Για την οδό «ΑΡΓΥΡΗ ΑΔΑΛΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ», γράφω κι εγώ, προσθέτοντας τον καημό μου, στους «προλαλήσαντες», ως μόνιμος κάτοικος της οδού. Και μάλιστα, στη συμβολή με την οδό του επίσης Αρχιτέκτονα  Γιώργου  ΓΙΑΝΟΥΛΕΛΛΗ. Γωνία  αρχιτεκτόνων που λένε…. Σκέτη συνοικία …Καλών Τεχνών, μας έχει μετατρέψει η δημοτική Αρχή. Η νυν και οι προηγούμενες, για να μην αδικήσουμε και κανέναν…

Αλλά νάταν μόνο οι λακκούβες, ποιος το είχε καημό. Παρότι θυμίζει οδό της πόλης Κανταχάρ, κατά Αφγανιστάν μεριά, τότε που βομβαρδιζόταν. Γιατί τώρα μπορεί να τις έχουν ασφαλτοστρώσει οι άνθρωποι (για τους Αφγανούς αυτοδιοικητικούς μιλάμε…). Οι λακκούβες είναι το λιγότερο. Τα δίκτυα ύδρευσης της ΔΕΥΑΛ να δείτε. Γιατί φαίνονται, και όχι λόγω διαφάνειας. Στον αέρα είναι. Κάτι λάστιχα στην άκρη του δρόμου, που μεταφέρουν το νερό που πίνουμε. Που παρά βδομάδα μετατρέπονται σε συντριβάνια από τα σπασίματα. Ε, λάστιχα είναι, ο ήλιος τα βλέπει, η παγωνιά τα βλέπει. Μόνο ο Δήμος και η ΔΕΥΑΛ δε τα βλέπει. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού (στην κυριολεξία) το δίκιο, κάθε που σπάνε, έρχονται τα συνεργεία και τα μπαλώνουν. Με μεταλλικούς συνδετήρες. Όπως πάνε, σε λίγο δεν θα βλέπουμε λάστιχα. Μεταλλικούς συνδετήρες- μπαλώματα  θα βλέπουμε, εν υπαίθρω…  Αφού οι λαστιχένιες σωλήνες έχουν γίνει πια σουρωτήρι απ’ τα μπαλώματα. Ε, στο Ακρωτήρι είμαστε, φτιάχνουμε και …ποιητικό ρήμα! Τι Ακρωτήρι τι σουρωτήρι..

Το τρίτο και «καλύτερο» χάλι όμως, μακράν το «καλύτερο» λέμε, είναι με τις αποχετεύσεις. Εδώ πια, έχουμε το εξαιρετικό «προνόμιο» να πληρώνουμε ακατάπαυστα κάθε μήνα το βυτιοφόρο της εκκένωσης βόθρων. Προς δόξαν του βιολογικού καθαρισμού που επί 20 και βάλε  χρόνια καρτερούμε να έρθει και προς τα εμάς. Τους πολίτες τέταρτης και βάλε κατηγορίας. Και καρτέρει και καρτέρει… Και δε μας φτάνει αυτό. Αλλά σκέψου, που αρχίζει τώρα και το καλοκαίρι και ξεβρωμάει ο τόπος απ’ τα αρώματα των βόθρων. Που ελευθέρως, αενάως, ανελέγκτως και …ξεδιαντρόπως, οι ορισμένοι παροικούντες ξεδιάντροποι συμπολίτες μας, αδειάζουν αδιακόπως μέσα στα δίκτυα ομβρίων υδάτων. Και δεν μπορούμε να βγούμε ούτε στις βεράντες μας, να ανοίξουμε τα παράθυρά μας βρε αδερφέ, χωρίς να πιάσουμε τη μύτη μας!  Κι ο Δήμος, παρά τις πολύχρονες καταγγελίες ημών των ευσυνείδητων κορόιδων, που δεν διανοούμαστε να γίνουμε ίδιοι, ….αγρόν αγοράζει διαχρονικά.  Σιγά μην επιβάλει έλεγχο και χαθεί και καμιά ψήφος... Δεν είναι ώρα για ελέγχους και πρόστιμα. Και βέβαια, τα «ευωδιαστά» αυτά λύματα, κατεβαίνουν με την ησυχία τους στη θάλασσα της Βαρειάς, όπου οι τυχεροί λουόμενοι, τα λούζονται κανονικά και αδιαμαρτύρητα. Ή και χωρίς να το ξέρουν. Μην το αποκλείετε να διεκδικήσει ο Δήμος και καμιά γαλάζια σημαία για τις παραλίες της Βαρειάς, ου μην και της Νεάπολης. Από αυτά σχίζουμε!

 Αν περίσσευε και λίγο φιλότιμο στους άρχοντές μας,  να νοιαστούν και για τα περιγραφόμενα (με πολύ συστολή…) προβλήματα της συνοικίας μας, καλά θα ήταν… Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, να δημοπρατηθεί ο βιολογικός της νότιας πόλης, μπας και χαράξει λίγο  κι εμάς το χειλάκι μας!

Με πλήρη συνείδηση των γραφομένων και για συμπαράσταση τους «προλαλήσαντες» του διημέρου συγγραφείς.