Γράφει ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΟΥΡΑΖΑΝΑΣ

Μια αξιόλογη παράσταση ανέβηκε την Πέμπτη, 30 Ιουλίου, στις 9 και μισή το βράδυ, στο πλαίσιο του Λεσβιακού Καλοκαιριού, στο θέατρο του Κάστρου Μυτιλήνης, η τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη».

Η πλοκή της τραγωδίας του Σοφοκλή

Σε αυτήν την τραγωδία η Αντιγόνη θέλει να κάνει το καθήκον της κάτω από τις άδικες και ασεβείς διαταγές και συμπεριφορές του θείου της και πλέον βασιλιά του παλατιού Κρέοντα. Η Αντιγόνη κάνει το καθήκον της να θάψει τον νεκρό αδερφό της παρά τη φύση της «γυναίκας» που ορίζουν οι άνδρες, δηλαδή δεν μπορεί να έχει βούληση ή να ανακατεύεται στα πολιτικά θέματα, εναντιωμένη στην κυριαρχία και τις διαταγές του Κρέοντα. Γιατί, παρά τη πολεμική σύγκρουση που είχαν οι δύο αδερφοί της Αντιγόνης μεταξύ τους και παρά το γεγονός ότι ο ένας ήταν με το μέρος του παλατιού της Αντιγόνης και ο άλλος ήταν εναντίων αυτού, η Αντιγόνη εξακολουθεί να αγαπά και τους δύο αδερφούς της.

Όμως, ο Κρέοντας διέταξε να μη θαφτεί ο ένας από τους δύο νεκρούς αδερφούς που επιτέθηκε στο παλάτι, διότι, σύμφωνα με εκείνον, είναι προδότης του παλατιού. Διέταξε ότι όποιος θάψει αυτόν τον νεκρό, θα υποστεί τη θανατική ποινή. Δηλαδή, η επιδίωξη της Αντιγόνης αναδεικνύει το δίλημμα του να ξεπεράσει τη φύση της «γυναίκας» να κάνει αυτό που πρέπει, το σωστό, αυτό που λέει το καθήκον, ή να ακολουθήσει τους νόμους του Κρέοντα, του θείου και βασιλιά της, ο οποίος έχει μια ασεβής, βέβηλη και πολύπλευρα άδικη στάση προς τον άταφο νεκρό αδερφό της Αντιγόνης και τους νόμους των ολύμπιων θεών. Έτσι, ξεκινάει μια διαμάχη και σύγκρουση μέσα στην οικογένεια του παλατιού, δηλαδή της Αντιγόνης και του Κρέοντα, για το τι είναι σωστό και τι άδικο.

Η ταύτιση του κόσμου με την τραγωδία του Σοφοκλή

Ήρθε τόσος κόσμος, που οι υπάλληλοι του θεάτρου έβαλαν περισσότερες καρέκλες. Οι καθιστοί θεατές έφταναν μέχρι στις πίσω κερκίδες του χώρου. Δηλαδή, γέμισαν όλες τις θέσεις, με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι να αναγκαστούν να παρακολουθήσουν την τραγωδία όρθιοι ή καθισμένοι στα τοιχώματα του κάστρου.

Όλος αυτός ο κόσμος συγκεντρώθηκε σε αυτό το θέατρο, για να παρακολουθήσει και να θαυμάσει την «Αντιγόνη» και αποθέωσε τον θίασο. Τον αποθέωσε με θερμό, σχεδόν ατελείωτο χειροκρότημα συνοδευόμενο με σφυρίγματα. Ο κόσμος ταυτίστηκε με τα αισθήματα των ηθοποιών και των χαρακτήρων τους, τα πάθη, τον φόβο, την αδικία, τον θυμό και ακόμα την περηφάνια της Αντιγόνης που έκανε το καθήκον της. Δηλαδή, ο κόσμος απόλαυσε από την αρχή μέχρι το τέλος την παράσταση.

Τέλος, μετά από το τέλος της παράστασης οι θεατές και ειδικά τα παιδιά έτρεξαν να συγχαρούν τους ηθοποιούς και να βγουν φωτογραφίες μαζί τους.