινητοποίησε το ενδιαφέρον γύρω από ένα πρόβλημα που έως τότε παρέμενε εγκλωβισμένο ανάμεσα σε υπηρεσίες, έγγραφα και διαφορετικές διοικητικές ερμηνείες. Η δημοσιοποίησή της συνέβαλε σημαντικά ώστε η υπόθεση να επανεξεταστεί και οι διαδικασίες να κινηθούν ταχύτερα, μέχρι την τελική εξέλιξη που ήρθε να δικαιώσει την προσπάθεια της νεαρής και της οικογένειάς της.

Πλέον υπάρχει και η επίσημη διοικητική πράξη. Στο ΦΕΚ Β΄ 5383 της 1ης Σεπτεμβρίου 2026 δημοσιεύθηκε η απόφαση της Προϊσταμένης της Διεύθυνσης Ιθαγένειας Βορείου Αιγαίου, με την οποία γίνεται δεκτό το αίτημα που είχε υποβληθεί στις 3 Ιουνίου 2026 για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Ως νομική βάση αναφέρεται το άρθρο 2 του ν. 3284/2004, ενώ με την ίδια απόφαση εγκρίνεται η εγγραφή της νεαρής στο Δημοτολόγιο του Δήμου Μυτιλήνης.

Μια υπόθεση που ξεκίνησε από ένα… δελτίο ταυτότητας

Το «Ν» είχε παρουσιάσει την υπόθεση όταν η οικογένεια της κοπέλας απευθύνθηκε δημόσια ζητώντας διέξοδο από ένα πρόβλημα που είχε αρχίσει χρόνια νωρίτερα.

Η νεαρή γεννήθηκε το 2007 από Έλληνα πατέρα και μητέρα βουλγαρικής καταγωγής. Οι γονείς της δεν είχαν ακόμη παντρευτεί κατά τη γέννησή της, ωστόσο, σύμφωνα με την οικογένεια, ο πατέρας είχε προχωρήσει στη νόμιμη αναγνώρισή της με συμβολαιογραφική πράξη ενώ ήταν ανήλικη.

Το πρόβλημα αποκαλύφθηκε όταν έφτασε η ώρα να αποκτήσει την πρώτη της ταυτότητα. Από εκεί ξεκίνησε μια μακρά διαδρομή ανάμεσα στις υπηρεσίες, με την οικογένεια να προσπαθεί να αποδείξει τη νομική κατάσταση της κοπέλας.

Οι συνέπειες της ιστορίας αυτής δεν ήταν μόνο γραφειοκρατικές. Σύμφωνα με όσα είχε καταγγείλει ο πατέρας της στο «Ν», η νεαρή στερήθηκε δυνατότητες που για τους συνομηλίκους της θεωρούνται αυτονόητες, αντιμετωπίζοντας σοβαρά εμπόδια στις σπουδές, στην εργασία και γενικότερα στον σχεδιασμό της ενήλικης ζωής της.

Προκόπης Τζιμής: «Κλείνει μια πολυετής διοικητική εκκρεμότητα»

Καθοριστική ήταν η παρέμβαση του δικηγόρου της οικογένειας Προκόπη Τζιμή, ο οποίος είχε υποστηρίξει εξαρχής ότι η συγκεκριμένη περίπτωση δεν αφορούσε αίτημα προνομιακής μεταχείρισης ή μια συνήθη διαδικασία πολιτογράφησης, αλλά τη διαπίστωση της νομικής κατάστασης που προέκυπτε από την αναγνώριση της νεαρής από τον Έλληνα πατέρα της.

Μετά την έκδοση της απόφασης, ο κ. Τζιμής επιβεβαιώνει πλέον την οριστική θετική εξέλιξη:

«Με ιδιαίτερη ικανοποίηση μπορώ πλέον να επιβεβαιώσω ότι η αρμόδια Διεύθυνση Ιθαγένειας έκανε δεκτό το αίτημα που υποβάλαμε με την εντολέα μου».

Όπως επισημαίνει, η απόφαση επιβεβαιώνει τη νομική θέση που είχε υποστηριχθεί από την αρχή, ότι δηλαδή δεν επρόκειτο για πολιτογράφηση ή προνομιακή μεταχείριση, αλλά για την αναγνώριση και ορθή αποτύπωση μιας κατάστασης που προβλέπεται από τον Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας.

Για τον ίδιο, ωστόσο, το σημαντικότερο βρίσκεται πέρα από τη νομική δικαίωση:

«Κλείνει μια πολυετής διοικητική εκκρεμότητα που είχε ουσιαστικές επιπτώσεις στη ζωή ενός νέου ανθρώπου και ανοίγει πλέον ο δρόμος για να συνεχίσει τη ζωή της με τα αυτονόητα δικαιώματα που απορρέουν από την ελληνική της ιθαγένεια».

Μια υπόθεση που ξεπερνά τη 19χρονη

Ο Προκόπης Τζιμής επισημαίνει παράλληλα ότι το περιστατικό δεν αποτελεί, σύμφωνα με την εμπειρία του, μεμονωμένη περίπτωση. Όπως αναφέρει, υπάρχουν νέοι άνθρωποι που εξαιτίας διοικητικών εκκρεμοτήτων, διαφορετικών ερμηνειών ή καθυστερήσεων στην εφαρμογή της νομοθεσίας περί ιθαγένειας παραμένουν επί χρόνια σε κατάσταση θεσμικής αβεβαιότητας.

Για τον λόγο αυτό υπογραμμίζει την υποχρέωση της Διοίκησης να ενεργεί με ταχύτητα, συνέπεια και ενιαία εφαρμογή του νόμου όταν διακυβεύονται θεμελιώδη στοιχεία της προσωπικής και νομικής κατάστασης ενός ανθρώπου.

Η περίπτωση της 19χρονης του Πολιχνίτου είναι, τελικά, μία από εκείνες τις ιστορίες που δείχνουν και τη σημασία της δημοσιογραφικής ανάδειξης μιας φαινομενικά «ατομικής» υπόθεσης. Το πρόβλημα βγήκε από τα συρτάρια, έγινε δημόσιο, οι διαδικασίες επιταχύνθηκαν και η λύση ήρθε.

Το σημαντικότερο είναι ότι μια  νέα κοπέλα που για χρόνια βρισκόταν αντιμέτωπη με ένα διοικητικό αδιέξοδο μπορεί πλέον να προχωρήσει τη ζωή της με την ελληνική ιθαγένεια και τα δικαιώματα που αυτή συνεπάγεται