Από νωρίς το απόγευμα της Κυριακής 22 Φεβρουαρίου, οι μαχαλάδες της Αγιάσου άρχισαν να παίρνουν φωτιά. Τα στενά καλντερίμια αντηχούσαν από τα παραδοσιακά τριψίματα, εκείνα τα τολμηρά και σατιρικά τραγούδια που κουβαλούν μνήμες αιώνων, και από τα μελίσματα της κομπανίας που έδινε ρυθμό στο βήμα των μασκαρεμένων. Οι ακόλουθοι του Μεγαλέξαντρου, με τα χαρακτηριστικά τους σύμβολα και τη θεατρική τους παρουσία, έδιναν τον τόνο σε μια πομπή που δεν ήταν απλώς καρναβαλική αλλά βαθιά τελετουργική.

Νέοι και νέες, μεταμορφωμένοι σε σύγχρονους σάτυρους και μαινάδες, αναβίωσαν δρώμενα που χάνονται στα βάθη του χρόνου. Με χιούμορ, υπερβολή και διονυσιακό παλμό, ύμνησαν τη γονιμότητα, τη σεξουαλικότητα και τη δύναμη της αναπαραγωγής, όχι ως πρόκληση αλλά ως γιορτή της ίδιας της ζωής. Τα φαλλικά άσματα, χαρακτηριστικό στοιχείο του αγιασώτικου καρναβαλιού, λειτούργησαν ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, θυμίζοντας πως η λαϊκή παράδοση δεν φοβήθηκε ποτέ τον συμβολισμό ούτε την ευθύτητα.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η αναβίωση του εθίμου της περικεφαλαίας. Στα χρόνια της οθωμανικής κατοχής της Λέσβου, το έθιμο αυτό δεν ήταν απλώς μια μεταμφίεση αλλά μια πράξη συμβολικής αντίστασης. Μέσα από τη σάτιρα και τον θόρυβο, οι υπόδουλοι κάτοικοι τόνωναν το εθνικό τους φρόνημα και κρατούσαν ζωντανή τη λαχτάρα για λευτεριά. Σήμερα, η περικεφαλαία επιστρέφει ως φόρος τιμής στη μνήμη και στη συλλογική ταυτότητα της κοινότητας.

Η πατινάδα ξεκίνησε από το Αναγνωστήριο Αγιάσου, σημείο αναφοράς για τα γράμματα και τον πολιτισμό του χωριού. Εκεί δόθηκε το πρώτο αντάμωμα και γρήγορα το ανθρώπινο ποτάμι άρχισε να ξεχύνεται στα σοκάκια. Καρυά, Κάτω Κάμπος, Σκαλούδια, Ροδάνι, Αγριά, Καμπούδι, Αγιά Τριάδα, Μαυριώτης, Σταυρί, Μπουτζαλιά. Σε κάθε γειτονιά οι κάτοικοι άνοιγαν πόρτες και παράθυρα, χειροκροτούσαν, κερνούσαν, τραγουδούσαν μαζί.

Όταν η πομπή έφτασε στην πλατεία αγοράς, η Αγιάσος έμοιαζε να πάλλεται στον ίδιο ρυθμό. Οι χοροί άναψαν ξανά, τα τραγούδια υψώθηκαν δυνατά και το γλέντι συνεχίστηκε με την ίδια ένταση. Η διοργάνωση από τον Πολιτιστικό Καρναβαλικό Σύλλογο Αγιάσου και το Αναγνωστήριο Αγιάσου απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι το αγιασώτικο καρναβάλι δεν είναι μια απλή αναπαράσταση, αλλά μια ζωντανή, βιωματική εμπειρία που ενώνει γενιές και κρατά άσβεστη τη φλόγα της παράδοσης.