Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών Θ. Λιβάνιου εγκρίνεται η χρέωση του λογαριασμού του Υπουργείου Εσωτερικών που τηρείται στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων υπό τον τίτλο «Κάλυψη των πάσης φύσεως αναγκών των ΟΤΑ κ.λπ.», την επιχορήγηση συνολικού ποσού 9.775.519,24€ σε Δήμους της χώρας, από τα εισπραττόμενα έσοδα του τέλους κρουαζιέρας, για την κατασκευή και βελτίωση υποδομών τους καθώς και για την ενίσχυση του τουριστικού προϊόντος.

Οργή και πικρό γέλιο μπορεί να προκαλέσει η απόφαση της κυβέρνησης να εμφανίσει ως ενίσχυση προς τους νησιωτικούς δήμους τα ποσά που κατέβαλε από τα έσοδα του τέλους κρουαζιέρας. Ποσά τα οποία παρουσιάζονται επικοινωνιακά ως στήριξη για λιμενικές υποδομές και τουριστική ανάπτυξη, αλλά στην πραγματικότητα συνιστούν ωμή προσβολή για τις τοπικές κοινωνίες και ειδικά για τον Δήμο Μυτιλήνης.

Ο Δήμος Μυτιλήνης έλαβε μόλις 3.689,12 ευρώ. Ένα ποσό που δεν καλύπτει ούτε στοιχειώδεις τεχνικές εργασίες, ούτε μελέτες, ούτε καν τα λειτουργικά έξοδα που απαιτεί η συντήρηση λιμενικών εγκαταστάσεων. Ο Δήμος Ανατολικής Σάμου έλαβε 15.017,08 ευρώ, η Λήμνος 1.708,42 ευρώ, η Ικαρία 110,11 ευρώ, οι Φούρνοι Κορσεών 88,42 ευρώ και η Χίος 155,16 ευρώ. Το συνολικό ποσό για ολόκληρο το Βόρειο Αιγαίο ανέρχεται σε 20.728,31 ευρώ, ένα ποσό που δεν επαρκεί ούτε για ένα μικρό τεχνικό έργο, πόσο μάλλον για την αναβάθμιση λιμανιών και την ουσιαστική ενίσχυση της κρουαζιέρας.

Η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη, αλλά στην πράξη μετατρέπει το τέλος κρουαζιέρας σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα χωρίς αντίκρισμα. Αντί για σοβαρή χρηματοδότηση, οι δήμοι λαμβάνουν ψίχουλα. Αντί για σχέδιο, λαμβάνουν αριθμούς που προκαλούν θυμηδία. Και αντί για σεβασμό στη νησιωτικότητα, εισπράττουν μια κυνική αδιαφορία που βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια.

Τα νησιά του βορείου Αιγαίου βρίσκονται έτσι στο επίκεντρο μιας πολιτικής που αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόθεση να στηρίξει έμπρακτα τα νησιά. Όταν η κρουαζιέρα παρουσιάζεται ως αναπτυξιακό εργαλείο, αλλά οι δήμοι καλούνται να τη στηρίξουν με ποσά που δεν επαρκούν ούτε για τα απολύτως απαραίτητα, τότε δεν πρόκειται για αστοχία. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή υποβάθμισης και εγκατάλειψης.